welcome
Fallen Skies is een 'high fantasy Textbased-RPG' die zich afspeelt in een mytische wereld vol wonderlijke wezens, monsters en magie. Het land verdeeld onder zes koningkrijken is altijd bewegend en beïnvloedbaar. Het kan zomaar zijn dat jij de held wordt van het gehele land of misschien zelfs de grootste terreur die Fallen Skies ooit meegemaakt heeft. Alles is mogelijk in deze gevaarlijk mooie wereld. En niets is gek genoeg.
map
season
De ondraaglijke hitte kan maar één ding betekenen. Zomer is in het land. En met regen dat over geheel Fallen Skies uitblijft ziet het er niet goed uit voor de boeren en minderbedeelden.
current event
Een onbekende ziekte teistert Fallen Skies. Niemand blijkt veilig te zijn voor de verwoestende dood die Queen Dacosta meegenomen lijkt te hebben. Is er een mogelijkheid om te overleven, of is iedereen ter dood veroordeeld?
staff
List of the current city rulers: click here
Account switch
Gebruikersnaam


Wachtwoord

credits
©2017 Fallen Skies staat onder leiding van het team en wordt ondersteund door Actieforum. Alle teksten, beelden, codes en plotlijnen zijn auteursrechtelijk beschermt door de desbetreffende eigenaar.

Deel
Vorige onderwerpGa naar benedenVolgende onderwerp
avatar
Member
Real name : Poppy~
Aantal berichten : 10
IC posts : 5

Character sheet
Age: 22
Occupation: Pirate
Residence : Everywhere
Profiel bekijken

For knowledge is also a pretty magical, isn't it? ~Caspian~

op di okt 31, 2017 2:43 pm
‘For knowledge is also a pretty magical, isn't it? ’
Met haar voeten weer op het vaste land, een schouder tas om, haar haren netjes in twee vlechtjes, de sjaal op haar hoofd missende en een schoon, iet wat wel gemanierder, bloesje aan, maakte ze haar weg door de straten van de levendige stad. Ze zag er niet absurd keurig uit, ze was nog altijd Lyra, maar de slordigheid van het piraten leven liet ze voor nu even achterwegen. Het was niet zo dat ze deze ‘slordigheid’ als een minpunt ervoer, totaal niet. Maar als ze naar bepaalde openbare gebouwen ging werd ze soms niet toe gelaten als ze met haar gewoonlijke kledij aan kwam lopen. Door haar gebruikelijke uiterlijk kreeg ze vaak het stigma onbeschaafd te zijn, zelfs al was ze een meisje. Werkelijk het deed haar weinig wat de ‘land mensen’ van haar vonden. Het merendeel van de tijd was ze toch met de crew. Maar ze kon haar smacht naar de geur van papier, de stille fluisteringen van mensen en het aanzicht van vele kasten vol met boeken echt niet onderdrukken. Wanneer ze op land was, moest en zál ze een bibliotheek bezoeken. Al was het alleen maar om even tot rust te komen en haar lees drang te stillen met een zoetsappige roman.
Aangekomen in het binnenste gedeelte van de stad had ze al snel het gebouw gevonden waar ze naar toe wilden. Voor de deuren bleef ze even staan zichzelf realiserende dat het een lange tijd geleden was toen ze voor het laatst in een bibliotheek was geweest. Beelden van toen ze nog een heel stuk jonger was schoten door haar heen. Ze zag haar Mentor met vele boeken zitten en tegenover hem zat zijzelf met ook een set boeken. Samen dronken ze thee om soms wat te overleggen, waarna er weer een lange stilte volgde. Het waren geen onaangename stiltes geweest die tussen haar en haar Mentor hingen. Het waren wel gedeelde stiltes waarin beide informatie opsloegen die ze vervolgens samen zouden delen. De herinnering zou voor een buitenstaander niets bijzonders zijn geweest. Gewoon een Mentor met zijn apprentice. Maar voor haar waren het herinneringen zoals deze die er voor zorgde dat ze even een brok in haar keel kreeg. Ook al was het al vier jaar geleden en had ze een goede plaats in het leven gevonden. Er ging geen herinnering van hun tijd samen voorbij waarna ze hem niet misten. Een zucht verliet haar lippen en onbewust wreef ze het oud gouden koortje om haar hals even tussen haar duim en wijs vinger. ‘Er is vast een reden voor alles wat er gebeurt is.’ Fluisterde ze in zichzelf, een gedachtegang die voor haar het gehele leven een stuk gemakkelijker maakten. Voor alles wat er gebeurde was er een reden, toeval bestond haast niet.

Met een diepe ademteug en een ferm knikje plaatste ze haar handen op een van de deuren en duwden deze open. De geur van oude boeken, stof en inkt kwam haar tegemoet vliegen en voor even haalde ze verrukt adem. Alsof ze in een veld vol met heerlijk geurende bloemen stond. Dat was vast een raar aanzicht geweest voor omstanders.
Zich niets aantrekkende van sommige blikken liep ze verder en nam de ruimte goed in haar op. Er waren twee verdiepingen. De eerste (tweede?) verdieping was gedeeltelijk open en er liepen loopbalkons met balustrades langs de openplek. Achter deze balustrades was te zien dat boekenkasten nog ver door reikten naar achter. De begane grond was niet veel anders. Onder de openplek van de bovengelegen verdieping stonden allemaal tafels, globe en standbeelden. Hier omheen, onder het niet open gedeelte, stonden allemaal kasten met boeken. Ook deze reikten tot ver naar achter wat aangaf dat er heel veel boeken waren. De donker houten kleuren en de betegelde grond liet de bibliotheek er warm maar stijlvol en welgesteld uit zien. Deze plek zou vast vele donaties krijgen gezien zijn ligging in de hoofdstad van Rhoynar.
Toch vond Lyra het vreemd om zo maar kennis te vergaren zonder iets terug te geven. Hierom maakten ze eerst een stop bij het bureau van de bibliothecaresse. Hier legde ze vijf gouden munten neer en bedankte de dame voor de tijd dat zijzelf, Lyra, in de bibliotheek mocht zitten. De vrouw glimlachte liefjes, begreep blijkbaar wat Lyra bedoelde en zei dan ook dat het niet perse nodig was. Zeggende dat ze er echt op stond kreeg Lyra een vriendelijk bedankje waarna ze zich omdraaide en zich klaar maakten om vele uren in deze ruimte door te brengen.

Ze had een set dingen in haar hoofd waar ze meer over te weten wilde komen. Eerst zou ze daar een paar boeken van pakken en als ze die boeken had door gekeken zou ze wellicht nog wat andere boeken gaan halen. Maar eerst het onderwerp wat haar al even bezig hield: Zeemonsters.
Al snel had ze de juiste rij kasten gevonden waar ze informatie over wezens kon vinden. Met een vinger tegen haar lippen gelegd keek ze zoekend over de planken. Een van de boeken stond gelukkig op oog hoogten maar de andere twee die ze wilde lezen waren helemaal boven in te vinden. Gefrustreerd met haar lengte zuchtte ze even om daarna simpel weg naar de boeken te rijken. Terwijl ze er naar keek en deze beweging maakten concentreerde ze zich op haar gave. Met een kleine moeite liet ze de twee boeken uit de kast zweven. Haast op magische wijzen vlogen de boeken naar beneden. Rustig zetten ze een stapje naar achter, haar zilveren ogen nog altijd houdende op de twee boeken en vouwde het ene boek naar voren zodat het op haar onder armen lag. Alsof de twee boeken hier op ingesteld waren kantelde ze in de lucht en namen een voor een plaats op het andere boek. Met haar blik had ze de boeken gevolgd en keek nu op het stapeltje boeken neer wat ze vast had. Tevreden met haar handeling maakte ze een geluidje en draaide zich weer weg van de boeken kast.
Zachtjes neuriënd verliet ze de plek waar alle kasten stonden en maakte haar weg naar een van de tafels. Ze had maar drie boeken gepakt, niet erg veel voor haar doen, maar het zou vast genoeg zijn om wat informatie te bemachtigen. Aangekomen bij een grote tafel legde ze het stapeltje boeken neer, deed haar schouder tas af en nam plaats op een van de houten stoelen. Vervolgens bukten ze naar haar tas om daar een setje velletjes perkament uit te halen, een houten doosje en een inkt potje. Het perkament legde ze net iets rechtser dan het midden voor zich, het houten doosje plaatsten ze boven het perkament en het inkt potje zetten ze rechts naast het perkament. Vervolgens pakte ze een van de boeken, streelde even teder en liefdevol over de leren kaft, om het boek vervolgens open te slaan en te zoeken naar de juiste pagina. Aangekomen bij de pagina die ze zocht begon ze met lezen.

Na enkele seconden stopte ze al met lezen om te reiken naar het houten doosje. Met een simpele beweging klapte ze het houten dekseltje open en werd er een prachtig zwarte schrijfveer zichtbaar. Een van de spullen die ze van haar Mentor had meegenomen en tot op de dag van vandaag goed en veilig bewaarden in het doosje. Ze opende het inktpotje, pakte met haar rechter hand de veer vast en doopten het puntje in de zwarte vloeistof. Haar ogen gleden weer naar het boek waarna ze al snel naar het perkament schoten en ze begon te schrijven. Ze had geen super mooi handschrift maar het was te zien dat ze geleerd was in het schrijven met krullerige sierlijke letters.
Enkele regels verder keek ze weer naar het boek. Haast zonder er bij na te denken liet ze de veer los en legde haar vinger bij de regel waar ze over aan het lezen was. Men zou verwachten dat de veer neer viel, zoals met alles gebeurden wat werd los gelaten. Maar het tegendeel was waar. Op magische wijzen, met dank aan haar telekinese, bleef de veer zweven. En om dit alles nog bijzonderder te maken begon de veer uiteindelijk zelfs te schrijven.
Het was en handige techniek die ze zichzelf had aangeleerd in de vele jaren van training. Zo kon ze lezen en schrijven tegelijkertijd. Het leek haast alsof de veer de woorden opschreef die zij fluisterend oplas terwijl ze de regels een voor een af ging. Soms moest ze even terug kijken naar het perkament om er zeker van te zijn dat ze haar techniek goed uitvoerden. Maar vaak was dit wel het geval waardoor ze bijna direct weer terug keek om zo verder te gaan met haar bezigheid. Het vergaren en opslaan van informatie voor de volgende reis die ze zou maken.




You taught me the courage of stars before you left.

With shortness of breath you explained the infinite.
avatar
Member
Real name : Pom
Aantal berichten : 24
IC posts : 2

Character sheet
Age: 24
Occupation: Alchemist?
Residence : Nymmerwell
Profiel bekijken

Re: For knowledge is also a pretty magical, isn't it? ~Caspian~

op vr nov 10, 2017 6:59 pm






De haan kraait, de prille ochtendgloren omhelzen het vochtige gras in hun oranje kleuren. Samen, kondigen ze het begin van een nieuwe dag aan. Waar voor sommige wezens het leven nu pas begint is het bij anderen, al lang begonnen. Nog voor de ochtendgloren, nog voor het kille geluid van een kraaiende haan, stond de jonge  Caspian tlal-mi al met beiden voeten -wankel- naast zijn bedstee. Caspian gooit een plens water in zijn gezicht en wrijft een paar keer door zijn honing gekleurde haren heen in een poging ze te temmen. Zonder in een spiegel te kijken struint Caspian naar zijn bureau, die zich verschuilt achter een berg boeken en perkamenten. Met een blik die bedoeld is voor een geliefde staart Caspian naar zijn collectie; zijn wijsvinger kan het bestrelen van een van de kaften niet behelpen. De korte sensatie van het koude stille papier tegen zijn vinger veroorzaak een gevoel dat alleen valt te beschrijven als het fladderen van vlinders in zijn buik. Met het geluid van een fluitende mockingjay keert zijn bewustzijn weer terug naar het heden en begint hij druk heen en weer door zijn kamer te lopen; waarbij hier hier en daar spullen oppakt en in zijn satchel propt. Hij had een tweedaagse trip gepland richting Rhoynar en het was van uiterst belang dat hij alle boeken die achterbleven veilig had gesteld. Na een aantal minuten acht hij zichzelf, en zijn hut die hij achterliet, klaar voor vertrek en stapt de jonge Caspian zonder om te kijken de deur uit.

Het is al weer even na twaalven wanneer 'de avonturier' Caspian, op 'zijn' trouwe -gehuurde- ros, de eerste hint van de gigantische zeestad Rhoynar ziet. Hij houd zijn donkergrijze merrie in en bewonderd kort het schilderij wat zich voor zijn ogen ontrafelt. De waterige middagzon omringd door donkergrijze wolken speelt een hemels lichtspel met de alle hoeken en kieren van de stad. Naarmate Caspian de stad nadert kan hij de enorme schepen aan de kade zien liggen, de geur van zout en verweerd nat hout verdoofd voor een moment alle andere zintuigen. Caspian snakt voor een moment naar adem bij het zien van de intimiderende stad die hij in geen jaren meer bezocht had. Ergens in zijn gedachten wenst hij dat hij hier kon wonen, tussen het grootse, maar aan de andere kant zou hij het rustige Nymmerwell nooit willen verlaten. Het feit dat hij er zojuist even over nadacht om zijn ouderlijk huis te verlaten geeft hem kort een immens schuldgevoel. Met dat zware gevoel in zijn maag spoort hij de merrie aan om verder te gaan, de gedachten aan zijn familie zwaarder op zijn geweten dan tevoren.

Luttele minuten later staat hij in een stal aan de rand van de stad. De stal was slecht onderhouden en het rook er lichtelijk naar vocht en schimmel, maar daar was nu niets aan te doen; zijn budget voor een betere stal tot morgen was helaas niet toereikend. Bovendien bleken de meeste stallen volledig geboekt te zijn aangezien dit al Caspian's vierde poging was. Caspian streelt de merrie langs haar hoofd, haar belovend snel voor haar terug te komen. Met nog voldoende daglicht om de bibliotheek van Rhoynar te bezoeken besluit Caspian koers te zetten voor het grote plein, met aangrenzend de bibliotheek.

De bibliotheek is precies wat Caspian zich er van kan herinneren, groot en volgepakt met verschillende boeken. Hij knikte even vriendelijk naar de mevrouw die vooraan zat en druk bezig was met boeken ordenen. Hij had geen hulp nodig om zich te manoeuvreren tussen de rijen en rijen aan kasten. Waar zou hij zich als eerste op storten? Astronomie? Planten en dieren? Of misschien waagde hij zich wel aan een roman? Hmm... Met zijn handen laks in zijn zakken struint Caspian langs de kasten wanneer hij stuit op... naja op iets ongelooflijks. Daar, aan een tafeltje zit een blonde dame zomaar... een boek te plagiëren. Caspian schud zijn hoofd, alsof hij het verkeerd gezien heeft en beent vervolgens haar kant op. Zonder pardon grist hij het boek van onder haar vinger uit, het met een pang dichtslaand. "Waar denk je dat je mee bezig bent?" prevelt Caspian, zijn donkerbruine ogen oplichtend in het schemerende kaarslicht. Zijn ogen glijden vluchtig over het meisje..., want meer kon hij er niet van maken, heen vooraleer hij haar schrift bestudeerd. Hij had voldoende mensen gezien die zomaar boeken van de plank pakten om ze vervolgens over te nemen en opnieuw uit te brengen. Een schande, werkelijk. "Te dom om zelf wat te verzinnen? Dus daarom kopieer je maar wat een andere slimmerik bedacht heeft?" vraagt hij haar, zijn hazelnootbruine ogen in die van haar vastbijtend. Hij haatte dit soort mensen... mensen zonder enig respect voor de boeken zelf, mensen die het noodzaak vonden om kennis te stelen voor geld. Het feit dat Caspian haar misschien had misbegrepen kwam geen moment in hem op, en dus ook niet het feit dat hij een grote fout was aan het begaan.





"You still make me nervous when you walk in the room,
and butterflies they come alive when I'm next to you
Over and over.
Vorige onderwerpTerug naar bovenVolgende onderwerp
Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum