welcome
Fallen Skies is een 'high fantasy Textbased-RPG' die zich afspeeld in een mytische wereld vol wonderlijke wezens, monsters en magie. Het land verdeeld onder zes koningkrijken is altijd bewegend en beïnvloedbaar. Het kan zomaar zijn dat jij de held wordt van het gehele land of misschien zelfs de grootste terreur die Fallen Skies ooit meegemaakt heeft. Alles is mogelijk in deze gevaarlijk mooie wereld. En niets is gek genoeg.
map
season
Met de koude intrek van winter heeft geheel Fallen Skies wel last van de temperatuur wisseling. Maar voornamelijk in het noorden wordt het iedereen behoorlijk lastig gemaakt en kunnen spanningen dankzij het weer hoog oplopen.
current event
Met het einde van het jaar in zicht houdt Archeon haar jaarlijkse midwinter festival. Iedereen is welkom om te genieten van alles wat Fallen Skies' hoofdstad te bieden heeft.
klik hier
staff
List of the current city rulers: click here
Account switch
Gebruikersnaam


Wachtwoord

donation
©2017 Fallen Skies staat onder leiding van het team en wordt ondersteund door Actieforum.
Om Fallen Skies reclamevrij en optimaal bespeelbaar te houden is er een mogelijkheid om via Paypal te doneren. Alle donaties worden teruggestoken in het forum en het is niet verplicht om te doneren.
Deel
Vorige onderwerpGo downVolgende onderwerp
avatar
Member
Real name : Jamie
Aantal berichten : 26
IC posts : 14

Character sheet
Age: 20 years
Occupation: Pet
Residence : Traveller, homecity Navarre
Profiel bekijken

Lost and found

op vr okt 20, 2017 11:03 pm




Ragya nam zich voor om bij de eerstvolgende persoon een kaart te stelen. Eten of drinken? Daar kon ze wel zonder, ze zou het wel afzien. Maar ze zweerde dat als ze nog één keer langs dezelfde stenen zou lopen dat ze die dingen zelf kapot zou trappen. Ze moest toegeven dat ze al wat vooruit was gegaan. Ze was van de meer zanderige kant verplaats naar stenen. Stenen waren leuk? Ja ze voelde wel een band met stenen. Die gaven in ieder geval schaduw en ze hielt van klimmen, het zat in haar bloed. Toch was het nog niet naar haar zin te noemen. Ze had het gevoel dat ze nog altijd in hetzelfde land ronddwaalde en dit deed ze dus ook lopend. Urgh. Het enige voordeel wat ze had was dat ze van vorm kon afwisselen. Soms hielpen de pauzes van op vier benen lopen enorm. Haar passen ware dan wel weer kleiner en haar donkere pelsje was niet aangenaam met die zon. Het gene waar ze toch het meeste op hoopte was een domme reiziger die een kaart had achtergelaten die ze makkelijk kon pakken. Of een winkel om van te stelen. Ze zou het ook wel willen kopen maar de laatste keer dat ze checkte was eeuwige vriendschap geen goed handelsmiddel. En iets anders had ze nu eenmaal niet te verhandelen.

Na nog langer gelopen te hebben gaf ze het mentaal op en ging op een van de vele stenen liggen. Ze ademde zwaar en vloekte in haar thuistaal terwijl ze boos naar de hemel staarde. Stomme goden, stomme zon, stom reizen, stom arm zijn. Met een vocabulaire waar een zeeman trots op zou zijn ging ze verder, alsof ze hieruit de energie zou kunnen halen verder te gaan. Echt subtiel voor de omgeving was ze dus ook niet te noemen. Niet dat ze een bang persoon was. Goed, dat was een leugen. Haar grootste drijfzin door het leven was angst. Angst was alles in haar, maar dit was niet meer merkbaar in haar acties. Ragya had het ideaal in haar hoofd gekregen dat ze sterk moest zijn, niet goed wetende wat ze hier zelf mee bedoelde. Op het moment probeerde ze deze onrealistische vorm van sterk te bereiken door agressief te zijn, te vechten terwijl ze lichamelijk zwak was. Alles aan haar eigenlijk. De ironie. Misschien dat ze het daarom zo graag wilde. Hell, zelfs deze obsessie was niet haar eigen keuze. Het was haar aangepraat. Nauwelijks iets van haar was nog echt, nog origineel. Niet iedereen kon nu eenmaal de held zijn, of wel soms? Zodra ze iets hoorde keek ze schuin opzij, weg van haar gedachtegang. Lopende stenen of persoon? Hm, dat was de vraag hier. Ze zou kunnen wachten tot iemand naar haar ging schreeuwen… of ze zou het veiliger spelen. Vandaar dat ze naar haar dierlijke vorm veranderde, een jonge hond. Haar pels was verschillende tinten bruin met enkele plukken zwart erdoor heen. Haar ogen dezelfde pigmentloze kleur als normaal en een pels die veel te pluizig en zacht was voor dit klimaat. Het was nog allemaal schattig en onschuldig. Op deze manier liep ze dus ook dichterbij de bron van het geluid, om uiteindelijk er domweg naar te blaffen. HEY, hey jij, hier. Kijk hier. Ja jij daar, met die intense oog make-up. Wasbeer. Kom dan. Kijk dan.
Je moest een hond maar kunnen waarderen.

Eerste post Arawn <3
danks bob for code


"There is a firefly loose tonight,
better catch it before it burns this place down"
avatar
Member
Real name : Demi
Aantal berichten : 26
IC posts : 12

Character sheet
Age: 33
Occupation: Advisor
Residence : Mother's Heart
Profiel bekijken

Re: Lost and found

op za okt 21, 2017 7:35 pm

















For those who value survival,
sentimentality is not an option.


Arawn waande zich met lome stappen de rivier in. Het was ondiep en de stroming was allesbehalve sterk, wat dit een perfecte plek had gemaakt om rivierkreeften te vangen. Een paar uur geleden had ze een val aangebracht voor de kleine beesten en nu was het tijd om deze te legen. Het water maakte haar kleren zwaarder, maar het deerde haar weinig. Ze stak haar polsen onderwater, op de tast voelde ze naar de houten val die ergens in het water moest hangen. Toen ze het uiteindelijk vond, maakte ze het los van het touw waaraan de val gebonden was en pakte het op. Ze inspecteerde de inhoud, haar expressie veranderde niet bij het zien van het grote aantal kreeftjes dat zichzelf in de val had gewerkt. Net zo langzaam als voorheen, zeulde ze de rivier weer uit. De kooi bracht ze naar de plek waar ze kortgeleden een klein kampvuur had gemaakt. Ze nam plaats op de grond, naast het vuur, en begon haar prooien aan een stok te rijgen en hield ze vervolgens boven het vuur. Het duurde niet lang voor de beesten stopten met bewegen en begonnen te verkleuren. Toen ze vond dat ze klaar waren, kraakte ze de schalen open en begon ze het malse vlees te eten. Hoewel in Mother’s Heart genoeg eten verkrijgbaar was op de markten, koos ze er toch vaak voor om zelf te jagen. Op een bepaalde manier vond ze dat het zo hoorde, dat ze zo in contact bleef met haar voorouders, en dat soort zweverige dingen.

Toen ze verzadigd was, gooide ze de overige rivierkreeften weer terug het water in. Ze hadden geluk gehad. Het vuur doofde ze met wat zand en al snel ging ze weer op weg richting Mother’s Heart, met enige tegenzin. Hoewel ze wist dat haar plichten in de hoofdstad ontzettend belangrijk waren, was ze toch liever in de ongerepte natuur van Vanaheim te vinden. Het was alsof ze hier hoorde. Het voelde goed om de drukte van de stad te ontsnappen. Hier kon ze ontspannen, hier vond ze zichzelf terug. Het was alsof de bossen en de rivieren haar wijzer en geduldiger maakten. De hoofdstad van Vanaheim lag op dit moment behoorlijk uit de richting. Soms liepen haar dwaaltochten een beetje uit de hand en op een gegeven moment begaf ze zich tientallen kilometers van huis. Niet dat ze het erg vond, maar ze moest wel terug zijn voor het geval Lexa haar nodig had. Haar benen droegen haar naar waar ze moest gaan, ze kende Mother’s Heart en omstreken als haar broekzak. Ze werd echter uit haar gedachten gewekt door een luid geblaf. Arawn keek om, om vervolgens een donkere hond te zien. Het beest leek duidelijk op haar gefocust, al had ze geen idee waarom. Ze was niet echt dol op beesten. Wat haar betrof, waren het allemaal óf voedsel, óf dreigingen. Haar hand ging dan ook richting het jachtmes dat aan de riem om haar heupen hing. Winter kwam er immers aan, en het pluizige vachtje van het beest voor haar zou dan vast van pas komen.




Vorige onderwerpTerug naar bovenVolgende onderwerp
Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum