welcome
Fallen Skies is een 'high fantasy Textbased-RPG' die zich afspeelt in een mytische wereld vol wonderlijke wezens, monsters en magie. Het land verdeeld onder zes koningkrijken is altijd bewegend en beïnvloedbaar. Het kan zomaar zijn dat jij de held wordt van het gehele land of misschien zelfs de grootste terreur die Fallen Skies ooit meegemaakt heeft. Alles is mogelijk in deze gevaarlijk mooie wereld. En niets is gek genoeg.
map
season
De ondraaglijke hitte kan maar één ding betekenen. Zomer is in het land. En met regen dat over geheel Fallen Skies uitblijft ziet het er niet goed uit voor de boeren en minderbedeelden.
current event
Een onbekende ziekte teistert Fallen Skies. Niemand blijkt veilig te zijn voor de verwoestende dood die Queen Dacosta meegenomen lijkt te hebben. Is er een mogelijkheid om te overleven, of is iedereen ter dood veroordeeld?
staff
List of the current city rulers: click here
Account switch
Gebruikersnaam


Wachtwoord

credits
©2017 Fallen Skies staat onder leiding van het team en wordt ondersteund door Actieforum. Alle teksten, beelden, codes en plotlijnen zijn auteursrechtelijk beschermt door de desbetreffende eigenaar.

Deel
Vorige onderwerpGa naar benedenVolgende onderwerp
avatar
Member
Real name : Daan
Aantal berichten : 13
IC posts : 6

Character sheet
Age: 37 years
Occupation: King's Spy
Residence : D'auvignon
Profiel bekijken

I'll be here when the impossible rises up

op zo apr 29, 2018 11:52 pm
rough diamonds may sometimes
be mistaken for worthless pebbles
Het was een lange middag geweest en eindelijk had ze een geschikte plaats gevonden waar ze de nacht door kon brengen. Een groot deel van Navarre bestond uit bos en Ynwyn bevond zich daar ook vaak. Zo nu en dan liet ze de hoofdstad achter zich om wat rond te reizen en interessante feitjes uit te zoeken voor de koning. Haar paard stond aan een boom gebonden terwijl het tevreden wat grassprieten uit de grond trok en wat vliegen met diens staart wegzwiepte. Ynwyn had haar spullen onder een boom gelegd en was naar het kleine beekje gelopen, om er neer te knielen en haar handen door het koude water te halen. Ze maakte een kommetje van haar handen en ving er wat water in op, wat ze vervolgens naar haar gezicht bracht en zichzelf ermee begon te wassen. Dit herhaalde ze nog een aantal keren, waarna ze wat water naar haar mond bracht en het gulzig naar binnen werkte. Straks zou ze nog wat hout bij elkaar sprokkelen voor een vuurtje en het konijn aan het spit rijgen.

Langzaam richtte ze haar ogen op toen ze wat geluid hoorde in de bosjes aan de andere kant van het beekje. Haar ogen knepen zich ietwat samen terwijl ze het water uit haar handen liet vloeien en naar haar pijl en boog greep, om deze vervolgens in een snelle beweging aan te spannen. “Show yourself or I'll shoot,” klonk haar bittere stem terwijl ze de pijl op het struikgewas gericht hield. Ze had niet het idee gehad dat iemand haar deze dag was gevolgd in de bossen, maar wie weet had ze wel dezelfde plaats uitgekozen om de nacht door te brengen als iets of iemand anders.
notes: astelan first





there's always going to be

some canyon in the way

there's always going to be

a river I can not cross

we will leave

our footprints behind

and carry on
avatar
Member
Aantal berichten : 3
IC posts : 2

Character sheet
Age: 36 years
Occupation: Thief & Spotter
Residence : Navarre
Profiel bekijken

Re: I'll be here when the impossible rises up

op do mei 03, 2018 8:07 pm
i love to be alone
Zijn buik zat vol. Hij knorde tevreden, maar mocht niet rusten. Rusten bekende de dood. De man stond op, klopte de aarde van zijn broek en vertrok. Hij trapte het vuur nog snel uit en bond de takkenbos weer aan zijn broeksband. Dat wiste zijn sporen, een van zijn overlevingstrucen. Het mes waarmee hij zijn prooi had gedood veegde hij af aan zijn mouwen en stak hij weg. Astelan was een brede man. Zijn huid had een zuiderse kleur en ging goed met zijn twinkelende, donkerbruine ogen. De passen die hij zette waren stevig, robuust. Hij was duidelijk gespierd, maar toch door zijn leven alleen te leven zag het lichaam af. Als je de vuile tuniek optilde kon je elke rib tellen en zijn lippen waren gebarsten door gebrek aan vitaminen. Het was dan ook altijd Ravven die beter was geweest in het zoeken van plantaardig voedsel.

Na een eindje lopen kwam hij bij een beekje. Hij knielde neer in de struiken en keek naar de overkant. Niemand te zien. Astelan draaide zich om en maakte de knoop los waar de takkenbos aan vast zat. Hij stond op uit het struikgewas en liep op zijn tenen naar de oever. Het was een modderige oever, bedekt met kiezels. Het vertrapte gras stond alweer snel overeind en door op de steentjes te wandelen vormden er zich geen voetafdrukken. Hij stroomafwaarts wandelen tot de avond viel. Een van de andere overlevingstrucen was om niet op een plek te blijven slapen. Hij zou ergens beschut neerliggen en na een paar uur weer verder trekken tot hij na een tijdje lopen ver genoeg verwijderd was van zijn vorige slaapplaats. Dat herhaalde zich tot de ochtend, waarna hij wakker bleef om verder te trekken en soms te jagen. Als hij geluk had dan kwam hij een enkele zonderling tegen die hij kon beroven en omdat het niet anders kon ook vermoorden. Best drastisch, maar hij was nu eenmaal het foute pad ingeslagen.

Het beekje verdunde en sloeg toen naar rechts. Hij nam de scherpe bocht, maar verstijfde meteen toen hij aan de overkant een paard zag grazen. Het beest liet zijn schouders trillen toen er vliegen op gingen zitten. Astelan zag dat het aan een boom was vastgebonden. Shit. Hij vluchtte het struikgewas in en hield zich laag. Voorzichtig bewoog hij zich gebukt door de beschutting. Toen de vrouw recht tegenover hem was bleef hij zitten. Het leek er niet op dat ze hem gezien had. Een innerlijke zucht ontsnapte aan zijn gespannen hart. Met zijn diepgekleurde ogen keek hij even toe hoe ze zich waste. Dat gaf hem de tijd om een plan te bedenken. Uiteindelijk was ze klaar en dronk ze van het kommetje dat haar handen maakten. Hij had een kiezel opgeraapt en wachtte op het moment dat ze met haar ogen naar het water in haar handen keek. De steen rolde door zijn vingers, het werd gewikt en gewogen. Het moment was daar en de kiezel suisde door de lucht in een prachtige boog. Het landde in de boomgrens net achter de vrouw en maakte daardoor een knappend geluid. Hij kon het zelf niet horen, maar de vrouw reageerde razend snel. “Show yourself or I'll shoot,” hoorde hij haar zeggen. Hij het eerste woord bewoog hij zich razendsnel naar voren. Geluk stond aan zijn kant dat er overal in het beekje grote stenen lagen. Het was een risico om er snel over te lopen want ze lagen ver uit elkaar en er klotste continu water over waardoor het spekglad was. Toch kwam het door zijn snelheid dat hij erover geraakte. Hij remde af toen hij aan de overkant was. Omdat ze met haar pijl en boog naar het bos wees zette hij snel het lemmet van zijn mes tegen haar keel. ”Lower it”, kwam er kort en bruut uit. Zijn stem knarste van het weinige gebruik, maar je kon nog wel een vonkje opvangen van zijn vroegere stem, die warm en aangenaam was geweest.




avatar
Member
Real name : Daan
Aantal berichten : 13
IC posts : 6

Character sheet
Age: 37 years
Occupation: King's Spy
Residence : D'auvignon
Profiel bekijken

Re: I'll be here when the impossible rises up

op do mei 03, 2018 8:32 pm
rough diamonds may sometimes
be mistaken for worthless pebbles
Ynwyn had haar guard laten zakken en had het zelfs aangedurfd om haar boog naast zich neer te leggen. De riem rond haar middel, waar onder andere haar zwaard aan zat bevestigd, had ze nog niet losgemaakt. Ook de andere wapens die aan haar lichaam bevestigd waren had ze nog laten zitten waar ze waren. Het koude water zorgde ervoor dat ze zichzelf eventjes op kon frissen. Een zeldzame glimlach speelde rond haar lippen terwijl ze door haar ogen wreef, blij een momentje voor zichzelf te hebben. Met haar hand ging ze naar haar ingevlochten haren, die ze eigenlijk ook snel maar eens moest wassen, aangezien dat ook alweer een tijd geleden was. Haar schouders kwamen overeind toen ze achter zich wat gekraak hoorde. In een vlugge beweging griste ze haar boog van de grond en richtte een pijl op de bosrand. Haar stem was dwingend, ze was niet bang voor wat er komen ging, wetende dat ze de tegenstander toch wel te vroeg af zou zijn. Het enige was dat ze niet bepaald goedgezind was nu, aangezien haar momentje van rust verstoord was. Het bleef stil aan de bosrand en ze kneep haar ogen lichtjes samen, niet wetende wie zich daar bevond en wat deze persoon van plan was.


Het moest zijn dat ze overdonderd was door het geluid achter zich, dat ze de aandacht van de rest van de omgeving verloor. Normaal was ze altijd op haar hoedde, maar ze had echt gedacht dat ze alleen was. Omdat haar onverdeelde aandacht op het bos gericht had hoorde ze pas te laat dat er achter haar voetstappen klonken. Ze zag hoe haar paard diens hoofd oprichtte en een nerveuze beweging maakte, precies op het moment dat ze een koud stuk ijzer tegen haar keel aan voelde. Een zachte grom rolde over haar lippen terwijl ze haar adem via haar neus uit brieste. De stem, mannelijk, beval haar om haar boog te laten zakken. Voor een moment reageerde ze niet, haar ogen nog altijd strak voor zich uit gericht. Vervolgens liet ze het wapen langzaam zakken, waarna ze de pijl in het gras liet vallen. Het was toch zinloos, ze had zichzelf laten overmeesteren.
notes: none





there's always going to be

some canyon in the way

there's always going to be

a river I can not cross

we will leave

our footprints behind

and carry on
avatar
Member
Aantal berichten : 3
IC posts : 2

Character sheet
Age: 36 years
Occupation: Thief & Spotter
Residence : Navarre
Profiel bekijken

Re: I'll be here when the impossible rises up

op do mei 03, 2018 9:00 pm
i love to be alone
Zijn adem liet een paar losse lokken bewegen in haar kapsel. Hij bewoog zich wat beter naar achteren en duwde met de tip van de voet de boog wat meer weg. Omdat het ergens bleef achter haken sprong het dunne koord met een knappend geluid. Hij bleef het verder weg duwen tot hij er niet meer aan geraakte en zij het dus al zeker niet kon pakken. Astelan greep haar kin vast. Zijn handen waren groot en ruw, de toppen van zijn vingers waren bedekt met eelt en hij voelde haar huid krassen onder zijn aanraking. Net zoals de rest van zijn lichaam waren zijn vingers “gespierd” en bezaten ze veel kracht. Hij gaf een ruk aan haar kin, waardoor haar hoofd opzij schoot. Nu keken ze elkaar in de ogen. Allebei even bitter. De man zijn ogen werden groter toen hij de hare herkende. Hij zag ze soms, meestal wanneer hij iemand beroofd en vermoord had. Dan zaten ze daar in het woud en na een paar keer knipperen waren ze weg. Woede flitste door zijn donkere ogen. ”You are spying on me!”, bracht hij boos uit.



Gesponsorde inhoud

Re: I'll be here when the impossible rises up

Vorige onderwerpTerug naar bovenVolgende onderwerp
Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum