welcome
Fallen Skies is een 'high fantasy Textbased-RPG' die zich afspeelt in een mytische wereld vol wonderlijke wezens, monsters en magie. Het land verdeeld onder zes koningkrijken is altijd bewegend en beïnvloedbaar. Het kan zomaar zijn dat jij de held wordt van het gehele land of misschien zelfs de grootste terreur die Fallen Skies ooit meegemaakt heeft. Alles is mogelijk in deze gevaarlijk mooie wereld. En niets is gek genoeg.
map
season
De ondraaglijke hitte kan maar één ding betekenen. Zomer is in het land. En met regen dat over geheel Fallen Skies uitblijft ziet het er niet goed uit voor de boeren en minderbedeelden.
current event
Een onbekende ziekte teistert Fallen Skies. Niemand blijkt veilig te zijn voor de verwoestende dood die Queen Dacosta meegenomen lijkt te hebben. Is er een mogelijkheid om te overleven, of is iedereen ter dood veroordeeld?
staff
List of the current city rulers: click here
Account switch
Gebruikersnaam


Wachtwoord

credits
©2017 Fallen Skies staat onder leiding van het team en wordt ondersteund door Actieforum. Alle teksten, beelden, codes en plotlijnen zijn auteursrechtelijk beschermt door de desbetreffende eigenaar.

Deel
Vorige onderwerpGa naar benedenVolgende onderwerp
avatar
Member
Real name : Jamie
Aantal berichten : 52
IC posts : 24

Character sheet
Age: 20 years in appearance
Occupation: Pet
Residence : Traveller, homecity Navarre
Profiel bekijken

What are we doing here?

op do okt 19, 2017 4:19 pm
De roodharige had absoluut geen idee hoe ze hier terecht was gekomen. Het ene moment was je illegaal op een boot aan het reizen en het andere zat je in een woestijn. Ze had echte een hekel aan de woestijn. Rot zand. Wie ging hier nu vrijwillig leven? Het was enorm heet, droog, geen eten of drinken. Hell je had niet eens een boom. Welk gebied had nu geen bomen? Ze had er een hekel aan en de eerste de beste kans die ze kon pakken weg te gaan zou ze nemen. Ze zou alles beter vinden dan deze zandbak. Alles. Mopperend liep ze dus verder terwijl de nacht razendsnel viel. De brandende zon werd eindelijk van haar rug weggehaald en ze kon weer eens fatsoenlijk ademen zonder het gevoel te krijgen dat ze ter plekke zou verdampen. En alsof dit klimaat niet wist wat een normale temperatuur was ging het van kokend heet naar een ijskoud. Echt moeder natuur moest hier echt ongesteld zijn met deze stemmingswisselingen. Jammer genoeg was nog een nadeel van de woestijn dat alles hetzelfde leek. Wie kon er nu die ene zandhoop en die andere uit elkaar halen? Who knows, maar ze was verdwaald. God wat was ze dit toch beu. Ze wilde naar huis. Niet dat ze een huis had. Ze wilde naar de bergen waar het mooi en koud was. Waar ze wist dat de natuur haar kwelde met kou en niet met beiden. Hebberige rot zandhoop. Klagend in haar thuistaal liep ze verder tot een zacht licht in de verte opkwam. Hm? Licht? Ze twijfelde even of ze moest gaan kijken of niet. Wat was het ergste wat er kon gebeuren? Ze kon doodgaan. Maar als je daarvoor thuisbleef kon je nooit wat beleven. Wat nog meer? Hm, doodgaan de enige optie? Daar riskeerde ze het wel op.

Ze kwam terug op haar keuze. Dit was geen goed idee. Weet je wel hoe freaking moeilijk het is om door zand te lopen? En hoe ver dat stomme vuurtje wel niet was. Ze liep al echt voor een uur en nog was ze er niet. Dit kon maar beter de moeite waard zijn. Ze hoopte voornamelijk op een of andere reiziger die ze kon overvallen. Gratis spullen waren de beste. En nog meer dat deze een vervoersmiddel bij zich had zodat ze op een redelijk tempo verder kon reizen. Ze zou echt niet nog een dag buiten overleven. Na who knows how long was ze eindelijk in de buurt gekomen van het vuur, iets wat blijkbaar een kampvuurtje was. Nieuwsgierig bekeek ze de rest van het clubje. Een man, ouder dan haar, lag te slapen bij het vuur. Zijn paard niet zo ver van hun af vast gebonden. Hm. Ze wilde sowieso dat paardje van hem lenen, dat zou een stuk makkelijker zijn dan hier door het zand ploeteren. Misschien ook wat van zijn leuke spulletjes. Rustig begon ze al door zijn spullen te rommelen, erop lettende dat ze weinig geluid maakte. Wat van diens geld verdween in haar zakken, net zoals dingen zoals een zak water en wat voedsel. Uiteindelijk viel haar blik op een dolk die in de riem van de ander zat. Aangezien ze zelf geen wapens had zou ze het niet erg vinden die ook bij haar winsten te voegen. Maar de vraag was of het wel slim was. Het antwoord daarop was nee, hielt dat haar tegen het toch te proberen? Nee. Ze sloop dichterbij en strekte haar arm uit richting de dolk, in de tussentijd in de gaten houden of de zandman nog sliep.

[Lucian first <3]


"There is a firefly loose tonight,
better catch it before it burns this place down"
avatar
Member
Real name : Daan
Aantal berichten : 26
IC posts : 12

Character sheet
Age: 28 years
Occupation: Mercenary bear
Residence : Vanaheim
Profiel bekijken

Re: What are we doing here?

op vr okt 20, 2017 1:56 pm
death is the wish of some
the relief of many and the end of all
Voordat de duisternis was gevallen had hij van de weinige stukjes hout die hij had kunnen vinden in het rotsachtige gebied een vuurtje kunnen maken. Het meeste was van kleine struikjes die verdroogt waren geraakt, wat er wel voor zorgde dat het vuur goed aan bleef. Zijn paard stond een eindje verderop vastgebonden en rustig te slapen. Het was een goed dier wat hem dagelijks aardig wat kilometers verder kreeg. Niet alle paarden waren geschikt voor het landschap van Vanaheim, maar die van hem kon het allemaal prima aan.

Met zijn handen ineen gevouwen en zijn rug tegen een rotsblok aan was hij in slaap gevallen, niet ver bij zijn knetterende vuurtje vandaan. Het moest roofdieren weghouden, maar het was wel een teken wat kon verraden dat er een reiziger was. Nu was Lucian niet meteen bang voor struikrovers. Hij was een lichte slaper en als hij wakker werd.. dan kon hij best wel een brombeer zijn. Letterlijk.

De vage voetstappen trokken hem dan ook langzaam maar zeker uit zijn slaap, al bleef hij doodstil tegen zijn rotsblok aan liggen. Zijn hoofd een beetje in een knik, zijn handen losjes in elkaar gevouwen. Hij kon de aanwezigheid van iemand voelen, hij voelde de verplaatsing van de lucht en op het moment dat hij voelde hoe iemand zijn wapen af wilde pakken kwam hij tot leven. Razendsnel greep hij naar zijn wapen, wist op de één of andere manier de armen van de persoon in kwestie beet te pakken en drukte deze tegen de grond. Het gebeurde allemaal in minder dan twee personen. Lucian zat bovenop de persoon die hem zojuist in zijn slaap had gestoord, zijn dolk op haar keel met zijn rechterhand, en met zijn linkerhand had hij haar handen boven haar hoofd tegen de stenen ondergrond gedrupt. Zijn benen had hij beide aan een kant van haar lichaam geplaatst, terwijl hij een beetje voorover boog om de persoon aan te kunnen kijken. "Well well, what do we have here." Hij kneep zijn goudkleurige ogen een beetje samen terwijl hij de dievegge bekeek. In feite zou hij meteen haar keel door moeten snijden, om te voorkomen dat het hem nog eens zou overkomen. "You disturbed my beauty sleep, and for what?" Hij drukte zijn dolk iets steviger tegen haar keel aan, gewoon zodat ze kon voelen wie hier de baas was.
notes: none


 

avatar
Member
Real name : Jamie
Aantal berichten : 52
IC posts : 24

Character sheet
Age: 20 years in appearance
Occupation: Pet
Residence : Traveller, homecity Navarre
Profiel bekijken

Re: What are we doing here?

op vr okt 20, 2017 10:00 pm




In haar ogen was dit een geweldig idee. Ze zou wat spullen kunnen jatten die ze nodig had en daarna meteen zijn eigen paard stelen om al dit lopen te ontwijken. Ze was het lopen echt beu. Hoe eerder ze bij de boot kon zijn hoe beter. Had deze plek wel een haven? Of een aangrenzende oceaan? Ze mocht het hopen want dat hele pokkeneind lopen zat er voor haar niet meer in. Misschien met het mooie paardje daar dat het iets beter werd. Jammer genoeg zou ze het dier wel moeten verkopen als ze per water de oversteek moest maken. Maar goed, offers moest je brengen. Die zou wel een goed baasje krijgen. Een die meer verstand had en niet in de verdomde hitte ging zitten. Sorry paardje, je huidige baasje moest wel een gestoorde zijn.

Zo zag hij er ergens ook wel uit. Hoewel het vuurtje een goed idee was geweest leek heel zijn positie niet zo comfortabel. Je kreeg toch enorme rugklachten als je tegen een steen aan ging zitten? Man man man, en dan nog een heel dag in het zadel erna. Hij zou een knarsende rug moeten hebben zoals een oude vent. Ze zou er geld op durven inzetten. Dan had je nog dat halflange haar en een klein baardje. Alles wees op iemand die je normaal niet twee blikken zou geven, al vielen de meeste mensen onder die doelgroep als je het aan haar vroeg. Oude vent dat het er was.

Maar toen bleek die oude vent toch nog wat peper in zijn reet te hebben. Want nog voor ze het volledig kon realiseren was deze in beweging gekomen. Zonder krakende rug kon ze zelfs toevoegen. Hell, ze had niet eens doorgehad dat de man was wakker geworden. Een geschrokken dierlijk geluid verliet haar mond, te vergelijken met een yelp van een jonge hond die getrapt werd. En voor ze het goed en wel wist waren ze in een nieuwe positie. De man zat half op haar en hielt haar eigen armen boven haar hoofd. Ze was vastgepind. Hij loomde over haar heen en met het enige licht van de vlammen naast hun gaf het hem een indrukwekkende uitstraling. Vooral de gouden ogen die ze bijna over haar heen voelde gaan.. oh, en dan nog een klein detail. Klein dingetje maar, enkel een mes dat tegen haar keel werd geduwd. Geen probleem, gebeurde toch iedere vrijdagavond? HEY. Ze voelde hoe het steviger tegen haar strot aankwam terwijl de ander sprak. Ze hief haar kin iets om zo veel mogelijk contact te voorkomen, al drupte er al wat bloed uit een ondiepe snee die de man had gemaakt. Toch kende Ragya geen gevaar of gevolgen, ze was een ongestuurd projectiel die eerst deed en dan pas dacht. Iets waardoor haar uitdrukking bijna uitdagend werd. “Well you better keep on sleeping then, lots of work to do on that face of yours” Ze probeerde haar benen wat vrijer te krijgen door haar knieën omhoog te doen. “The plan was to get this dagger in my hand, not against my throat. Small detail, big change of setting. Really I thought it was obvious, they call it a robbery for a reason. Very disappointing of you to not act your part of innocent victim.” Ze maakte een afkeurend geluid. Ze keek hem aan alsof ze hem op het matje riep. In haar ogen was geen vorm van angst te zien, al voelde ze deze wel. Ze kon er niet tegen om zo makkelijk overtroffen te worden. Om zo zwak te zijn. Ze was beter dan dit, dan deze wildvreemde man met zijn mes. “Simply selfish. Didn’t your mom learn you how to share?”

danks bob for code




"There is a firefly loose tonight,
better catch it before it burns this place down"
avatar
Member
Real name : Daan
Aantal berichten : 26
IC posts : 12

Character sheet
Age: 28 years
Occupation: Mercenary bear
Residence : Vanaheim
Profiel bekijken

Re: What are we doing here?

op vr okt 20, 2017 11:05 pm
death is the wish of some
the relief of many and the end of all
Zijn gespierde lichaam had er geen moeite mee om de roodharige tegen de grond gedrukt te houden. "Ah, a grumpy thief aren't we?" vroeg hij met een lichtend spottende ondertoon in zijn stem. Hij was totaal niet onder de indruk van deze zielige dief-wanna-be persoon. "Careful honey, my face is not your worst concern right now." Een brede grijns vormde zich rond zijn lippen terwijl hij voelde hoe een pluk van zijn bruinige haar achter zijn oor vandaan schoof en naast zijn gezicht naar beneden hing.

"I'll have to disappoint you, I never play by the rules," zei hij terwijl hij met zijn tong klikte en haar met zijn wenkbrauwen wat omhoog aankeek, alsof hij het zelf ook jammer vond dat hij nu eenmaal niet iemand was die de regeltjes volgde. Het mes hield hij nog altijd op haar keel gedrukt, maar drukte het niet verder omdat hij lichtjes de ijzeren geur van bloed rook. Door zijn dierlijke instincten waren ook dat soort zintuigen sterker, net zoals zijn gehoor en bepaalde reflexen. "And what would we be sharing?" vroeg hij haar lichtjes verontwaardigd. "Are we going to share you?" vroeg hij poeslief terwijl hij het mes wat hij op haar keel had liggen een beetje draaide zodat het puntje zacht in haar huid prikte. Vervolgens bewoog hij zijn hand omhoog zodat het vlijmscherpe puntje over haar keel omhoog bewoog, tot hij net onder haar kin stopte. "I don't think that you are in the position to talk about sharing things, honey." Hij drukte nu weer iets harder met het puntje van het mes zodat hij haar hoofd nog wat verder naar achter kon dwingen, hierbij haar nek compleet aan hem vrijgevend om hiermee duidelijk te maken in welke gevaarlijke positie ze zich verkeerde.
notes: none


 

avatar
Member
Real name : Jamie
Aantal berichten : 52
IC posts : 24

Character sheet
Age: 20 years in appearance
Occupation: Pet
Residence : Traveller, homecity Navarre
Profiel bekijken

Re: What are we doing here?

op za okt 21, 2017 12:31 am




Ze had hier zwaar gemixte emoties over. Natuurlijk, iedereen wou wel een mooie vent op hun lichaam hebben, gezellig naast een warm kampvuurtje met sfeerverlichting. Maar hoewel ze zeer van dominant hield in een relatie, hielt ze niet van het gebruik van messen in deze acties. Je kon haar daardoor ouderwets noemen, maar tja, het was nu eenmaal voor haar niet het prettigste op het moment. Vooral omdat ze zijn naam niet eens wist en ze dat mesje toch wel voelde prikken. Ze hadden niet eens een safeword afgesproken en dat was toch vrij belangrijk, vond ze zelf. “What do you know about my concerns? If this is the last thing I see before I get stabbed in the throat I think being picky is fair game” De ander begon te grijnzen en voor een seconde wist ze niet wat ze hiervan moest denken. Meestal betekende mensen met een mes en een happy glimlach niet veel goeds voor des betreffend persoon onder het mes.

“Ofcourse I picked out the only old man rebel in the whole darn area, just my luck” Sprak ze humeurig terug, duidelijk niet meer het geduld hebbende om braaf te spelen hier. Nu had ze al vrij weinig geduld om mee te beginnen en de druk van onder een mes liggen hielp niet bepaald. Ze probeerde haar handen te bewegen en los te krijgen van de grip die de man erop had. “Believe me, you wouldn’t want me, terrible deal. I’m a pain in the ass and not the good kind” Zelfkennis. Net bij deze woorden begon ze meer tegen te werken, voornamelijk omdat alles in de red stranger danger zone zat en ze heel graag weg wilde nu. Maar op dat moment begon de ander ineens bewegelijk te gaan doen met zijn mes. Ze voelde hoe haar hartslag versnelde van adrenaline toen ze het puntje in haar bleke huidje voelde gaan alsof het niks was. Terwijl de man het mes enkel meer naar haar kin bewoog was ze gedwongen om mee te bewegen om niet gestoken te worden. Een zacht, dierlijk gegrom rommelde op vanuit haar borstkast. Het was puur instinct, puur haar dierlijke kant die heel erg graag weg wilde rennen nu. De druk op het mes nam enkel meer toe en ze had haar nek nu volledig gestrekt. De brandwonden die bij haar nek begonnen en langs de linkerkant van haar lichaam naar beneden liepen waren nu duidelijk te zien. De huid hier was zacht als zijden, al was het steviger dan haar normale. Hier was haar gevoel op de meeste plekken ook versterkt, waardoor vele aanrakingen pijnlijk waren. De meid had nauwelijks iets aan wat kleding betrof, ze had al haar dikke pelsen uitgetrokken en liep nu enkel in een dunne, linnen tenue. Het was hierdoor ook dat de steekwond in haar borstkast en het duidelijk snijmerk op haar arm zichtbaar waren, plekken die normaal netjes verborgen lagen onder laagjes stof. “Don’t call me honey and just let me go. You’re gaining nothing from being a bully” aangezien haar woorden gemixt werden met een hoop gegrom en gescheld in haar thuistaal wist ze niet of het nog over zou komen, maar goed, ze deed zeker een poging en hoopte ten volste dat de ander haar toch met rust zou laten.

danks bob for code




"There is a firefly loose tonight,
better catch it before it burns this place down"
avatar
Member
Real name : Daan
Aantal berichten : 26
IC posts : 12

Character sheet
Age: 28 years
Occupation: Mercenary bear
Residence : Vanaheim
Profiel bekijken

Re: What are we doing here?

op zo okt 22, 2017 5:48 pm
death is the wish of some
the relief of many and the end of all
“Careful,” herhaalde hij alleen zijn eerdere woorden weer toen ze op alles wat hij te zeggen had met zo’n bijdehand antwoord wist te komen. Het was bloedirritant, wanneer anderen altijd het laatste woord moesten hebben. De roodharige was niet in de positie om zo te spreken, ze lag op de grond met een mes op haar keel en het was duidelijk wie hier de overhand had. Het deed hem vrij weinig dat hij bovenop een ander zat en dat hij misschien niet de beste eerste impressie van zichzelf gaf op deze manier. Ach, hij ging zich niet laten beroven door één of ander roodharig trutje die hem ook nog eens een oude man noemde in haar volgende woorden. “Perhaps you are attracked to old man without knowing it. Or you know it, but you’re in denial.” De brede grijns rond zijn lippen was er nog altijd, hij genoot ervan om haar de mond te snoeren op deze manier. Dit alles, het uitdagen, deed hij puur om zo snel mogelijk uit te vogelen waar haar zwakke plekken zaten.

Ze verzekerde hem ervan dat ze niet iemand was die hij zou willen. Een echte pain in the ass, en niet het goede soort pijn. “What a shame, what a shame.” Hij schudde zijn hoofd een keertje waarbij zijn lange haren ook wat meebewogen. Het baardje en de lange haren zorgde ervoor dat hij een wat verwilderde look had, iets waar hij zelf alles behalve problemen mee had. Toen hij wat beweging in het mes bracht dwong hij haar om haar keel wat meer bloot te geven aan hem, het was een simpele waarschuwing dat hij hier in command was. Een pesterige actie om aan te geven dat ze niets kon doen, en hij des te meer.

Omdat hij haar armen boven haar hoofd tegen de grond gedrukt hield kon hij voelen dat haar hartslag sneller werd – immers had hij zijn vingers om haar polsen geklemd. Hij hoorde dat er een zacht gegrom uit haar borstkas kwam zetten, waardoor hij kort zijn wenkbrauw een beetje optrok. “You are indeed a wild one,” ging hij verder terwijl hij met zijn ogen onderzoekend naar de brandplekken in haar nek keek. Als hij haar zo een beetje bekeek zag ze er gehavend uit, wild indeed. “I can call you whatever I want, honey. After all you were the person that came to me, so don’t complain right now. Be glad I’m a bully with no intention of doing something else then being one. You could’ve easily crossed paths with someone that haves even worse intentions.” Het mes had hij nog altijd op haar keel gehouden, maar trok deze daar toen plotseling vanaf. In plaats daarvan streek hij met de platte kant van het mes over haar wang heen, enkel zodat ze dan de kilte van het ijzer kon voelen. “Maybe it’s smart if you’re going tot hink about taking a different job, you’re not very good at it, don’t you think?”
notes: none


 

avatar
Member
Real name : Jamie
Aantal berichten : 52
IC posts : 24

Character sheet
Age: 20 years in appearance
Occupation: Pet
Residence : Traveller, homecity Navarre
Profiel bekijken

Re: What are we doing here?

op ma okt 23, 2017 3:26 pm




Ragya hielt, voor het eerst in tijden, haar mond gesloten. Ze kon het niet helpen, het zat in haar persoonlijkheid om overal dubbel en dwars op in te gaan. Mes of geen mes, op de grond of niet. Ze had heel haar leven geleerd dat enkel de sterkste konden overleven en diep van binnen wist ze dat ze niet bij die groep hoorde. Ze was zo erg kapot gemaakt door iedereen die haar leven in was gekomen dat ze niet meer kon. Haar enige hoop, haar enige hoop tot een normaal en goed leven was sterk zijn. Dat wilde ze. Deze positie, helemaal onder de invloed van iemand anders, was het ergste wat iemand haar aan kon doen. Dit was simpelweg vernederend en een kwelling. Het was te zien, want hoewel ze terug bekte alsof er niks mis was, alsof ze zich op haar gemak zou voelen was dit een leugen. Ze vreesde het mes van de man niet, ze vreesde dood niet. Maar ze vreesde deze positie. De gedachtes die langzaam haar hersenen weer bewolkte en ze moest. Hier. Weg. Haar adrenaline begon in te kicken en haar hartslag versnelde wederom van de angst, woede en instinct. Ze draaide op dierlijk instinct. Voor een moment had ze het gevoel dat ze zou snappen tot de man weer begon te praten.

Deze leek alles vrij leuk te vinden en zichzelf enorm te amuseren. Hij keek haar grijnzend aan en zijn woorden zorgde voor een boze uitdrukking bij de roodharige meid. “You would wish grandpa. I’ve seen rocks around here more attractive” Hierna probeerde ze zichzelf overeind te krijgen door haar lichaam omhoog te duwen, hiermee ook een flinke poging doen haar polsen los te rukken. Ze was dit liggen wel een beetje beu en het begon meer dan enkel ongemakkelijk te worden. Jammer genoeg was het mes ook nog een ding, want het begon weer meer in haar nek te prikken… Ze liet zichzelf hierdoor weer vallen en beet gefrustreerd op haar wang, om hatend omhoog te kijken naar de man boven haar. En dus besloot ze instinct een kans te geven en gromde simpelweg naar de ander. Bij zijn opmerking werd haar gegrom enkel dieper en luider. Hij moest eens weten.

“And what would those intentions be? And more important, what are you going to. You can’t sit here forever” Of ze zou zelf actie ondernemen.. dat kon ook nog. Plots was het mes van haar keel verdwenen en voelde ze het tegen haar wang, een actie waardoor ze weg begon te leunen van het blad. “What would you suggest then?” Daagde ze hem uit waarna ze plotseling in beweging kwam. Ze veranderde van vorm nu het mes niet meer een directe dreiging leek. En daar was ze nu, onder de ander als een kleine zwarte pup. Ze sprong weg van hem en veranderde meteen terug naar menselijke vorm, iets wat haar wat liet duizelen. Cocky grijnsde ze naar de man, greep enkele van zijn spullen van de grond die ze nodig had, zoals een zwaard en sprintte naar zijn paard toe. Een ding wat ze wel had was snelheid. Ze was klein en woog nauwelijks wat, dit was iets wat ze wel kon doen. “See you later grandpa” Sprak ze naar de ander terwijl ze op het rijdier sprong, met haar andere hand het zwaard gebruikende om het paard los te snijden. Gosh dat ding was zwaar. Wie had er nu casual een zwaard bij zich? Ach, ze zou het maar zich houden voor het geval dat en stak het weg onder haar riem. Ze had leren vechten met een zwaard toen ze jonger was, maar deze was niet op haar gebalanceerd. Meteen gaf ze been en liet het dier zo hard gaan als het kon, alles om maar wat afstand te creëren tussen haar en de ander. Vanaf dan konden ze wel weer een betere route uitstippelen om weg te komen naar een ander gebied…

danks bob for code



"There is a firefly loose tonight,
better catch it before it burns this place down"
avatar
Member
Real name : Daan
Aantal berichten : 26
IC posts : 12

Character sheet
Age: 28 years
Occupation: Mercenary bear
Residence : Vanaheim
Profiel bekijken

Re: What are we doing here?

op di okt 24, 2017 12:19 am
death is the wish of some
the relief of many and the end of all
Lucian kon er nu ook eenmaal niets aan doen dat hij zo in elkaar zat. Door de tijd heen had hij geleerd dat hij niet vriendelijk moest zijn tegen dit soort figuren, hij keek op hen neer omdat ze vaak het gevecht uit de weg gingen en alles sneaky deden. Hij had er dan ook geen moeite mee om de ander zo te pesten, had ze maar niet moeten proberen om zijn precious spulletjes te jatten. "Oh really?" zei hij toen ze hem meldde dat ze zelfs rotsblokken had gezien die knapper dan hem waren. "Would you like me to bring you over to one of them? Perhaps I can help you kiss them if I press that pretty face of yours against one of those handsome, well-aged rocks." Hij negeerde haar worstelingen volledig en drukte alleen wat steviger op haar polsen om haar te laten voelen dat hij sterker was, dat het zinloos was.

Hij was net bezig met het verzinnen van een geweldige response op haar volgende woorden. Het was eerder een woordengevecht aan het worden dan een lichamelijk gevecht - al was dat laatste natuurlijk wel een beetje saai, hij zou sowieso van dit magere ding winnen. Lucian was een lange man, desondanks had hij brede schouders en aardig wat kracht in zijn armen. Kwam zeker door de vele keren dat hij met zijn zwaard iemand had onthoofd en de keren dat hij iemand had laten stikken met zijn blote handen. Nee, hij was geen lieverdje. Vandaag was hij in een uiterst goede mood, ondanks dat ze hem wakker had gemaakt, wat normaal een absolute no-go was bij hem.

Er gebeurde iets wat hij niet had verwacht. De roodharige veranderde opeens - verdomde shapeshifters ook, hijzelf natuurlijk niet - in een kleine pup en schoot uit zijn stevige greep. Lucian drukte zichzelf overeind op zijn knieën en zag hoe ze verdomd snel zijn zwaard buit had gemaakt, evenals zijn paard. Hij zou normaal het rijdier van de gevangene onderuit halen door zijn dolk ernaar te gooien, maar het was zijn eigen dier. Nog voordat hij iets kon doen ging ze er al vandoor. De uitdrukking op zijn gezicht veranderde. Van opgewekt naar iets donkers. De dolk liet hij uit zijn hand vallen daardoor deze een eindje over de grond heen schoof en in de buurt van het vuurtje eindigde. Hij trok wat met zijn neus en deed toen twee grote stappen naar voren. Nu had ze hem echt boos gemaakt, nu had ze zijn zwaard en rijdier gestolen.

De grond trilde hevig en de roodharige moest het zeker wel voelen. Een zwaar gehijg verbrak de stilte van de nacht, gevolgd door een diepe grom die uit de keel van de beer op kwam zetten. Zijn goudkleurige ogen waren misschien wel het opvallendste aan deze uit de kluiten gewassen beer, naast dat het groter was dan de meeste die je in het wild tegen kwam. Het duurde dan ook niet lang voordat hij het paard in had gehaald en recht voor diens neus stopte, als een soort schaduw die uit de nacht kwam zetten. Hij opende zijn kaken en brulde, waardoor het paard geschrokken op zijn achterbenen ging staan.
notes: none


 

avatar
Member
Real name : Jamie
Aantal berichten : 52
IC posts : 24

Character sheet
Age: 20 years in appearance
Occupation: Pet
Residence : Traveller, homecity Navarre
Profiel bekijken

Re: What are we doing here?

op ma dec 11, 2017 5:53 pm



Ze voelde zich enkel meer geïrriteerd raken bij de woorden van de man op haar. Hij was zo enorm brutaal en leek overal een weerwoord op te hebben. Simpelweg verschrikkelijk. Graag zou ze hem een klap tegen die grote mond geven maar dit was voor nu jammer genoeg geen optie, ze werd immers met flink wat kracht tegen de grond aan gehouden. “You wouldn’t even dare, let alone know my taste in rocks, I’m not a rock-whore you know” Haar gestribbel werd simpelweg weer gestopt door zijn kracht en ze voelde hoe ze meer tegen de stenen ondergrond aankwam. Urgh. Ze mistte het mes al bijna weer, dat leek al leuker dan dit heen en weer kibbelen. Gelukkig zorgde het missen van het mes er wel voor dat ze de kans kreeg om te ontsnappen. Ze gebruikte haar dierlijke vorm om los uit zijn greep te komen en maakte zich hierna snel buit aan zijn wapen en rijdier.

Binnen enkele minuten was ze dus ook al een eindje van het kamp verwijderd en voelde ze hoe haar pigmentloze ogen zich begonnen aan te passen aan de duisternis die ze was gewend over de jaren heen. Maar nog voor ze haar overwinning kon vieren voelde ze een getril door de aarde gaan, iets wat ze zeker als motivatie vond om het paard meer been te geven. Jammer genoeg kon dit niet op tegen de grote passen van de ander en nu pas kon ze zien wat voor beest de andere shapeshifter was. Een beer. Een fucking beer. Waarom kreeg zij zo’n rottige puppy als vorm en andere een enorme beer? Ze wilde ook groot zijn. Hoe oneerlijk. Hij liet het paard steigeren en Ragya kon zich voor een moment nog vasthouden aan het zadel, om naar het zwaard te grijpen en uit te halen naar de beer. Deze snelle bewegingen zorgde er jammer genoeg voor dat het paard enkel meer schrok en nog voor hij volledig met alle benen op de grond stond leek hij weer omhoog te gaan. Aangezien de roodharige al jaren niet meer gereden had kon ze haar balans niet meer houden en voelde ze hoe ze door de kracht van het rijdier op de grond gesmeten werd.

Met een harde klap raakte ze de stenen ondergrond, een kort en jankend geluid haar keel nog verlaten voor deze plotselings afgekapt werd. Het zwaard was uit haar handen gevallen en had haar ongelukkig op haar been geraakt, zodat hier een vrij lelijke snee was ontstaan. Dit was echter niet het enige probleem die de roodharige had. Ze was hoofd eerst tegen de rotsen gekomen, iets wat haar meteen van het bewustzijn had beroofd. Voor een moment leek ze zelfs haar adem te hebben verloren, al was dit gelukkig niet het geval. Toch werden haar vurige haren gemixt met een poeltje donker bloed. Haar ademhaling werd weer zichtbaar maar bleef onregelmatig door de schok. Nu pas, nu ze eindelijk haar mond hield, kon je pas merken hoe fragiel ze wel niet was. Ze was niet gewend aan de buitenwereld, laat staan aan vechten voor haar overleving in zo’n open manier als dit. Ze was en bleef afhankelijk van andere, en nu ook. Want als de man haar niet zou verzorgen zou de ochtend niet maken. Want hoewel de wonden op zichzelf niet erg waren, was het zichtbaar dat ze het bloed en de mogelijke ontsteking niet zelf kon bevechten of missen. Ze had de ander nodig en voor het eerst kon ze er niet eens over klagen.

danks bob for code



"There is a firefly loose tonight,
better catch it before it burns this place down"
avatar
Member
Real name : Daan
Aantal berichten : 26
IC posts : 12

Character sheet
Age: 28 years
Occupation: Mercenary bear
Residence : Vanaheim
Profiel bekijken

Re: What are we doing here?

op wo jan 31, 2018 2:54 pm
death is the wish of some
the relief of many and the end of all
Lucian leek er weinig moeite mee te hebben om iemand die vele malen minder spieren bezat tegen de grond gedrukt te houden. Sowieso was het iets waar hij nooit veel moeite mee had gehad. Je moest je eens voorstellen hoeveel levens er wel niet beëindigd waren door dezelfde handen die de roodharige dame op haar plaats hielden. Echter leek ze net zo te zijn als hijzelf, een shapeshifter. Het hele scenario werd dan ook omgegooid en voordat hij het wist was ze er met zijn paard en zwaard vandoor. Iets wat hij niet zou laten voor wat het was, zeker dat zwaard wilde hij niet kwijtspelen vandaag. Daarbij was Lucian zich er ook goed van bewust dat hij het paard als beer gemakkelijk in kon halen.

De aarde trilde onder zijn zware poten en hij begon al snel in te lopen op de dief. Jammer voor haar, maar goed voor hem. Ze probeerde zijn paard aan te sporen, maar het was een feit dat hij sneller was. Het paard steigerde toen hij deze afsneed en dit had tot gevolg dat het meisje naar het zwaard greep, die naar hem werd uitgehaald. In zijn berenvorm had hij er amper last van, maar de rode vloeistof aan het uiteinde van het zwaard was een indicatie dat ze hem op zijn borstkas had geraakt. De bruine vacht rondom de wond kleurde een beetje rood, maar zijn aandacht lag daar niet bij. Het paard gooide de roodharige eraf en voor een moment voelde hij een golf van triomf, totdat hij zag dat ze haar hoofd tegen één van de rotsen aan had gestoten. Het zwaard had een snee in haar been gemaakt – het was ook niet verstandig om zomaar met de wapens van anderen te gaan zwaaien zonder propere training. De beer liet zich weer op zijn voorpoten zakken en ademde een keer hoorbaar uit. Hij was dichterbij gekomen toen ze niet meer leek te bewegen. De neus van de beer hing vlak boven haar gezicht. Na een paar seconden veranderde de beer weer in Lucian, die een bezorgde expressie op zijn gezicht had. Voor de zekerheid had hij het zwaard aan de kant geschoven, terwijl hij zijn vingers op haar pols legde, er was hartslag. Nu hij weer in zijn menselijke vorm was voelde hij de wond die over zijn borstkas liep, maar dat was van latere zorg. Hij had niet de intentie gehad om iemand te vermoorden, noch om ervoor te zorgen dat iemand straks hersendood was. Voorzichtig voelde hij aan haar hoofd, waardoor zijn vingers meteen rood kleurde. Verdomme, Lucian.

Hij deed wat hij moest doen. Trok zijn shirt uit, scheurde er een paar stukken vanaf en verbond eerst de wond om haar hoofd. Het bloeden moest daar eerst gestopt worden. Vervolgens volgde haar been, waarna hij haar van de grond aftilde. Het was nog altijd donker hier en hij had meer licht nodig. Hij floot tussen zijn tanden en het paard kwam naar hem toe, het dier was iets bijgekomen ondertussen. Zonder al te veel moeite werkte hij zich omhoog, met haar in zijn armen. Hij plaatste haar voor zich op het paard, zorgde ervoor dat haar hoofd gedraaid tegen zijn borstkas lag zodat de wond niet al teveel druk had en sloeg zijn arm stevig om haar middel heen om ervoor te zorgen dat ze niet van het paard zou glijden, die hij ondertussen aanspoorde om in een rustige stap terug te gaan naar zijn vuurtje wat hij in de verte zag branden.
notes: none


 

Gesponsorde inhoud

Re: What are we doing here?

Vorige onderwerpTerug naar bovenVolgende onderwerp
Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum