welcome
Fallen Skies is een 'high fantasy Textbased-RPG' die zich afspeelt in een mytische wereld vol wonderlijke wezens, monsters en magie. Het land verdeeld onder zes koningkrijken is altijd bewegend en beïnvloedbaar. Het kan zomaar zijn dat jij de held wordt van het gehele land of misschien zelfs de grootste terreur die Fallen Skies ooit meegemaakt heeft. Alles is mogelijk in deze gevaarlijk mooie wereld. En niets is gek genoeg.
map
season
Lente neemt haar intrek. In deze tijden wordt niet alleen het weer vele malen beter, maar ook zijn er meer en meer jonge dieren buiten te vinden. Perfect als je op zoek bent naar een huisdier of.. duistere gedachten hebt.
current event
Door de plotse hitte over het gehele land beginnen de ijslagen in het hoge noorden te smelten. Waardoor vervolgens meerdere rivieren overstromen wat meer als genoeg problemen met zich mee kan brengen voor de gewone man.
staff
List of the current city rulers: click here
Account switch
Gebruikersnaam


Wachtwoord

donation
©2017 Fallen Skies staat onder leiding van het team en wordt ondersteund door Actieforum.
Om Fallen Skies reclamevrij en optimaal bespeelbaar te houden is er een mogelijkheid om via Paypal te doneren. Alle donaties worden teruggestoken in het forum en het is niet verplicht om te doneren.
opmerkingen
Heb je een opmerking, klacht of compliment die je graag anoniem wilt maken naar het team? Dat is nu mogelijk!

Vul dit Google Form in en we zullen je opmerking zo snel mogelijk behandelen en verwerken!
Deel
Vorige onderwerpGo downVolgende onderwerp
avatar
Member
Real name : Michelle
Aantal berichten : 40
IC posts : 18

Character sheet
Age: 16
Occupation: Student
Residence : Nymmerwell
Profiel bekijken

Holding out for a hero

op ma okt 09, 2017 9:47 am

I do not want to be a queen
I want to be the queen.


Goed goed, ze was niet de sterkste, of de snelste. Misschien zelfs niet de slimste. Maar Spec had duidelijke beelden voor ogen. Een toekomst die ze zelf zou schapen indien nodig. Ze zou haar einddoel halen en het zou niet uitmaken wat ze onderweg op zou moeten geven hiervoor. Ze zou sterker worden dan wie dan ook. Sneller worden dan wie dan ook en zelfs slimmer dan de oudste zielen.

Het was een simpel doel voor ogen. Een waarvan zij volledig geloofde dat ze er recht op had. Navarre zou slechts de eerste stap zijn in haar reis naar de algehele top. Eens zou zij queen zijn van geheel Fallen Skies. Maar ze had mensen nodig die haar konden helpen hiermee.

Want je kon zeggen wat je wou maar de kleine 'meid' was niet zo stom om te denken dat ze het in haar eentje aan zou kunnen. Haar ouders zouden haar tegenwerken maar Valkyrie was het al met haar eens. Er was iemand anders die ze nodig had. Want welke princes, welke koningin had geen wacht aan haar zijde.

Spec had dan ook de beste voor deze job al in haar hoofd. Het was een oude bekende van haar. Of tenminste, iemand die ze haar hele leven bijna gekend had. Haar moeder had hem een tijdje bij hen in huis gebracht waar hij al op haar had moeten passen. Niet dat hij haar nog echt zou herkennen. Maar hij had een goede indruk op haar achtergelaten. Hij zou de perfecte loyale volgeling zijn die ze nodig had.

Haar ogen gleden door het bos terwijl ze zichzelf verzette op de rug van het paard. Ze had hem het laatst hier in de buurt gezien. Hij moest hier nog wel zijn.. Toch voelde ze zich lichtelijk verlaten en greep de leren riemen van haar teugels strakker vast. Houwvast vindende aan de rustige merrie onder haar. "Ragnar?" Vroeg ze haar stem iets trilleriger dan ze had gewild. Toch probeerde ze zichzelf groots te houden. De man zou enkel luisteren als ze sterk genoeg was. Of dat tenminste leek te zijn.

-Ragnar first
avatar
Member
Real name : Lies
Aantal berichten : 42
IC posts : 10

Character sheet
Age: 26
Occupation: Assassin
Residence : Navarre
Profiel bekijken

Re: Holding out for a hero

op wo okt 11, 2017 12:30 am
Ragnar

He was something violent and fierce

Ragnar liet de valkkleurige hengst onder hem met krachtige galopsprongen vooruit denderen. Takken trokken met veel geweld aan de man zijn donkere haren, alsof ze hem ervan wilden weerhouden om verder het woud in te trekken. Stug negeerde hij hun geluidloze protesten en stuurde zijn ros koppig verder het duister van het bos in. De schemering had inmiddels ingezet terwijl de zon de laatste boomtoppen kuste met haar zonnestralen. Ragnar bracht zijn paard tot stilstand, voor een kort moment genietend van de stilte die in de lucht hing. Voor een ogenblik voelde hij zijn hart tot leven komen, terwijl de langs ruisende wind zijn rusteloze gedachten meenam op een eindeloze reis. Hij had dit gemist, de vrijheid die het rondtrekken als een nomade met zich meebracht. Hij was aan niets of niemand verbonden, had geen verplichtingen tegenover anderen en hoefde geen rekening te houden met zijn medemens. Hij leefde van wat het woud hem te bieden had en nam niet meer dan nodig was. Ragnar miste het gezelschap van zijn soortgenoten niet, hij had immers het gefluit van de zanglijsters in de hoge boomtoppen al. Het leven was goed, ondanks de duisternis die zijn ziel opvrat.

Het was nacht, de halve maan stond halverwege de duistere hemel. Het zwakke licht dat de maan voortbracht, scheen op het gespierde lichaam van de bruinharige man. Door de zwakke schemering werd het verse, okerrode bloed dat zijn kleding en huid besmeurde pas echt goed zichtbaar. Het ordinaire hieraan was dat er geen enkele wond op zijn lichaam te bespeuren was, wat dat betrof was hij smetteloos schoon, als je het bloed dan niet meetelde. Zijn intens groene ogen, zo donker als de nachtelijke lucht, waren strak gefocust op een nog onbekend, potentieel volgend slachtoffer. Het nietsvermoedende, roodharige meisje lag vredig naar de halfopen sterrenhemel te staren. Ik zag de borst van de vrouw rustig op en neer gaan, een teken dat ze ontspannen was. Een smerige grijns verscheen op de bastaardzoon zijn gelaat, terwijl zijn tong zijn lippen bevochtigde. Het zou makkelijk, te makkelijk, worden om het nietsvermoedende meisje aan te vallen en vervolgens ten einde te brengen. Een koud kunstje voor een ervaren moordenaar als hem.
Zijn benen kwamen ondertussen sluipend in beweging, terwijl elke spier zichzelf ondertussen voorbereidde op de naderende aanval. Met elke vooruitschrijdende meter kwam Ragnar dichter bij de nietsvermoedende jonge vrouw. Zo onschuldig en kwetsbaar. Uit automatisme ging hij nog zachter sluipen, wetend dat elk geluid nu fataal kon zijn en ervoor zou zorgen dat ze hem in de gaten kreeg en op de vlucht zou slaan. Hij moest secuur en uiterst professioneel te werk gaan, wilde hij deze opdracht tot een goed einde brengen.
Secondes tikten voorbij waarin Ragnar zich klaar maakte voor de aanval. Hij spande al zijn spieren aan, richtte zijn kijkers op de kloppende halsslagader en kwam vervolgens pijlsnel in beweging. De man trok zijn mes en boorde het lemmet in de delicate hals van de inmiddels wakker geschrokken vrouw. Ragnar gooide zijn gewicht in de strijd en nam haar mee in zijn val. Een gorgelende gil gevuld met bloed kwam uit haar keel. Haar ogen staarden vol paniek naar de halve maan die half achter het bomendek verdwenen was. Ze wist onbewust dat dit haar laatste seconden op aarde waren. Het mes begroef zich dieper in het zachte vlees van haar hals en sneed de luchtpijp door. Een laatste, ijselijke gil werd door het arme meisje uitgestoten, waarna het langzaam wegstierf in de nachtelijke bries. Het was voorbij, haar bruine ogen verloren hun glans toen de dood haar hele lichaam overnam. De bastaardzoon had zijn taak opnieuw succesvol uitgevoerd.


Een grijns tekende zijn gelaat, liet zijn lippen omhoog krullen, bij de gedachte aan dat hulpeloze meisje dat nu niet meer was dan een hoopje botten in de aarde. Ze was zijn eerste, succesvolle opdracht geweest. De eerste van velen. In Valance stond Ragnar bekend als de Faceless Horror, sinds niemand ooit zijn gezicht had gezien tijdens zijn moordtochten. Zijn dubbelleven als huurmoordenaar was voor de buitenwereld goed verborgen gebleven. Bij het grote publiek van Valance was hij enkel bekend als de bastaardzoon van de koning, niets meer en niets minder. En daar had de jongeman vrede mee, zo kon hij tenminste ongestoord zijn duistere praktijken voortzetten. Praktijken die zelfs buiten de grenzen van Valance reikten. Zijn halfbroertje was immers op de vlucht geslagen, net als diens Faylice. Twee voortvluchtige geliefden, al kon Ragnar raden dat Vestyn niet zo hoteldebotel meer van de donkerharige vrouw was na de horrors die zich in de kapel in Valance hadden afgespeeld. Het laatste wat hij op het netvlies van de blondharige Dauphin had weten te branden, was het beeld van Faylice met een bebloed zwaard in haar handen dat zojuist nog de koningin van Valance had vermoord. Weliswaar met wat hulp van hem, maar dat hoefde Vestyn niet te weten. Het enige wat er toe deed, was dat zijn geliefde halfbroertje de rotzooi voor hem opruimde – en met rotzooi bedoelde hij de voortvluchtige Faylice. Ze had teveel gezien en gehoord, en was daardoor een gevaar voor hem en de koning van Valance. Vandaar dat Ragnar naar Fallen Skies was getrokken om met eigen ogen te kunnen zien dat haar botten weer één werden met de aarde.

“Ragnar?” Die stem. De klanken van die stem kwamen hem zo bekend voor, alsof ze nooit zijn hoofd hadden verlaten. Ragnar draaide zijn valkkleurige ros abrupt om in de richting van het geluid. Daar stond ze. Het meisje die hij enkele maanden geleden nog in het woud was tegengekomen. Destijds had hij haar niet herkend voor wie ze in werkelijkheid was. Hoe kon hij ook? Ze was destijds niet ouder dan een jaar of zeven á acht geweest toen hij haar voor het laatst had gezien. Maar nu kon de bruinharige man niet aan de feiten ontkomen, het was haar. Spectre Rayner. Zijn Spectre. Het meisje aan wie hij tien jaar geleden eeuwige trouw had gezworen. Ragnar was toen weliswaar een guppy van amper zestien geweest, toch was hij zijn eed aan haar niet vergeten. Hij had haar beloofd te beschermen en bij te staan door dik en dun. Oh, maar wat was hij toen nog anders geweest. In die tien jaar apart was hij veranderd, zowel vanbinnen als vanbuiten. Hij was niet meer de slungelige tienerjongen en zij niet meer het irritante, verwende meisje. Hij was opgegroeid tot een knappe, sterke krijger en zij.. Zij was de belichaming van schoonheid zelf geworden. “Spectre..”

welcome to the chaos
avatar
Member
Real name : Michelle
Aantal berichten : 40
IC posts : 18

Character sheet
Age: 16
Occupation: Student
Residence : Nymmerwell
Profiel bekijken

Re: Holding out for a hero

op wo okt 11, 2017 10:38 am

I do not want to be a queen
I want to be the queen.


Spectre was niet iemand die er simpelweg vanuitging dat alles haar toebehoorde. Natuurlijk was alles wat ze wou uiteindelijk van haar. Maar ze wist als geen ander dat ze ervoor moest werken. Nou was haar inzicht van werken natuurlijk net even iets anders dan de gemiddelde. Ze zou mensen voor haar laten werken, en haar woorden laten werken. Maar zij zelf zo geen hand omhoog tillen om werkelijk te krijgen wat ze wou.

Natuurlijk maakte dat haar niet verwend, ze was enkel slim en wist hoe ze haar werk moest verdelen onder de mensen die ovor haar wouden werken. En welke woorden ze precies voor zich moest houden en welke niet. Haar vader en moeder zouden niet weten van haar verlangens. Ze zou hen enkel vertellen dat ze de wereld wou zien. Valkyrie en Ragnar, mits ze hem wist te overtuigen zouden aan haar zijde staan. Haar belangrijkste speelpunten zijn en ervoor zorgen dat ze veilig zou staan. Daarna was het een questie van haar oom overtuigen. Wellicht met de help van de mensen in D'auvignon. Ze zouden haar lief hebben, en hij zou zien dat zij een goede opvolger zou zijn. Veel updates over de status van het land of haar nichtjes kreeg ze hier niet. Ze zou Faylice en Rhaella moeten vinden. Hun moeten overhalen om te stoppen met proberen de troon zelf te behalen. Ze zouden moeten inzien dat zij degene was die enkel bedoeld was om te heersen. Beide meiden waren vertrokken. Gevlucht. Zij niet, zij zou juist naar haar oom toetrekken. Het zou allemaal zo simpel zijn. Mits iedereen natuurlijk zou luisteren naar haar wensen.

De donkerharige man.. Ze had hem enkele maanden geleden nog gezien en hem direct herkent. Hoe anders hij dan ook leek nu. Hij was nog altijd hetzelfde. Zo hard en bitter van buiten. Maar hij was zachter in zijn hart. Tenminste voor haar dan. Ze was zijn beloftes niet vergeten. Hij zou haar eeuwig trouw zijn. Haar hulp. Haar rechterhand. Haar loyale lapdog. En dat was alles wat ze wou. Alles waar ze hem voor nodig had.

Ze vernauwde haar ogen terwijl ze haar merrie naar hem toe reed. Niet 100% zeker van hoe hun verstandshouding nu was maar dat zou niet veel uit moeten maken. Hij zou snel weer voor haar buigen. Er voor haar zijn. Zeker als ze hem de vraag stelde die op haar hart drukte. "Het is lang geleden." Begon ze langzaam. Haar groene ogen op de zijne richtende toen ze haar merrie voor hem stil liet staan. Haar gezicht oprichtende omdat ze zelfs te paard kleiner was dan hij. "Ik heb op je gewacht Ragnar." Haar emotieloze houding was alvast een oefening voor later. Hoe graag ze hem dan ook wou dwingen haar te omhelzen wist ze dat ze dat op dit moment niet kon doen. Het was te lang geleden dat ze elkaar hadden gezien en ze wou hem geen verkeerde indrukken geven. Dit was pure business. "Ik wil dat je met mij mee gaat." Sprak de brunette verder, de man geen keuzes gevende. "Ik wil naar Navarre, D'Auvignon. Ik weet zeker dat je wel weet waarom?" Vroeg ze ditmaal rustig haar hoofd bijdraaiende. Haar oom was bekend, en Ragnar had lang genoeg bij hen gewoond om te moeten weten wie haar moeder werkelijk was. Waarom anders had hij uberhaupt de belofte gemaakt om haar te beschermen.

"Ik wil D'auvignon. en jij gaat mij daarbij helpen."




avatar
Member
Real name : Lies
Aantal berichten : 42
IC posts : 10

Character sheet
Age: 26
Occupation: Assassin
Residence : Navarre
Profiel bekijken

Re: Holding out for a hero

op wo okt 18, 2017 12:22 pm
Ragnar

He was something violent and fierce

In stilte bleef Ragnar als aan de grond genageld staan wachten op antwoord van haar kant. Hij was ondertussen van de grote, valkkleurige hengst gesprongen, maar had zijn groene kijkers niet van haar zijde laten wijken. Hij kon het simpelweg niet. De laatste keer dat hij haar gezien had, was hem haar schoonheid niet opgevallen, toen was hij teveel bezig geweest met alle gebeurtenissen in Valance. Zijn hoofd en hormonen hadden er destijds niet naar gestaan. Maar nu..
“Het is lang geleden.” begon de jonge vrouw, hem daarbij uit zijn gedagdroom doen opschrikkend. Zijn aandacht ging van haar groene ogen naar de zachtroze contouren van haar bewegende lippen, terwijl ze ondertussen meer woorden vormde. “Ik heb op je gewacht, Ragnar.” Hij kon enkel knippen toen de woorden zijn gehoorgang bereikten. “Het is inderdaad een lange tijd geleden, Spectre. De tijd is je ten goede gekomen.” antwoordde de donkerharige man, lichtelijk flirtend, maar aan de andere kant ook zo serieus als maar uit zijn mond kon komen. “Tien jaar is een lange tijd om op iemand te wachten. De reden daarachter moet dus wel een goede zijn, veronderstel ik.” vervolgde zijn stembanden op lage toon.

Het duurde niet lang voordat Spectre hem antwoord gaf op die vraag. “Ik wil dat je met mij meegaat.” Ze leek hem niet de kans te geven om een weerwoord, of iets in die trant, te geven. “Ik wil naar Navarre, d’Auvignon. Ik weet zeker dat je wel weet waarom?” eindigde de vrouw op kalme toon. Oh, dat wist Ragnar maar al te goed. Via haar moeder had ze bloedbanden met Thriumph, en dus recht op de troon. Het verbaasde hem ook niet dat ze die ambities had. Wat hem echter wel deed opkijken, was het feit dat ze zo lang op zijn hulp had gewacht. Ze had met gemak tien replica’s van hem kunnen vinden die hetzelfde als hem voor haar hadden kunnen betekenen. “Ik wil d’Auvignon. En jij gaat mij daarbij helpen.” Punt. Geen discussie mogelijk. Spectre was wat dat straight to the point, en daar hield hij wel van, dat kon hij wel waarderen.

Het plan was duidelijk. Dat hij haar daarbij zou moeten helpen, ook. Maar hoe in vredesnaam zou zij Thriumph zo ver krijgen om haar het recht op de troon te overhandigen? Zijn bloedeigen dochter was nog springlevend – voor nu dan – en had nooit openlijk haar claim op Navarre opgezegd. Met lief vragen zou Spectre niet ver komen. Er waren maar twee manieren om te krijgen wat ze zo sterk begeerde. Als eerste optie was met geweld, door een leger op te trommelen en Thriumph dwingen zijn kroon aan haar af te staan. De tweede optie was veel listiger en minder direct, en zou bovendien langer duren, maar was waarschijnlijk wel een stuk effectiever. Langzaam het vertrouwen winnen van de koning en andere obstakels permanent uitschakelen. Obstakels zoals Faylice en de bloedlijn van Aeron. Ragnar had daar geen moeite mee, maar hij wist niet of Spectre dezelfde duisternis in haar ziel had om haar eigen familieleden uit de weg te ruimen.

Ragnar richtte zijn aandacht op de jonge vrouw en begon met spreken. “Ik ga je daarbij helpen? En hoe wilde je dat voor elkaar gaan krijgen dan? Het is niet zo dat je even naar je oom kan toestappen en het hem lief vragen. Ik kan je nu al vertellen dat het antwoord dan ‘nee’ gaat zijn.” Zijn intense groene ogen kleurden donker toen hij haar het plan in zijn hoofd uitlegde. “De enige manier om te krijgen wat je wilt, is door al je bloedverwanten met een claim op de troon uit de weg te ruimen, permanent.” De donkerharige man tastte haar gelaat met zijn kijkers af, een reactie van haar kant proberend te peilen. “Ben je daartoe in staat?”

welcome to the chaos




I can never become the man
you want me to be.
I would despise that man.

avatar
Member
Real name : Michelle
Aantal berichten : 40
IC posts : 18

Character sheet
Age: 16
Occupation: Student
Residence : Nymmerwell
Profiel bekijken

Re: Holding out for a hero

op wo okt 18, 2017 12:51 pm

I do not want to be a queen
I want to be the queen.


Hij leek niets veranderd. Zijn soepele manier van spreken die haar buik liet borrelen van de zenuwen. Het was vreselijk dat hij soms zo'n effect op haar had, maar over het algemeen wist ze dit altijd wel laag te houden. Te negeren en zichzelf sterk te houden. Haar hormonen en gevoelens bleven achter een strak masker verborgen. Hetzelfde masker dat ze nodig had om eens op de troon te zitten, dus al met al was het wel een goede training dat deze idioot die gevoelens bij haar opbracht.

"Een lange tijd inderdaad. Te lang dat je mij al verlaten had." Reageerde ze op een bittere toon terwijl ze hem bijna emotieloos aanstaarde en haar armen over elkaar sloeg.

Ergens verwachtte ze dat hij net zo als haar broer zou reageren. Boos, bezorgd.. Maar niets zoals die gevoelens kwamen. Inplaats daarvan stelde hij dezelfde vraag die Valk met iet meer emotie had uitgesproken. Dit maal had ze er echter een goed antwoord op. Had ze haar stappen uitgedacht. Richting haar broer was ze impulsiever. Maar om deze man voor haar te laten werken wist ze dat ze doordacht moest zijn. Elk woord een duidelijke betekenis gevende.

Ze liet zijn woorden tot haar door dringen en knikte langzaam terwijl er een halve grijns over haar lippen gleed opkijkende naar de oudere man. "Ik ben niet van plan om een troon over te nemen met geweld Ragnar." Begon ze rustig en keek even naar hem terwijl ze haar hoofd schuin hielt. "Mijn oom zal zelf inzien wat een perfecte kandidaat ik ben. Hij zal zien met hoeveel liefde zijn mensen mij ontvangen."

Rustig liet ze haar merrie om de man heen stappen terwijl ze haar gezicht van hem af bewoog en voor zich uit staarde. Alsof ze bijna al in de troonzaal stond. "Maar natuurlijk zal dat niet genoeg zijn. Daarom ben jij er." Rustig draaide ze haar hoofd weer terug naar hem en plaatste haar hand op zijn wang. Met haar duim over zijn lippen glijdende terwijl ze hem recht aanstaarde. "Ik persoonlijk wil geen familie lid iets aan doen. Maar wat kan ik er aan doen als ze per ongeluk iets overkomen." Haar stem was zo zacht als de onschuld zelve terwijl ze van onder haar wimpers naar hem keek. "Het mensenleven is zo.. fragiel. Vind je niet Ragnar?" Ze glimlachte even iets naar hem toeleunende. "Een foute stap en poef.." Haar hand zakte omlaag naar zijn middel waar die bleef hangen op de handel van zijn wapen. Een onschuldig grijnsje op haar lippen vormende wetende dat hij de hint wel zou begrijpen.

Natuurlijk zou ze liever haar familie niets aan doen. Ook al kende ze de meiden niet waren het toch haar nichtjes. Maar ja.. Als ze haar tegen zouden staan als ze het op de vriendelijke manier probeerde. Wie was zij dan om ze niet zelf ook tegen te gaan. En met Ragnar aan haar zijde waren ze zo makkelijk uit de weg geruimd...




avatar
Member
Real name : Lies
Aantal berichten : 42
IC posts : 10

Character sheet
Age: 26
Occupation: Assassin
Residence : Navarre
Profiel bekijken

Re: Holding out for a hero

op ma okt 23, 2017 9:48 pm
Ragnar

He was something violent and fierce

Haar reactie peilen was niet simpel, een hele kluif als je het hem vroeg. Haar emoties leken verborgen te liggen achter een masker, eentje die Ragnar hopelijk snel van haar gelaat wist te krijgen. Als er iets was waar de bruinharige man een hekel aan had, dan was het wel dat hij de gevoelens en emoties van een ander niet kon peilen. Het liet hem niet zozeer zwak voelen, maar het was wel een nadeel mocht het een vijand of tegenstander betreffen. In dit geval was de jonge vrouw die tegenover hem gelokaliseerd stond, geen vijand noch vriend van hem. Hun relatie was ingewikkeld uit te leggen, zelfs voor hemzelf. Hij wist niet waar hij stond wat Spectre betrof. Ja, hij was ooit begonnen als haar babysitter, maar die taak vervulde hij al tien jaar niet meer. Maar ze was ook geen ‘normale’ vriendin van hem, zoals hij er tientallen van had – bij wijze van spreken dan. Tuurlijk, Ragnar had het bed met velen gedeeld, maar met geen van hen had hij een connectie die op emotioneel level zo diep ging als hij met Spectre deelde. In de tien jaar dat ze elkaar niet gezien hadden, was de bastaard haar nooit compleet vergeten. Haar overduidelijk aanwezige persoonlijkheid, haar kraakheldere goals in het leven – het was hem allemaal bijgebleven. Ze leek in dat opzicht geen haar veranderd.

“Een lange tijd inderdaad. Te lang dat je mij al verlaten had.” was het antwoord dat ze hem op bittere toon toewierp. Ergens in zijn ziel borrelde frustratie op, omdat hij – terwijl hij in haar diepgroene ogen keek – geen enkele emotie ten tonele zag verschijnen. Een zucht ontketende zich in zijn keelgat en zocht met veel geweld een weg naar zijn lippen. Ragnar wendde zijn blik van de hare af en sloeg ze neer naar de grond. Woorden werden door zijn stembanden gevormd, terwijl hij er evenmin emotie in stopte als dat zij had gedaan. “Het spijt me, Spectre. Meer dan een simpel excuus kan ik je niet bieden voor nu.” Het was een slap aftreksel van het antwoord dat hij in gedachten had gehad, maar in zijn ogen kon het ermee door. De man wilde liever niet al teveel woorden en tijd verspillen aan die vergane tien jaar. Het was immers al gebeurd en er kon niks meer aan veranderd worden. Het enige wat er nu toe deed, was de toekomst.

Spectre leek op het volgende onderwerp af te koersen, waar hij eerder antwoord op had gegeven. “Ik ben niet van plan om een troon over te nemen met geweld, Ragnar.” Haar blik kruiste de zijne voor een moment, waarna ze vervolgde: “Mijn oom zal zelf inzien wat een perfecte kandidaat ik ben. Hij zal zien met hoeveel liefde zijn mensen mij ontvangen.” Ragnar knikte enkel, wetend dat ze nog niet klaar was met haar verhaal. Hij gaf haar alle tijd en ruimte om die af te maken.
De jonge vrouw stapte met haar merrie om de gedaante van de bastaardzoon heen, waarbij woorden opnieuw in zijn richting werden geschoven. “Maar natuurlijk zal dat niet genoeg zijn. Daarom ben jij er.” De actie die ze daarna ondernam, had hij niet zien aankomen, nog in geen duizend jaar. Haar hand werd vederlicht op zijn koude wang gelegd, waardoor een sensatie aan atomen vrijkwam en ontsprong in een vuurwerk in zijn ziel, een die hij nooit eerder in deze intensiteit had ervaren. En alsof die handeling nog niet genoeg was om hem compleet van zijn stuk te brengen, gleed ze daarna ook nog eens met haar duim over zijn lippen terwijl haar ogen de zijne gevangenhielden. Ragnar kon niks anders dan als een standbeeld blijven staan en braaf verder aanhoren wat ze hem nog meer te brengen had. “Ik persoonlijk wil geen familielid iets aan doen. Maar wat kan ik er aan doen als ze per ongeluk iets overkomen?” Spectre oogde zo onschuldig toen ze haar stembanden had laten werken. Er leek geen greintje kwaad in haar ziel te zitten, totdat je haar beter leerde kennen, zoals hij nu. “Het mensenleven is zo.. fragiel. Vind je niet, Ragnar? Een foute stap en poef..” Ragnar voelde hoe haar hand zich een weg baande naar het lemmet van zijn mes en daar bleef rusten. Hij begreep de hint maar al te goed. Zoals bij haar een grijns op haar gelaat tevoorschijn kwam, ontlook die ook op de zijne.

Hetzelfde spelletje spelend als dat zij met hem had gedaan, bracht hij zijn gezicht zo dichtbij de hare dat de baardhaartjes haar kin kriebelden en zijn ogen bijna het leven in die van haar konden voelen. “Mensen zijn té fragiel als je het mij vraagt, en daarom zo makkelijk uit te schakelen. De snelle beweging van een mes, het schot van een pistool of de vlijmscherpe rand van een bijl zijn genoeg om iemands leven te beëindigen.” Kalm blies hij door zijn halfgeopende lippen een zuchtje adem in haar gelaat. “De daad is wat dat betreft vrij simpel, maar het maskeren van de moord is ingewikkelder en vraagt kennis en ervaring om het tot een goed einde te leiden.” antwoordde de donkerharige man. “Ik heb binnenkort een audience met Thriumph, dus ik kan je het eerste opstapje geven naar de troon van Navarre. Momenteel is Faylice in handen van mijn handlangers en klaar om uitgeleverd te worden aan hem. Het was in eerste instantie om losgeld te eisen voor haar, maar nu dat ik jou weer tegen ben gekomen, heb je mij op een veel beter idee gebracht.” Ragnar nam een adempauze, waarna hij direct vervolgde: “Fay is Thri’s enige kind, wedden dat ze veel voor hem betekend? Misschien niet op emotioneel vlak, maar als troonopvolgster is ze van onschatbare waarde door de rechtstreekse bloedverbinding die ze alleen zij met hem deelt. Ik weet nog niet exact hoe en wat, maar zij is de sleutel tot succes. Tot jouw troonovername.”

welcome to the chaos
avatar
Member
Real name : Michelle
Aantal berichten : 40
IC posts : 18

Character sheet
Age: 16
Occupation: Student
Residence : Nymmerwell
Profiel bekijken

Re: Holding out for a hero

op di okt 24, 2017 9:09 pm

I do not want to be a queen
I want to be the queen.


Spectre had zo haar manieren om mensen voor haar te winnen. Het winnen van Ragnar was dan ook een koud kunstje. Al helemaal omdat ze toch wist dat ze hem aan haar kant had zonder al teveel te doen. Hij zou voor haar door het vuur duiken en ieder die haar tegenstond een langzaam en pijnlijk einde geven.

Het was een hele comfort maar ook een loerend gevaar. Iemand die zo vol voor haar zou gaan kon ook heel snel om schieten en een gevaarlijke vijand vormen. Vandaar dat ze besloten had om Ragnar zo dicht bij zich te houden. Niet alleen zou dat voorkomen dat hij haar zou verraden maar tegelijk borrelde het verlangen ook in haar onderbuik om dit te doen. Ze wou Ragnar nie kwijt, niet als haar rechterhand, maar ook niet als haar compagnon in dit leven. Hij was een belangrijke vriend voor haar. Iemand die haar leven nog eens zou kunnen redden en iemand waar ze gewoon goed mee om kon gaan.

Als ze zo nadacht, was hij haar enige vriend in dit leven. Naast hem had ze enkel haar familie, maar dat was niet te beschouwen als vriendschap. Hoe veel ze dan ook voor haar over hadden.

Zodra de man zijn gezicht naar haar toebewoog hielt ze onbewust haar adem in. De bekende geur nam heel even haar system over en ze vreesde dat als ze zou inademen ze zou bezweiken onder de gevoelens die het met zich mee bracht.

Op zijn kalme maar duidelijk dreigende woorden kroop er echter een kleine grijns rond haar lippen. Zoals ze al verwacht had en natuurlijk ook had gehoopt ging hij volledig mee in haar gedachtengang. Ragnar had altijd al op een lijn met haar gezeten, hoe graag hij dit dan ook zou willen ontkennen. "Van wat ik gehoord heb ben jij een heuze meester in het verbergen van je daden." Wees ze hem speels op zijn daden, iets van afstand tussen de twee in creërende door een hand door haar haar te halen en hem onderzoekend aan te kijken. "Ik ga met je mee. Naar D'auvignon dan." Langzaam knikte ze het plan vormende in haar hoofd terwijl ze haar armen over elkaar sloeg. "Jij hebt je audience. Ik ben gewoon in de stad. We gaan natuurlijk niet direct mij voor mijn oom plaatsen. Niemand is daarmee geholpen." WEgkijkend van de man beet ze op haar onderlip het plan verder uitzoekende in haar hoofd. "Tijdens jouw.. gesprekje. Zal je mij introduceren. Op een casual manier natuurlijk." Terugkijkende met een grijns leunde ze even iets tegen hem aan, haar arm om hem heen slaand in een halve omhelzing. "Oh? En wat ben je nu dan van plan met mijn liefste nichtje?" Haar speelse houding was terug terwijl ze Ragnar met een brede grijns aankeek. Alsof ze totaal niet bang was voor wat er zou moeten gebeuren. Dat was ze ook totaal niet. Ze vertrouwde Ragnar op zijn woorden. Als hij positief was over haar overname zou zij het ook zijn. "Al moeten we niet vergeten dat Rhaella mogelijk ook haar ogen op de grote prijs heeft gezet. Al weet zelfs moeder totaal niet waar zij is en of zij nog contact heeft met haar vader.." Opnieuw beet ze op haar lip en keek op naar hem. "Die moeten we onderweg not maar eens uit gaan denken.. Tenzij jij spontane wijsheid hebt Pillie?" Vroeg ze haar oude bijnaam voor hem gebruikende met een warme grijns.




Vorige onderwerpTerug naar bovenVolgende onderwerp
Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum