welcome
Fallen Skies is een 'high fantasy Textbased-RPG' die zich afspeeld in een mytische wereld vol wonderlijke wezens, monsters en magie. Het land verdeeld onder zes koningkrijken is altijd bewegend en beïnvloedbaar. Het kan zomaar zijn dat jij de held wordt van het gehele land of misschien zelfs de grootste terreur die Fallen Skies ooit meegemaakt heeft. Alles is mogelijk in deze gevaarlijk mooie wereld. En niets is gek genoeg.
map
season
Met de koude intrek van winter heeft geheel Fallen Skies wel last van de temperatuur wisseling. Maar voornamelijk in het noorden wordt het iedereen behoorlijk lastig gemaakt en kunnen spanningen dankzij het weer hoog oplopen.
current event
Met het einde van het jaar in zicht houdt Archeon haar jaarlijkse midwinter festival. Iedereen is welkom om te genieten van alles wat Fallen Skies' hoofdstad te bieden heeft.
klik hier
staff
List of the current city rulers: click here
Account switch
Gebruikersnaam


Wachtwoord

donation
©2017 Fallen Skies staat onder leiding van het team en wordt ondersteund door Actieforum.
Om Fallen Skies reclamevrij en optimaal bespeelbaar te houden is er een mogelijkheid om via Paypal te doneren. Alle donaties worden teruggestoken in het forum en het is niet verplicht om te doneren.
Deel
Vorige onderwerpGo downVolgende onderwerp
avatar
Member
Real name : Lies
Aantal berichten : 29
IC posts : 4

Character sheet
Age: 23
Occupation: Fugitive
Residence : Navarre
Profiel bekijken

The wreck of our hearts [&Faylice]

op zo okt 08, 2017 8:44 pm
WIN OR LOSE, YOU WILL ANSWER FOR IT
THAT’S WHAT KINGS DO

Het ijzingwekkende geschreeuw ging door merg en been, doorboorde de blonde Dauphin zijn al zo instabiele grip op de realiteit nog meer. De okerrode kleur van vers, warm bloed dat uit de buikwond stroomde, doordrenkte de parelwitte stof van haar jurk. Het was niet het aanzicht van het lemmet van het zilveren zwaard dat door haar nog levende vlees en organen was geboord, dat hem in shock dwong. Nee, het was de hulpeloze, gepijnigde blik in haar zeeblauwe ogen – dezelfde als die van hem – die hem in een diepe afgrond deed tuimelen. Terwijl de jonge prins het leven uit haar kijkers zag wegebben, kon hij niks anders dan als genageld aan de grond staan toekijken.

Zijn aandacht werd terug naar de roetzwarte hengst onder hem gebracht. Bucephalus was sinds hun vertrek uit Valance met elke voorbijgaande dag onrustiger aan het geworden, alsof hij wist dat zijn eigenaar op de vlucht was en opgepakt zou kunnen worden. De loofbomen raasden als duistere schaduwen aan zijn blikveld voorbij, amper meer dan een waas door de hoge snelheid van de zwarte hengst. Takken klauwden zich vast aan zijn kleding, alsof ze hem tegen wilden houden. Door de duisternis van het woud had Vestyn geen flauw idee in welke richting hij reed. Zijn innerlijke kompas hielp hem evenmin. Net als de sterren, die zwegen achter het zware wolkendek.

Haar levenloze lichaam zakte als een lappenpop naar de marmeren vloer van de kapel. Vestyn was nog steeds niet in staat om in actie te komen, of überhaupt ook maar iets te ondernemen dan als genageld aan de grond toe te kijken. Tranen brandden echter achter zijn oogkassen, schreeuwend om vrij gelaten te mogen worden, maar hen geen toestemming verlenend. Een tweetal handen pakten zijn schouders wreed beet en sleepten hem ruw uit het zicht van het lichaam van Adaline. Hij stribbelde niet tegen, daarvoor was hij al te ver weggezakt in de comateuze toestand die momenteel zijn hele zenuwstelsel aan het overnemen was. Het laatste wat zijn diepblauwe ogen waarnamen, was de donkerharige vrouw met het bebloede zwaard in haar handen. Ze leek iets te roepen, maar de Dauphin kon niet opmaken of dat hij dat slechts verbeeldde of dat het werkelijk zo was. Het enige wat op dat moment in zijn verdoofde hersenspinsels rondwaarde, was het beeld van Faylice met het moordwapen in haar handen, en de gedachte die zich daarbij vormde. Zíj. Zij had Adaline vermoord.

De intense haat die op dat ogenblik ontketende in zijn ziel als een ontembare draak, werd via een exclamatie de wereld ingelaten. Zijn stembanden hadden moeite om de woede en het verdriet in zijn kreet onder controle te houden. Faylice, zij had zijn zo geliefde moeder omgebracht op zo’n brute en oneervolle manier. Maar waarom? Dat was de gedachte die al weken aan hem vrat. Hij kon er geen vinger op leggen, en de theorieën die hij had bedacht, kon hij niet sterk genoeg beargumenteren om ze tot een geloofwaardige waarheid te smeden. Wat de reden ook mocht wezen, het nam niet het feit weg dat ze de koningin van Valance had vermoord. Zíjn moeder. Evenals hem zijn recht op de troon had ontnomen doordat hij vals beschuldigd was van de moord op Adaline door zijn bloedeigen vader. Door heel Valance werd hij nu gezocht. Zijn vader had de hoofdprijs op zijn hoofd gezet als ze hem, dood of levend, aan hem of Ragnar uitleverden. Noodgedwongen was Vestyn op de vlucht geslagen, zijn vrouw achterlatend bij die barbaren die dezelfde achternaam als hem droegen. Hij mocht dan wel niet van Arwen houden zoals een man van zijn vrouw hoorde te houden, dat betekende nog niet dat hij niet om haar welzijn gaf. Al kon hij nu weinig voor haar betekenen nu dat hij honderden – zo niet, duizenden – kilometers van haar verwijderd was. De voormalige Dauphin had überhaupt geen idee waar hij beland was. Voor weken had de blondharige man rondgetrokken door de wildernis met zijn roetzwarte hengst, enkel geleefd van wat het land hem te bieden had en de bewoonde wereld vermeden in angst dat men hem zou herkennen en hem alsnog terugbrachten naar Valance, om daar gerecht gesteld te worden voor een misdaad die hij niet begaan was.

Een overbekende geur – waar hij vroeger zoveel van gehouden had, maar nu enkel haat in zijn hart bracht – drong zich op aan zijn reukorganen. Het was ook de hengst onder hem niet ontgaan dat dit een bekende van hen was. Het hellevuur in zijn ziel dwong Vestyn om zijn zwaard te trekken, hem erop voorbereidend om zijn moeder te wreken.
For Faylice
767 woorden




.:: WE BUILT A DYNASTY THAT HEAVEN COULDN'T SHAKE ::.
avatar
Member
Real name : Bo
Aantal berichten : 23
IC posts : 14

Character sheet
Age: 21
Occupation: Princess of Navarre
Residence : Borderlands of Navarre
Profiel bekijken

Re: The wreck of our hearts [&Faylice]

op zo okt 15, 2017 10:05 pm




Faylice


Met moeite slikte de donkerharige vrouw haar laatste hap eten weg, het ontbijt was relatief simpel geweest en had niet verkeerd gesmaakt. Het enige probleem was dat Faylice sinds het ontmoeten van de blonde man het eten niet meer zo goed weg had kunnen krijgen. Het bracht de gedachten van haar weer even terug in het “verboden gebied” dat Vestyn heette. Meteen voelde ze de tranen achterin haar oogkassen branden, die ze al snel weer verdrukte. Het was zo verschrikkelijk snel gegaan na die ene dag. Die ene dag waarop het allemaal zo zwart was geworden, of misschien beter gezegd, donkerrood. Die tint die richting bordeaux neigde, soms lichter, soms donkerder was, eentje die de toepasselijke naam bloedrood had gekregen.

De veeleisende ogen van Ragnar leken wel door haar heen te branden, meer dan dat ze eerder altijd hadden gedaan. Misschien omdat beide wisten wat er moest gebeuren. Hij had haar die ochtend het allemaal nogmaals haarfijn uitgelegd. Hoe haar plannen om te ontsnappen uit zijn constructie waren mislukt, hoe hij haar gevangen had in zijn web die zich stukje bij beetje had uitgebreid totdat er geen mogelijkheid meer was om eruit te komen. Daarna was de man haar geen seconde uit het oog verloren, waarmee hij haar laatste mogelijkheid om weg te komen blokkeerde. Daar had Faylice gestaan, met het metaal dat nog steeds kil aanvoelde ook al had ze het al even vast. Met één taak, het vermoorden van Adeline.

Met krampende kaken schudde ze de herinnering weg. Het was pijnlijk hoe helder en duidelijk het nog in haar gedachten stond gebrand. Elke tikkende seconde van de 15 minuten durende hel die ze had moeten doorstaan, had veroorzaakt zelfs stonden netjes en duidelijk beschreven, gegrift in haar hersenen. Moeizaam dronk Fay de rest van haar glas met water op voordat ze op stond om zich richting haar merrie te verplaatsen. Het was een kleine, knusse herberg waar ze de nacht had doorgebracht in het kleine dorpje dat de veiligheid van de nacht verzorgde. Sinds haar ontsnapping had ze maar één ding voor ogen gehad, en dat was het bereiken van Valyria, en dat het liefst eerder dan later. Nadat ze haar bedankje aan de eigenaar had gegeven slenterde ze naar buiten, om opgewacht te worden door haar vertrouwde merrie die zachtjes deed briesen. Rustig begon ze de merrie op te zadelen, na haar een klein klopje te hebben gegeven en verzonk weer terug in die vervloekte gedachten.

Ze had haar armen al amper onder controle, laat staan haar handen, die bevend nog steeds het zwaard omvatte. Vastgehouden door de man die ze zo diep haatte, die alles had weten te verpesten, haar lot had vastgezet. Ze kon alleen maar toekijken hoe ze de vrouw tegenover haar vastgrepen en hielden. Daar ging de eerste traan die zich vanaf de ijzig blauwe ogen van Faylice een weg naar beneden baande. ’Do it, Faylice.’ Kwam haar gehoorgang binnen, een bijna triomfantelijke toon lag verborgen. De druk achter haar rug werd krachtiger als teken dat ze mee naar voren moest gaan, terwijl de tranen nu de vrije loop kregen. ’Do it now.’ Fay haar lippen vormde zich een “I’m so sorry” zonder dat her geluid vanaf kwam voordat ze het vlijmscherpe zwaard door de vrouw heen liet zakken. De ijzingwekkende kreet liet de jonge vrouw in elkaar krimpen, het gevoel van het warme bloed dat over haar armen heen liep overweldigde alles op één uitzondering. De onbegrepen, verwarde blik in de oceaanblauwe ogen die de koningin had. ’Now look behind you.’ Waren de woorden die ze als orders gelijk opvolgde. Leeg, alsof ze haar hersenen uit had gezet om de klap te voorkomen. Daar was het volgende paar oceaanblauwe ogen, deze afkomstig van de Dauphin, die haar met een zelfde blik aanstaarde. ’Ves, Ves nooo, this isn’t..’ Meer kwam niet uit haar keel, terwijl de blonde man weggesleept werd. Onvermogend om nog te blijven staan liet ze zich op haar knieën ineen zakken, beseffend dat het afgelopen was.

Weer brandde daar de tranen achter haar blauwe ogen, en weer verzette ze zich hevig tegen de emoties die het teweeg bracht. Ze had er nu niks aan om die te voelen, het enige wat telde was dat ze in veiligheid kwam. Helemaal nu ze buiten Navarre ook in Valance werd gezocht. Met een diepe zucht richtte Fay zich weer naar de palomino merrie, die duidelijk haar aandacht ergens anders had liggen. Ze volgde de blik van het paard, die tussen de bomen door aan het staren was naar iets wat daar bewoog. Even leek het alsof de grond onder de donkerharige vrouw vandaan werd getrokken bij het aanzicht van de grote zwarte hengst. Langzaam kwamen de karakteristieke trekjes van het dier naar voren, het kon er maar een zijn, en dat was Bucephalus. En dat betekende dat er maar één iemand op kon zitten. Maar, ze hoorde de woorden van Ragnar wederom duidelijk in haar hoofd weerklinken, dat kon niet. Vestyn was opgepakt wegens verraad en net zo gruwelijk vermoord dan Adeline. Onzeker maakte ze een paar passen naar het gestalte om te kijken of haar ogen haar niet voor de gek hielden, maar met de pas leek het meer op die blonde man die zo’n groot aandeel in haar hart droeg. ’Ves,’ Ze pauzeerde even, een paar keer knipperend met haar ogen. ’Vestyn, is that you?’ Vol verbazing bleef ze staan, onwetend wat ze moest doen terwijl ze de wereld om zich heen voelde draaien.



avatar
Member
Real name : Lies
Aantal berichten : 29
IC posts : 4

Character sheet
Age: 23
Occupation: Fugitive
Residence : Navarre
Profiel bekijken

Re: The wreck of our hearts [&Faylice]

op za okt 21, 2017 2:00 am
WIN OR LOSE, YOU WILL ANSWER FOR IT
THAT’S WHAT KINGS DO

Ze had dood moeten zijn. Morsdood. Opnieuw herenigd met de kille, levenloze aarde onder de hoeven van haar slanke merrie. Maar hier stond ze dan voor zijn neus met haar adembenemend mooie ogen, waar zowel verbazing als shock in af te lezen waren. “Ves,” rolde er over de zachte contouren van haar bleekroze lippen, recht zijn gehoorgang in. “Vestyn, is that you?” De intense haat in zijn ziel sloeg om in hellevuur bij het horen van haar lieflijke stem. Hoe durfde ze zijn naam nog met haar stembanden te vormen na alles wat ze hem had aangedaan – had afgenomen?
De voormalige Dauphin van Valance wilde op dat moment niets liever dan haar keel ter plekke in tweeën snijden. Hij wilde haar zien bloeden zoals hij zijn moeder had zien bloeden nadat Faylice een zwaard door haar organen had gestoken en haar het leven had ontnomen. Zijn diepblauwe kijkers werden met een duistere schemering erin op de donkerharige vrouw gefocust. “How dare you speak to me?!” begon zijn stem redelijk kalm, maar met elke letter die hij eruit perste, borrelde de woede meer omhoog dan ooit tevoren, als een snel ontwakende vulkaan. “You should be dead, in the ground with filthy maggots feasting on your decaying corpse.” beet Vestyn haar hatelijk toe. Er was geen greintje liefde in zijn hart voor haar overgebleven. Elke vezel in zijn lichaam die ooit zielsveel en onvoorwaardelijk van haar had gehouden, was verschroeid door het helse vuur dat nu de dienst uitmaakte in zijn systeem.

De blonde man verplaatste zijn aandacht van Faylice terug naar de roetzwarte hengst onder hem. Het was Bucephalus niet ontgaan dat hij niet zichzelf was. Zijn trouwe ros gedroeg zich onrustiger dan ooit tevoren en was bijna niet in de hand te houden. Waar hij eens de rust zelve was geweest, daar was hij nu veranderd in één bonk zenuwen. De trots was uit zijn ledematen gevloeid toen de haat zich in Vestyns hart settelde. Normaal gesproken zou hij de hengst gerust gesteld hebben, maar nu was hij te druk met zijn gedachten bij Faylice en hoe hij haar aan d’r einde zou brengen. In eerste instantie had hij haar een snelle, weliswaar een pijnlijke, dood willen geven, ondanks de langzame dood die ze Adaline had geschonken. Maar nu de donkerharige vrouw zo verbaasd voor zijn neus was verschenen, alsof ze compleet vergeten was wat ze had gedaan, begon hij zijn eerder bedachte plan in twijfel te trekken. Hoe kon iemand immers zo blind zijn voor zo’n vreselijke misdaad? Ves kon zijn vinger er niet op leggen, en hij betwijfelde of hij dat überhaupt ooit zou kunnen. In ieder geval nooit in dit geval, gezien het de dood van zijn dierbare moeder betrof. Nee. Hij zou haar een zachte, snelle dood besparen. Faylice verdiende het om te lijden voor haar daden. Niet alleen hier in dit leven, maar ook in het hiernamaals dat zou volgen. Ze zou eeuwig branden in het hellevuur voor het vermoorden van Adaline.

“Why did you do it? Why did my mother have to die? Was it because you wanted revenge for my marriage to Arwen? Was it to hurt me? If so, you succeeded – you took my heart and murdered it when you drew that sword through Adaline’s flesh and bones.” sprak het laatste restje aan emoties die nog in zijn systeem rondwaarde. Voor een seconde was het intense verdriet in zijn oceaanblauwe ogen te zien, maar algauw joeg hij die zijn hart weer uit. Vestyn dwong zijn paard in de richting van Faylice haar merrie en parkeerde hem parallel tegenover haar. Hij bracht zijn glimmende zwaard omhoog naar haar delicate keel en liet het daar vervolgens rusten. “You don’t deserve to walk this earth for another second.” antwoordde de blondharige man op donkere toon. Inmiddels waren al zijn emoties uit zijn lijf verbannen. Er was niks over van Vestyn, behalve een moordlustige killer opzoek naar wraak. “Say hello to my beloved brother for me once you see him in Hell.” eindigde de voormalige Dauphin, waarna hij aanstalten maakte om het zwaard door haar keel te steken.
For Faylice
682 woorden




.:: WE BUILT A DYNASTY THAT HEAVEN COULDN'T SHAKE ::.
avatar
Member
Real name : Bo
Aantal berichten : 23
IC posts : 14

Character sheet
Age: 21
Occupation: Princess of Navarre
Residence : Borderlands of Navarre
Profiel bekijken

Re: The wreck of our hearts [&Faylice]

op vr jan 12, 2018 4:21 pm
Faylice

Your veins are full of ice-water
but mine are boiling

Het was alsof er een rollercoaster door haar hoofd heen raasde. Het ene moment was er nog niks aan de hand, en toen kwam dat maar al te bekende gestalte in haar blikveld. In een luttele miniseconde had er zich een chaos in haar hoofd gevestigd. De rollercoaster liet alles opwaaien, van die ene eerste ontmoeting tot die duistere dag. Die ene dag waarna ze zeker wist dat alles over was. Het liet al het stof opvliegen, alle hardnekkig achtergehouden informatie dwarrelde weer vrij door haar hoofd. Genageld aan de grond keek ze toe hoe alle details van zijn gelaat zich voor haar blauwe ogen deed ontvouwen. Ongeloof gemixt met een vlaag van opluchting sloten zich aan bij storm. ’Y.. you are,’ Met moeite vormde haar stem de zachte woorden. ’Alive?’ Fay kon zich wel voor haar hoofd slaan, hoe kon ze zo stom zijn om zoiets zomaar van Ragnar aan te nemen. Hij had haar verpletterd met die paar zinnen, alles waarvoor ze had gevochten was in duizende stukken gebroken. Misschien was het allemaal toch niet voor niets geweest.

Voordat die kleine opluchting de kans kreeg om te settelen vielen haar ijsblauwe kijkers in de oceaanblauwe van hem. En vonden daar de plaatsvervangende haat die zij voor zijn halfbroer koesterde. “How dare you speak to me?!” Drukte zijn kalme stem, die meer passief agressief te noemen was, Fay met haar neus op de feiten. “You should be dead, in the ground with filthy maggots feasting on your decaying corpse.” Onmiddelijk vonden de tranen zich een weg achter haar ogen, brandend om te ontsnappen. Het bracht haar nogmaals terug naar het desbetreffende moment, hoe het zwaard met haar handen eraan de vrouw hadden doorboord. Hoe de lege, verwoeste ogen haar aanstaarden. Hoe hij daarna werd weggesleept evenals zij. ’Ves, I.. I’m so sorry.’ Kwam hakkelend uit haar keel, waarna ze de verbinding met zijn vuurspuwende ogen verbrak om die op de grond te vestigen.

Bijna net zo leeg keek ze toe hoe Vestyn zijn roetzwarte hengst tegenover haar merrie zette. Waar normaal de paarden blij waren om elkaar te zien, leken zij beide de spanning te voelen. Zelfs haar merrie maakte een paar passen terug en hield zich stil, iets wat nagenoeg nooit voorkwam. Het was het glanzende zilver die haar weer op liet kijken, waar ze als automatisch op reageerde. Die had ze de afgelopen tijd al genoeg op haar keel gehad. Zijn woorden aanhorend hield ze zich stil, zich niet verzettend tegen het glanzende metaal dat een kilte met zich mee bracht. Gepijnigd maar tegelijkertijd met ongeloof keek ze weer op in de blauwe kijkers die haar al zo lang gevangen hielden. ’What kind of monster do you think I am?’ Sprak de donkerharige vrouw, het ongeloof weerspiegelend aan dat in haar ogen. Wraak? Hoe zou de blonde Dauphin in hemelsnaam bij wraak komen? Het liet haar afvragen hoeveel hij wist, en hoeveel zij.

Als reactie op het zwaard hief ze haar hals nog iets meer op, onzeker wat te doen hield ze zich nog steeds net zo stil als die paar momenten terug. Verloren en genageld aan de grond, alsof ze het nog steeds niet kon bevatten wat er allemaal gaande was. 'At least you can walk it.’ Waren de volgende woorden van de tengere vrouw, waarbij er zich een traan bevrijdde vanuit haar ooghoek. De laatste woorden die de blondharige man lieten haar achteruit stappen, weg van dat o zo scherpe zwaard dat op dit moment haar leven deed bedreigen. ’Wait,’ Lichtjes kneep Fay haar ogen samen, terwijl ze nog een pas achteruit zette. ’Do you think Ragnar is dead?’ Het was onzeker wie van de twee de juiste informatie bevatte, en misschien was ze haar leven niet zeker. En zou ze de avond niet halen, maar dat zou niet gebeuren voordat ze de waarheid boven water had.

maybe i don't want heaven


avatar
Member
Real name : Lies
Aantal berichten : 29
IC posts : 4

Character sheet
Age: 23
Occupation: Fugitive
Residence : Navarre
Profiel bekijken

Re: The wreck of our hearts [&Faylice]

op za jan 13, 2018 11:35 pm
Vestyn

When I'm away,
I will remember how you kissed me

De woorden die uit de donkerharige vrouw haar mond kwamen gevloeid, deden hem in bijna oprechte ongeloof naar haar staren. Ze loog tegen hem. Glashard. Ze had absoluut geen spijt van de moord op Adaline. Het was niet mogelijk dat ze nu spijt betuigde terwijl hij de jaloezie tijdens de bruiloft zo sterk door haar aderen had voelen stromen. Een pijn zo scherp als die van een messteek schoot door zijn al verdoofde, verwoeste hart. De voormalige Dauphin van Valance had nog nooit een pijn zo intens als deze ervaren, zelfs niet toen hij moest aanzien hoe het zilveren zwaard in Faylice’s handen het leven van zijn geliefde moeder nam. Het verraad dat zijn grote, voormalige, liefde nu pleegde, nota bene in bijzijn van hem, deed de blondharige man voor een seconde wankelen in het zadel van zijn zwarte ros. Zijn hand voelde plotseling het gewicht van het stuk metaal dat nog steeds aan haar kwetsbare keel lag. Een aarzeling die Vestyn niet eerder had ervaren, kwam in zijn oceaanblauwe ogen te staan. Hoe was het mogelijk dat, terwijl hij zoveel haat richting Fay voelde, hij opeens twijfelde of hij haar wel kon doden?
“What kind of monster do you think I am?” antwoordde de jonge vrouw. Het horen van die woorden deed de kortstondige twijfel als sneeuw voor de zon verdwijnen. Opnieuw verzwolg Vestyn compleet in de hel die zijn ziel momenteel was. De haat brandde als herboren achter zijn irissen, helderder dan ooit tevoren. “The kind of monster that murders royals out of pure jealousy.” beet de jonge ex-prins haar venijnig toe.  

“Yes, I can walk this earth, but I won’t walk it alive.” begon hij, waarna hij vrijwel meteen vervolgde, “Because you took that away from me when you killed my mother.” Zijn hand reageerde meteen toen Faylice haar hals ophief. “Don’t try to get away, because it shall only result in a more painful death for you.” Het elegante, maar zware stuk metaal werd dichter naar haar halsslagader gedeporteerd. Zijn oceaanblauwe pupillen zagen hoe het leven razendsnel door die ene kleine, kwetsbare buis vanuit haar hart naar haar hersenen werd gestuurd. Het was zo simpel – slechts een kleine centimeter dieper en hij zou in haar ader boren, haar het leven voorgoed ontnemen. Precies zoals zij dat van Adaline had ontnomen. En toch hield iets in zijn hart hem tegen. Wat het exact was, durfde hij niet te gokken. Wellicht was het zijn laatste restje gezond verstand dat hem smeekte om zijn beslissing te heroverwegen? Hij wist het niet, en de tijd nemen om het uit te zoeken, zou hij ook niet nemen. Daarvoor was er te veel haat in zijn ziel aanwezig die smachte naar de mierzoete triomf van wraak.

“Wait,” Een pas werd door haar benen achteruit gedaan, waarna meer woorden volgden. “Do you think Ragnar is dead?” Ergens wekte haar onzekerheid een onhoudbare schaterlach in hem op. Ze was de ergste misdaad begaan die een royal kon begaan, en zij maakte zich zorgen of zijn halfbroer nog in leven was? Eigenlijk zou hij haar aan het lijntje moeten houden, haar angst voeden met leugens en haar nog miserabeler laten voelen dan dat ze zich waarschijnlijk al voelde. Maar zo stak de voormalige prins niet in elkaar, zelfs niet nu hij zich in het diepste, donkerste dal in zijn leven bevond. Dus schonk Vestyn haar de waarheid. “Yes, probably. I drew my sword through his shoulder, near his heart. So, there is a pretty good chance he is waiting for you down there in Hell.” antwoordde hij, waarna kort een grimas zijn lippen sierde.

“Now that I have given you the truth, will you be honest with me for once and tell me why you had to kill my mother. If you make me believe you, I might spare your life, as I don’t want to spill any more royal blood.” Zijn stem klonk zachter, maar niet minder haatdragend dan voorheen. Vestyn haalde met een snelle beweging van zijn arm het zwaard van haar keel, zodat ze in vrijheid kon spreken. Hij gunde haar deze laatste kans om te blijven leven.

what have i become?




.:: WE BUILT A DYNASTY THAT HEAVEN COULDN'T SHAKE ::.
avatar
Member
Real name : Bo
Aantal berichten : 23
IC posts : 14

Character sheet
Age: 21
Occupation: Princess of Navarre
Residence : Borderlands of Navarre
Profiel bekijken

Re: The wreck of our hearts [&Faylice]

Gisteren om 10:36 pm
Faylice

Your veins are full of ice-water
but mine are boiling

Het was alsof er zich wortels onder de zolen van haar schoenen bevonden. Wortels die zich diep in de grond vestigde, die verder de grond in schoten bij elke seconde dat Faylice in deze situatie bleef staan. Zich verankerend in de grond die zich dieper en dieper onder beide uitbreidde. Met alle macht probeerde de donkerharige vrouw haar kalmte te bewaren, maar haar emoties waren hard bezig om een gat door die muur een te slaan. En niet alleen dat, waar de blondharige man eerder een helder -weliswaar tweestrijdig- beeld gaf. Was het nu een troebele bende geworden, eentje waaruit niks op te maken viel, waar niks te voorspellen was.

Terwijl haar ijsblauwe ogen van de hengst en omgeving naar de oceaanblauwe van Ves vlogen zag ze hoe Ves, en het zwaard wat tegen haar keel heen zat zich meebewoog. Heel even was haar scherpe inhalering hoorbaar, voelend hoe het metaal voor een vluchtig moment tegen haar keel strak. Compleet verstijft hield ze haar blik op die van Ves, die al even snel het metaal in zijn grip terug had gewonnen. Ze zag zijn ogen veranderen, van die ene twijfel waaruit ze meer hoop had uitgeput dan zou moeten naar de haat die ze tevoren had gezien. Zachtjes blies ze haar adem weer uit, luisterend naar haar protesterende lijf. Haar verbazing was nog niet voorbij. ’How could you think I would murder, take someone’s life out of just jealousy’ Bij het uitspreken van de woorden moest de donkerharige vrouw alles bijzetten om de emoties achterwege te houden. Bijna wanhopig probeerde de brandende tranen achter haar oogkassen te houden.

De volgende woorden sneden nog dieper, maar nog steeds liet ze het over zich heen komen. Er was wat vreselijks gebeurt, om precies te zijn, zij had iets vreselijks gedaan. Dat de blondharige man haar misschien wel nooit zou kunnen vergeven, wist ze, begreep ze. Fay wist überhaupt of ze het zichzelf zou kunnen vergeven. Waarom was ze het risico aangegaan? Ze wist wat er van zou kunnen komen en nu was er geen weg meer terug. ’I will not get away.’ Kalm maar zacht rolden de woorden over haar lippen weg. Fay zag hoe zijn ogen richting haar hals gleden en sloot de hare voor een seconde. Ze had dit al veel, veel te vaak meegemaakt. Sterker nog, haar laatste contact met het metaal liet haar nog rillen terwijl ze de prikkels door haar buik voelde gaan. Het was de laatste druppel die de emmer deed overlopen. Net zo zachtjes als haar woorden bevrijdde er zich een traan, die zich langzaam naar beneden bewoog.

Met man en macht probeerde ze haar kalmte nog te bewaren, haar kaken op elkaar klemmend. Zijn woorden die volgde zorgde voor enige rust in de storm. Een vlaag van opluchting gierde door haar lijf heen. ’I really hope so.’ Haar woorden uit een opwelling, tegelijkertijd zo zacht dat het amper hoorbaar was. Nog meer woorden van de man die boven Fay uit torende. De laatste woorden lieten haar weer opkijken, in verwarring. De druk van het metaal werd van haar keel gehaald, het gaf de mogelijkheid een paar keer lucht te happen. Even haar blik naar de grond vestigend probeerde ze een laatste poging haar gedachte op een rijtje te zetten om er zinnige woorden uit te zetten. ’Do you know I’m a royal?!’ Waren haar eerste woorden, verbijsterd.  Even schudde ze haar hoofd, zoekend naar de woorden. ’I, I killed your mother, yes.’ Weer een traan vond haar weg naar buiten. ’Every day I bear that weight on me, and I know how you hate me for it.’ Ging ze verder, haar ogen vergrotend in de zijne genageld.

’Ragnar,’ Niet wetend hoe ze het allemaal logisch kon vertellen ging ze verder. ’He blackmailed me, he wanted it to seem like it was jealousy.’ In flarden ging ze verder, hopend dat de man tegenover haar het geduld zou hebben. ’He started forcing me to spy on her. The man threatened to expose me, he would kill you.’ Inmiddels vlogen de tranen over haar porceleinen wangen heen. Het was de eerste keer dat ze woorden vuil maakte over die tijd. ’I was all a wicked, sick and twisted plan of his to get to the throne himself and get rid of all of us along the way.’ Kort hapte Fay naar adem, hopend dat Ves er iets van zou kunnen maken. ’I’m so sorry, it’s all on me.’  Voor een klein poosje leek de stilte even tussen beide te settelen, het was de tijd nodig om de laatste woorden uit haar strot te persen. ’I..,’ Haar ogen wendde zich naar de grond, bang om ze alleen al uit te spreken. ’I was pregnant....’


maybe i don't want heaven


Vorige onderwerpTerug naar bovenVolgende onderwerp
Soortgelijke onderwerpen
Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum