welcome
Fallen Skies is een 'high fantasy Textbased-RPG' die zich afspeelt in een mytische wereld vol wonderlijke wezens, monsters en magie. Het land verdeeld onder zes koningkrijken is altijd bewegend en beïnvloedbaar. Het kan zomaar zijn dat jij de held wordt van het gehele land of misschien zelfs de grootste terreur die Fallen Skies ooit meegemaakt heeft. Alles is mogelijk in deze gevaarlijk mooie wereld. En niets is gek genoeg.
map
season
Lente neemt haar intrek. In deze tijden wordt niet alleen het weer vele malen beter, maar ook zijn er meer en meer jonge dieren buiten te vinden. Perfect als je op zoek bent naar een huisdier of.. duistere gedachten hebt.
current event
Door de plotse hitte over het gehele land beginnen de ijslagen in het hoge noorden te smelten. Waardoor vervolgens meerdere rivieren overstromen wat meer als genoeg problemen met zich mee kan brengen voor de gewone man.
staff
List of the current city rulers: click here
Account switch
Gebruikersnaam


Wachtwoord

donation
©2017 Fallen Skies staat onder leiding van het team en wordt ondersteund door Actieforum. Om Fallen Skies reclamevrij en optimaal bespeelbaar te houden is er een mogelijkheid om via Paypal te doneren. Alle donaties worden teruggestoken in het forum en het is niet verplicht om te doneren.
Deel
Vorige onderwerpGo downVolgende onderwerp
avatar
Member
Real name : Linn
Aantal berichten : 128
IC posts : 20

Character sheet
Age: 23 years old
Occupation: Wanheda
Residence : Vanaheim
Profiel bekijken

I've come to burn your castle down

op vr nov 03, 2017 3:33 pm

Maybe life should be about more than just surviving.

Het was iets minder dan een jaar geleden sinds de gebeurtenissen in de bergen. Sinds de dag dat ze haar vrienden voor het laatst had gezien. Het hele jaar was als een sleur voorbij gegaan, ze had enkel de minimale dingen gedaan om te overleven. Haar tijd had dus voornamelijk bestaan uit jagen, naar Mother's Heart reizen om haar vangst te ruilen voor andere levensmiddelen en vervolgens weer jagen, gepaard met het zo af en toe vinden en meenemen van bepaalde helende planten - want die deden het ook altijd goed, in de verkoop op de markt binnen Mother's Heart. Een plek die niet zo openhartig is voor buitenstaanders en helaas had de blondine nooit een Vanaheim's accent ontwikkelt in de paar jaar dat ze hier woonde. Haar accent was iets onbekends voor de wereld van Fallen Skies, wat erin resulteerde dat ze eigenlijk gewoon.. nergens thuis hoorde. Ze had geen thuis, niet meer sinds die onheilspellende dag in de bergen. Die dag die haar nog steeds ieder moment van haar leven achtervolgde, in de wetenschap dat mensen zich nog steeds afvroegen wat daar was gebeurd en waar Wanheda naartoe was gegaan. Wanheda. Een bijnaam die haar bleef achtervolgen, een curse waar ze nooit meer vanaf zou kunnen komen. Ze kon van geluk spreken dat niet veel mensen precies wisten hoe Wanheda eruit zag, dat zij die persoon was, want er waren maar weinig mensen die dag overgebleven om de gebeurtenissen na te vertellen. Haar vrienden zouden haar immers nooit weggeven, toch? Het waren enkel de paar overgebleven mountain men, of althans, de paar die op tijd gevlucht waren en snel genoeg weg waren. Het waren er niet veel en het precieze aantal wist ze niet, maar ze wist dat niet iedereen die dag was omgekomen. Nog iets om zich zorgen over te maken, natuurlijk. Want wat als een van die mensen terugkwamen om wraak te nemen? Niet dat Zoia ze ongelijk zou geven. Die dag waren genoeg onschuldige mensen overleden..

Maar ze had haar vrienden gered en wellicht was dat het enige dat haar nog in leven hield, het enige deel dat ervoor had gezorgd dat ze niet volledig haar verstand had verloren, niet volledig was gebroken. Ze liet haar blauwe ogen kort op de lucht vallen en knipperde enkele malen, om de tranen weg te vechten die omhoog zaten te komen. Niet nu, niet vandaag. Ze was immers bijna in Mother's Heart, bijna. Met een prachtig dier bij haar, een roofdier, eigenlijk te prachtig om te doden, maar ze had geen andere keuze gehad. Het dier was er opeens uit het niets geweest. Een prachtige zwarte luipaard, maar zo'n dier was nou eenmaal niet prachtig wanneer het met uitgeslagen klauwen en een open bek - die een rij vol vlijmscherpe tanden liet zien - op je af kwam gesprongen. Ze had nog net op tijd een mes tevoorschijn kunnen halen, het vlijmscherpe ding nog net op tijd in de borst van de katachtige weten te steken. En nu kwam ze om het te verkopen, want het zou een waste zijn om het daar achter te laten. De grote houten muur kwam al snel in zicht en de blondine haalde kort diep adem. Daar ging ze weer, wat had ze een hekel aan de stad, aan de mensen die daar woonden. Die haar nakeken, alsof ze er niet helemaal hoorde. Desondanks ze toch al vijf jaar van haar leven had gespendeerd in Vanaheim, bleef ze altijd een buitenstaander, een vreemdeling voor de stad en het land. Wellicht was het te zien aan haar houding, de manier waarop ze sprak, aan alles dat haar was eigenlijk. Ze was anders en de mensen van Vanaheim leken 'anders' niet helemaal te waarderen. "I've come to sell some goods," sprak ze duidelijk, tegen de bewaker die bij de poort stond. De man keek haar even van top tot teen, herkende haar wellicht voor de enkele keren die ze al langs was geweest in het afgelopen jaar. Zonder af te wachten op een antwoord, haalde de blondine een muntstuk uit haar zak en stak haar hand uit naar de man, die het geld maar al te graag aannam. Ze had het al lang opgegeven om de stad gratis binnen te treden.

Met firme passen stapte ze door de nu opengemaakte deur, de kar die ze had meegenomen achter zich meesleurend. Het ding was zwaar, maar ze was wel wat gewend. Haar blauwe ogen gleden kort over de huisjes, hier was in ieder geval niet veel veranderd. Mother's Heart was niet zo impressive tegenover de andere steden binnen Fallen Skies, alle huizen en plekken waren nogal gemaakt, zodat mensen ze weer op konden pakken en verder konden reizen, zou het nodig zijn om de plek te verlaten. Met een zucht staakte ze haar passen toen ze eenmaal het centrum had genaderd. Good, en nu nog iemand vinden die een hele panther van haar over wilde nemen.

& Arawn



Oh darling, it's true. Beautiful things have dents and scratches too.
avatar
Member
Real name : Demi
Aantal berichten : 41
IC posts : 26

Character sheet
Age: 33
Occupation: Advisor
Residence : Mother's Heart
Profiel bekijken

Re: I've come to burn your castle down

op vr nov 03, 2017 6:34 pm

















For those who value survival,
sentimentality is not an option.


Mother’s Heart had meer weg van een gigantisch tentenkamp dan van een echte stad, al zou Arawn het verschil toch niet weten. Nooit had ze een voet gezet buiten haar thuis, buiten Vanaheim. Ze was het dan ook zeker niet van plan. Hier was ze geboren en getogen, haar geschiedenis en toekomst lagen hier. De Commander had haar nodig, of ze het nou wist of niet. Buitenstaanders hadden hun zinnen gezet op het bergachtige land. Lexa was zelfs zover gegaan om een buitenlandse adviseur te overwegen, om maar niet te spreken over het feit dat ze laatst naar Archeon was afgereisd om met de zogenaamde koningin van Fallen Skies te spreken. Arawn vond het allemaal maar niets. Eeuwenlang had Vanaheim bewezen het allemaal alleen aan te kunnen. Haar bevolking leefde van de aarde, onderhield haar bestaan door hun vakmanschap uit te oefenen en hun producten te ruilen met hetgeen dat anderen maakten. Het was geen perfect systeem, maar het werkte. Inmenging van buitenlandse partijen was volgens Arawn absoluut niet nodig.

Zelf ademde ze de Vanaheimse tradities. Haar moeder had haar opgevoed met ieder inheems gebruik. Ze kon jagen, hielp haar familie zo nu en dan met het land dat ze bewerkten, en op die manier onderhield ze zichzelf. Ze had het niet anders gewild. Vandaag bestond haar vangst uit een jong hert, dat ze op dit moment aan het villen was. Het ging bijna automatisch, hoe ze de huid van het dier scheidde, en vervolgens ieder stuk eetbaar vlees van het beest afhaalde. Het was te veel voor zichzelf, dus de rest zou ze verruilen. Misschien voor wat groenten en fruit, eventueel voor een nieuw wapen bij de smid. Het leven in Vanaheim was nuchter, simpel, en het liefst zou ze het allemaal zo houden. De huid hing ze op om te laten drogen, het vlees liet ze achter in het kleine jagershutje. Iemand van haar familie zou het weldra komen oppikken om uit te zoeken hoe veel ze precies nodig zouden hebben om elkaar vanavond te voeden. Ondertussen ging Arawn richting het centrum van de stad, als het al zo te noemen was.

Armoedig uitziende kraampjes waren in lange rijen uitgestald. Krakkemikkige, houten bouwsels, waarop allerlei waren op rommelige wijze uitgestald waren. Er werd luid geroepen hier en daar. De ‘straten’ zaten vol met mensen die er nogal rommelig bijliepen. Ze droegen ruig leren kurassen. De meesten hadden behoorlijk lang en verwilderd haar, en een groot deel van hen was bedekt met de kenmerkende zwarte gezichtsverf. Hier en daar liepen er wat mensen tussen die zich niet zo in de tradities verdiepten, die er internationaler uitzagen. Ze waren vrij goed gekleed, al zeiden ze het zelf. Daar bovenop kwamen nog de buitenstaanders. Mensen die hier niet oorspronkelijk vandaan kwamen. Arawn kon ze meestal wel herkennen. In stilte liep ze verder, langs de kraampjes, wachtend op iets dat haar aandacht zou trekken.

Het was een blonde jongedame. Nou ja, niet zozeer de jonge vrouw zelf, als hetgeen wat ze achter zich aansleepte. Arawn’s ogen werden gericht op de donkere panter die in haar kar was gelegen. Het majestueuze beest lag er nu maar ongelukkig bij. De bek van het dier hing open en de klauwen waren losjes over de rand gedrapeerd. Het was vrij zeldzaam om zo'n dier tegen te komen, nog zeldzamer om het te kunnen doden. Haar ogen gleden naar de buik van de grote kat, die duidelijk was opengereten. Ze hield de blondine halt. "Who killed her?" vroeg ze toen, op een toon die geen enkele intentie weggaf. Wat wel duidelijk was, was dat ze niet geloofde dat de vrouw voor haar in staat was om zo'n dier te doden.



avatar
Member
Real name : Linn
Aantal berichten : 128
IC posts : 20

Character sheet
Age: 23 years old
Occupation: Wanheda
Residence : Vanaheim
Profiel bekijken

Re: I've come to burn your castle down

op vr nov 03, 2017 7:09 pm

Maybe life should be about more than just surviving.

Pas toen de stem van iemand dichtbij haar weerklonk, werden haar blauwe ogen op de vrouw gericht die haar had benaderd. Een redelijk lange vrouw met een smalle bouw, donkerblonde tot bruine haren en de kenmerkende zwarte make-up op die door vele mensen die van Mother's Heart kwamen gedragen werd. Zoia liet haar ogen kort over de persoon heen glijden, probeerde de toon en houding van de vrouw te analyseren, maar niets gaf weg wat de reden was van haar vraag. Kort trok ze een wenkbrauw lichtelijk op, waarna ze haar blik op het roofdier in haar kar liet vallen. Het prachtige roofdier, iets wat normaal al een wonder was om het te spotten, maar helaas voor het zwarte dier - dat nu niet langer meer in zijn volle glorie rond mocht lopen - had hij de verkeerde persoon als hapje uitgekozen. Uiteindelijk werd haar blik weer gericht op de onbekende persoon, van wie ze enkel kon raden dat ze hier in deze plek woonde. "I did." Reageerde ze, zonder verdere uitleg eraan toe te voegen. Haar blauwe ogen bleven enige tijd zonder weg te kijken gehaakt in de hazelkleurige ogen van de vrouw. En alhoewel de uitdrukking in haar gezicht en haar houding er niks van weggaven, voelde ze zich best wel ongemakkelijk. In haar hoofd ging ze alle mogelijke uitwegen na, alle mogelijke dingen die konden gebeuren, alle mogelijke redenen voor deze vrouw om haar hier op deze plek aan te spreken.

"If that's all you wanted to know, please excuse me, I have to trade this." Besloot ze uiteindelijk maar te zeggen, waarna ze licht op haar tong beet om niet nog een snarky opmerking erachter te voegen. Het was immers niet haar business om te vragen wie dit roofdier had gedood. De blondine onderbrak het oogcontact met de vrouw en liet haar blik over de verschillende kraampjes vallen, waarna ze aanstalten begon te maken om weg te stappen.



Oh darling, it's true. Beautiful things have dents and scratches too.
avatar
Member
Real name : Demi
Aantal berichten : 41
IC posts : 26

Character sheet
Age: 33
Occupation: Advisor
Residence : Mother's Heart
Profiel bekijken

Re: I've come to burn your castle down

op vr nov 03, 2017 10:46 pm

















For those who value survival,
sentimentality is not an option.


Uit haar toon was wel vrij duidelijk geworden dat ze een lage indruk had van buitenstaanders, en hen dit ook maar al te graag liet weten. Als het allemaal aan haar gelegen had, waren ze hier niet eens welkom geweest. Lexa was echter de Commander, en haar wil was wet. Iets dat Arawn zou verzekeren zolang ze leefde. Voor ze geantwoord werd door de blondine, werd ze even op en neer gekeken. Arawn zelf keek de andere vrouw enkel rechtstreeks aan. Haar ogen enigszins naar beneden gericht, ze was immers iets groter dan de vreemdeling. Arawn fronste toen de blondine claimde dat zij degene was die het gigantische beest had weten te doden. Ze zag er nou niet bepaald uit als een krijger. Of überhaupt als een atletisch iemand. Een panter was een adembenemend roofdier, had vanaf zijn geboorte geleerd hoe hij moest jagen. Het was absoluut geen makkelijke tegenstander. Even was er een stilte tussen hen. Het geladen soort. Ze keken elkaar aan alsof het een soort van wedstrijd was wie haar blik het eerst af zou wijken. Vervolgens kwamen de woorden. Of dat alles was wat ze had willen weten, de blondine had immers nog meer te doen. Het oogcontact werd verbroken, terwijl Arawn haar nog steeds aankeek, en de jongere vrouw maakte aanstalten om er vandoor te gaan. Haar ogen waren ongetwijfeld gericht op de marktkraampjes. “It would be wiser to skin it first,” liet Arawn haar vervolgens weten. De meeste mensen hadden niet zo veel aan een volledig dier, sinds niet iedereen wist hoe ze een dier moesten villen en het vlees moesten verwerken. Het was lucratiever om het dier eigenhandig uit elkaar te halen, en de verschillende delen vervolgens te verkopen. “Unless you don't know how to do that.” Het was een soort provocatie, al was het een vrij subtiele.



avatar
Member
Real name : Linn
Aantal berichten : 128
IC posts : 20

Character sheet
Age: 23 years old
Occupation: Wanheda
Residence : Vanaheim
Profiel bekijken

Re: I've come to burn your castle down

op vr nov 03, 2017 11:12 pm

Maybe life should be about more than just surviving.

Het enige dat doorschemerde aan de vrouw, was dat ze het niet zo leek te hebben op buitenstaanders, op mensen zoals haar. Weer zo'n persoon, dacht Zoia dan dus al vrij snel. Weer zo'n persoon die haar hier liever kwijt was dan anders. Een duidelijke zucht gleed over haar lippen toen de vrouw haar nog aansprak over hoe ze het dier het beste eerst had kunnen villen voordat ze het hier kwam ruilen voor iets anders. Not amused draaide ze zich dan ook weer richting de vrouw, haar ogen weer in die van haar hakende. "Did I ask for any advice?" Konden mensen haar niet gewoon even.. haar ding laten doen? Ze was hier alleen maar om dit dier te ruilen en dan zou ze direct weer vertrekken. Er was hier immers geen enkele reden voor haar om te blijven. Haar thuis was niet hier, niet bij haar oude vrienden, zelfs niet op het eiland waar ze geboren was. Ze was gedoemd om alleen te zijn, want in haar ogen volgde de dood overal waar zij ook ging. Misschien was dat Wanheda deel van haar, dan wel ook juist. Misschien. Waarschijnlijk niet. De blondine was net weer van plan om verder te stappen, toen de persoon voor haar weer een opmerking maakte. Een steek onder water, al zei ze het zelf. Of ze een dier niet kon villen? De vrouw rechtte haar rug en vernauwde haar ogen wat. Maar ze kon er niet over liegen, want haar skills om een dier te villen waren rampzalig slecht. Ze zou de prachtige, zeldzame vacht van het dier enkel verpesten en dat was niet haar intentie.

"I've got other qualities." Bromde ze dan ook maar uiteindelijk, want nee, ze was er inderdaad niet goed in. Ze had in haar jeugd wel eens gekeken toen haar vader dat deed, hij was immers een jager geweest, maar zelf was het haar nooit echt.. goed gelukt. Niet goed genoeg om er een mooie jas of wat dan ook van te kunnen maken, in ieder geval. Nee, toen ze jong was kon je haar maar beter gewoon in de kliniek bij haar moeder zetten, want van genezende planten en verbanden aanleggen, daar wist ze wél veel van. Hmpf, dat zou de vrouw voor haar waarschijnlijk nooit begrijpen. De mensen van Vanaheim waren best apart op dat gebied, ze legden veel te veel belang op het warrior zijn, het kunnen vechten en jagen. Iets wat waarschijnlijk ook wel noodzakelijk was, want de natuur van Vanaheim was streng. Er liepen roofdieren rond en het waren niet enkel de roofdieren waarvoor je moest oppassen.



Oh darling, it's true. Beautiful things have dents and scratches too.
avatar
Member
Real name : Demi
Aantal berichten : 41
IC posts : 26

Character sheet
Age: 33
Occupation: Advisor
Residence : Mother's Heart
Profiel bekijken

Re: I've come to burn your castle down

op za nov 04, 2017 5:01 pm

















For those who value survival,
sentimentality is not an option.


Het was niet ongewoon dat buitenstaanders binnen kwamen wandelen zonder enig benul van hoe het er hieraan toe ging. Ze had vaak genoeg gezien dat mensen uit andere landen hier probeerden te betalen met wat voor valuta ze dan ook in hun thuisland hadden. Het leek niet helemaal tot hun door te dringen dat Vanaheim draaide op de ruilhandel, en dat muntgeld grotendeels overbodig was. De blondine leek wel wat beter ingeburgerd te zijn dan dat, al spatte het er nog steeds wel vanaf dat ze hier niet vandaan kwam. Niet zozeer door wat ze zei of deed, meer door het feit dat ze eruitzag alsof ze hier überhaupt niet wilde zijn. De meeste mensen uit Vanaheim koesterden toch enige trots voor hun land en cultuur, maar de vrouw tegenover Arawn leek hier slechts zo snel mogelijk weg te willen. Iets dat ze ergens wel begreep, zelf was ze ook absoluut geen fan van de ontiegelijke drukte op de markt. Haar advies werd niet positief opgevangen, zoals ze ergens al verwacht had. Arawn’s expressie veranderde echter niet. Ze was niet boos, of beledigd. “No, but you seem to be in need of some,” reageerde ze vervolgens. Haar stem gaf maar weinig emotie weg, hij leek bijna monotoon. Arawn ging ervanuit dat het meeste advies wel handig was, of je er nou om gevraagd had of niet. Tenzij ze natuurlijk expres ineffectief te werk had willen gaan door de panter in zijn geheel proberen te verkopen. Toen Arawn suggereerde dat de blondine wellicht niet wist wat ze überhaupt met haar prooi aan moest, kreeg ze een vijandige blik naar zich toe gericht. De blondine merkte brommend op dat ze andere kwaliteiten had. Dat bleek, er waren immers maar weinig mensen, waaronder ervaren jagers, die een panter konden vangen. “I don't doubt that,” luidde haar reactie dan ook. Dat maakte echter niet weg dat een gevilde panter alsnog veel meer waard zou zijn. Het was al zonde genoeg dat zo'n zeldzaam, prachtig dier de dood had moeten vinden. Het minste dat men kon doen was om het volledig te benuttigen. “I could teach you.” Het was een voorstel dat ze niet vaak deed, ze had doorgaans immers genoeg te doen. Vandaag leek echter een uitzondering.



avatar
Member
Real name : Linn
Aantal berichten : 128
IC posts : 20

Character sheet
Age: 23 years old
Occupation: Wanheda
Residence : Vanaheim
Profiel bekijken

Re: I've come to burn your castle down

op za nov 04, 2017 7:23 pm

Maybe life should be about more than just surviving.

Haar blik gleed uiteindelijk terug naar het dier dat op de kar lag, het majestieuze wezen dat niet langer meer rond kon lopen door de landen van Vanaheim. Ja, het zou waarschijnlijk een hele klus zijn om het in zijn geheel te ruilen. Er waren weinig mensen die interesse hadden in het volledige dier. De een had interesse in het vlees, de ander juist in de huid en de ander in de tanden en nog een ander in de snorharen. En dan was er ook nog het feit dat niemand zoveel wilde ruilen voor een compleet dier, mensen waren meer bereid om kleine dingen te ruilen voor bijvoorbeeld enkel de huid van de panther, maar niet een hoop voor één hele panther. Ze kon ze geen ongelijk geven, echter. Zelf zou ze ook geen heel dier ruilen voor een groot deel van haar bezittingen. Hoe bijzonder de panther ook mocht zijn, ze zou het waarschijnlijk lastig krijgen om het te ruilen. Verdomme, dat ze die ingeving nu pas kreeg. De blondine begon zich duidelijk te ergeren aan de monotoon stem van de vrouw, aan het feit dat ze gewoon aangaf dat Zoia zelf er zo uit had gezien dat ze advies nodig leek te hebben. Hoe bedoelde ze? Leek ze er soms hopeloos uit? Ze rechtte haar rug automatisch iets en richtte haar blik weer op de vrouw. Niet helemaal zeker of ze haar volgende woorden bespottend aan moest nemen of niet. Ze had heel veel kennis, ze kon héél veel, maar de huid netjes van een dier zoals dit afhalen? Nee, dat hoefde je haar niet te vragen. Ze zou het wel willen, maar ze kon het gewoon simpelweg niet. Had het nog nooit echt gedaan, ja, natuurlijk had ze wel al eens de huid van een konijn afgehaald, maar dat was heel anders dan bij een groter roofdier zoals dit, niet waar?

Het was pas toen de vrouw aanbood haar te helpen, dat Zoia's mond bijna openviel van de verbazing. Even had ze de vrouw met een verbaasde blik aangekeken, maar gelukkig kon ze zichzelf snel weer herpakken. Haar blik werd iets harder dna voorheen. "And what would you like in return for that?" Nee, ze had nog nooit een offer aangeboden gekregen van iemand in Vanaheim, zonder dat men er ook iets voor terug wilde. Men deed hier niets gewoon 'om aardig te zijn'. Hulp werd meestal puur aangeboden uit eigen belang, omdat ze iets van je wilden. Het was duidelijk aan haar houding te zien, dat ze meende wat ze zei en echt ervan overtuigd was dat de vrouw iets van haar terug wilde. Het was geen 'vriendelijk offer' geweest toen ze vroeg wat de vrouw ervoor terug wilde, echter, het was meer een bijtende opmerking geweest. De hulp van de vrouw overduidelijk wantrouwend. Wellicht wilde ze gewoon gebruik maken van deze vreemdeling, wellicht wilde ze gewoon met haar buit ervandoor gaan. Maar dat ging niet gebeuren. Dat zeker niet.



Oh darling, it's true. Beautiful things have dents and scratches too.
avatar
Member
Real name : Demi
Aantal berichten : 41
IC posts : 26

Character sheet
Age: 33
Occupation: Advisor
Residence : Mother's Heart
Profiel bekijken

Re: I've come to burn your castle down

op zo nov 05, 2017 1:33 am

















For those who value survival,
sentimentality is not an option.


De ogen van de blondine dwaalden af richting het zwarte gevaarte in haar kar. Het was ongetwijfeld de realisatie dat Arawn gelijk had over het feit dat niemand nut had voor een volledig dier. Ze kon nu trots gaan doen, haar karretje richting de markt slepen en nog een laatste, nutteloze poging doen om het dier te verruilen voor minder dan het eigenlijk waard was. Of ze kon diezelfde trots inslikken, de hulp die haar aangeboden werd accepteren, en misschien pikte ze nog wel een nuttige vaardigheid op. Wat Arawn betrof, was de keuze dan ook snel gemaakt. Echter leek niet iedereen zo tegen de dingen aan te kijken. Ze was dan ook een stuk pragmatischer dan de meeste mensen. Emoties zoals trots zette ze gemakkelijk aan de kant, in ruil voor efficiëntie.

Toen Arawn haar hulp aanbood, keek de blonde vrouw haar met gigantische verbazing aan. Arawn’s gezichtsuitdrukking, zoals gewoonlijk, veranderde maar weinig. De blondine herpakte zichzelf weer, en zoals verwacht, was de eerste vraag wat ze er dan wel niet voor terug wilde. Arawn week haar blik even bedenkelijk af. Er was zo een, twee, drie niks dat ze kon bedenken dat de direct van de vrouw zou willen. “How about you’ll owe me a favour,” stelde ze voor. De bijtende toon van de blondine negeerde ze voor het gemak maar even. Als ze iets of iemand nodig had voor het een of het ander, zou ze wel aan komen kloppen. Het was altijd makkelijk om een paar mensen bij de hand te hebben die je nog een gunst moesten verlenen. Plus, ze vond het maar niets dat zo’n mooi dier uiteindelijk niet volledig gebruikt zou worden. Ze wilde het toch enige eer aan doen. “It'd be a shame to ruin her pelt.” Haar ogen waren gefixeerd op het dier. De vacht alleen al zou vrij veel waard zijn. Het dragen van de huid van een panter zou sowieso enige status met zich meebrengen.



avatar
Member
Real name : Linn
Aantal berichten : 128
IC posts : 20

Character sheet
Age: 23 years old
Occupation: Wanheda
Residence : Vanaheim
Profiel bekijken

Re: I've come to burn your castle down

op do nov 30, 2017 9:50 am

Maybe life should be about more than just surviving.

De blondine liet haar blik voorzichtig weer op het dier vallen. Ze had het zo vaak gezien bij haar vader, hoe hij de huid van een van de vele prooidieren afhaalde en dit uiteindelijk gaf aan de personen die daar verder meer werkten, daar mooie dekentjes, kleding of zelfs nieuwe stukken voor nieuwe huizen van maakten. Ze had er nooit interesse in getoond, haar vader nooit gevraagd of hij haar dit zou kunnen leren; want vroeger had ze nooit gedacht op deze plaats te staan. Zelf te moeten jagen. Haar doel was vroeger geweest een healer te worden, net zoals haar moeder. Geen jager, zoals haar vader. Maar helaas had het leven andere plannen voor haar en nu stond ze hier, op deze plek, in dit land dat ze nu haar thuis mocht noemen. Ze slikte bij de woorden van de andere. A favour. Een offer dat ze liever niet aanneem, want wie weet wat mensen uiteindelijk van je kwamen vragen. Maar.. had ze veel keuze? Ze was niet van plan het dier gewoon ergens achter te laten, om vervolgens te laten rotten of de buit over te handigen aan een of andere crimineel die hier een goed centje aan wilde verdienen. Kort bracht ze haar wenkbrauwen iets dichter bij elkaar in een frons. Nee, ze had geen keuze. Ze keek weer op naar de vrouw en knikte. "As long as it's not a very big favour." Sprak ze duidelijk.  

Bij haar volgende woorden knikte ze wederom. "It was a shame I had to kill her anyway. Such a creature is much more beautiful.. alive." Ja, zolang ze niet met klauwen uitgestoken en open bek op je af kwamen gevlogen, waren het mooie dieren om te aanschouwen. En nu.. nu lag het majestieuze dier daar. Dood, levenloos. Wellicht had het wel welpjes, die dan binnenkort ook aan een noodlottig einde zouden komen. Enkel en alleen omdat het dier haar als prooi had uitgekozen.



Oh darling, it's true. Beautiful things have dents and scratches too.
avatar
Member
Real name : Demi
Aantal berichten : 41
IC posts : 26

Character sheet
Age: 33
Occupation: Advisor
Residence : Mother's Heart
Profiel bekijken

Re: I've come to burn your castle down

op do jan 04, 2018 1:02 am

















For those who value survival,
sentimentality is not an option.


Al vanaf ze zich ook maar iets kon herinneren, had haar vader haar getraind in ieder aspect van het overleven. Ze wist hoe ze moest jagen, hoe ze het terrein moest lezen om sporen van prooien te vinden. Ze kon een dier doden en villen, om er bont vervolgens te verwerken. Ze kende haar weg rondom planten en kruiden, wist welke giftig waren en welke haar zouden kunnen helen. Ze wist welke gewassen in welke tijd van het jaar het beste groeiden en hoe ze ervoor moest zorgen. Ze wist hoe ze moest vissen, of het nou zalm of rivierkreeften waren. Wat overleven betrof, kwam haar geen vaardigheid te kort.

Het kwam echter zelden voor dat ze diezelfde vaardigheden wilde delen met iemand die geen deel uitmaakte van haar cultuur, van haar volk. Er waren handen vol kinderen in Mother’s Heart en Mother’s Watch die ze geleerd had wat ze wist, die vervolgens uitgegroeid waren tot ervaren krijgers, jagers of boeren, maar allemaal waren ze in Vanaheim geboren en getogen. De blondine zou daar een uitzondering op zijn. Arawn wist niet precies waarom ze zich vandaag zo vrijgevig voelde, maar waar ze niet aan twijfelde, was dat de vrouw voor haar potentieel had. Niet iedere dag kwam iemand de geïmproviseerde stad die Mother’s Heart was binnen met een panter die ze zelf had gedood. De kans bestond dat Arawn zelf ook het een of ander van de persoon voor haar zou kunnen leren. De blondine stemde uiteindelijk in, mits de gunst die ze terug moest geven niet al te groot was. Even liet Arawn een glimp van een grijns zien. “We’ll see.”

De blondine was het er ook mee eens dat het zonde zou zijn om de vacht te verpesten en zei zelf dat het zonde was dat het dier gedood had moeten worden. Arawn knikte nog even, terwijl ze een blik op het dier wierp. Het was inderdaad prachtig om te zien. “But she is of more use to us dead.” Arawn draaide zich vervolgens om, waarop ze naar de ander wenkte om haar te volgen. De jachthut was een eind uit de buurt. “I’m Arawn,” zei ze vervolgens, na een tijdje gelopen te hebben. Het was wel zo makkelijk om iemand's naam te weten.



avatar
Member
Real name : Linn
Aantal berichten : 128
IC posts : 20

Character sheet
Age: 23 years old
Occupation: Wanheda
Residence : Vanaheim
Profiel bekijken

Re: I've come to burn your castle down

op zo jan 14, 2018 11:15 am
Zoia Vellarys
I tried.. I tried to be the good guy.
Het was al zeer lang geleden sinds de blondine een gesprek zo lang als deze had geleid met een ander. Normaal gezien kwam ze enkel de stad binnen om snel haar spullen te verkopen, haar geld te ontvangen en weer naar buiten te gaan. Zonder veel woorden. Zonder een gesprek zoals deze. Het was alweer vier jaar geleden sinds de vrouw haar vrienden de rug had gekeerd, want na wat in dat kamp was gebeurd.. was hun vriendschap niet langer meer hetzelfde. Zij was niet langer meer dezelfde. Het waren namelijk niet enkel schuldigen geweest die, die dag om het leven waren gekomen door haar toedoen, maar ook mensen die hen hadden geholpen. Mensen die haar vrienden hadden willen helpen tegen het kwaad van de bergbewoners. De gedachte hieraan zorgde even dat de blondine moeizaam slikte en haar blik even afwezig op de grond richtte. Totdat ze weer uit haar gedachten werd getrokken toen de vrouw sprak. We'll see. De vrouw bracht kort haar wenkbrauwen dichter bij elkaar in een frons, terwijl ze de Vanaheimse vrouw voor haar nog een keer kort van top tot teen bekeek, voordat ze zachtjes knikte. Goed dan. Ze kon zo'n vaardigheid waarschijnlijk wel goed gebruiken. Het was immers zo dat de dieren die ze probeerde te verkopen, lastig te verkopen waren omdat hun vlees nog niet gescheiden was van hun pels en de meesten wilden ofwel het vlees ofwel de pels kopen, niet beiden.

Het was pas toen de vrouw voor haar in beweging kwam, dat Zoia ook aanstalten maakte om te lopen. Ze trok de kar met het dier erop achter haar aan, terwijl ze haar blik op de vrouw gericht hield, die zich nu ondertussen had voorgesteld. Een ware crisis ontstond in haar hoofd. Want als iemand zich voorstelde, was het beleefd hetzelfde te doen. Maar moest ze haar naam wel geven in een situatie als deze? Wat als haar naam bekend was onder de mensen? Wat als Wanheda een naam had gekregen tussen de mensen van Vanaheim? Een echte naam, de naam van een persoon? Ze slikte en rechtte haar rug. Besluitend dat dat onzin zou zijn. Er was niemand die haar naam had kunnen geven. De paar overgebleven bergbewoners waren er waarschijnlijk eerder op uit haar zelf te vinden, dan haar te verlinken aan de mensen van Vanaheim. "Zoia," sprak ze uiteindelijk. Haar blauwe ogen vooruit gericht, waarna ze haar kaken stevig op elkaar klemde. Sinds wanneer had haar eigen naam zo'n bittere nasmaak? Ze liet haar blik kort op de vrouw vallen, voordat ze deze over de personen in de omgeving heen liet glijden. Altijd oplettend, alert, alsof ze zich altijd voorbereidde om te kunnen vluchten. Of te kunnen vechten. Het was haar instinct geworden, een instinct dat een groot deel van haar menselijkheid had overgenomen. Dat kreeg je nou eenmaal, als je je vier jaar lang afzonderde van de mens. Enkel zo af en toe naar steden komend om spullen te ruilen voor de andere spullen die ze nodig had. De strenge natuur van Vanaheim had haar zo gemaakt.



Oh darling, it's true. Beautiful things have dents and scratches too.
avatar
Member
Real name : Demi
Aantal berichten : 41
IC posts : 26

Character sheet
Age: 33
Occupation: Advisor
Residence : Mother's Heart
Profiel bekijken

Re: I've come to burn your castle down

op di jan 16, 2018 11:49 pm

















For those who value survival,
sentimentality is not an option.


Arawn had aangegeven dat ze wel zien wat voor gunst ze van de blondine zou vragen. Ergens was het niet meer dan een verbalen uitdaging, er bestond immers een redelijke kans dat ze elkaar nooit meer tegen het lijf zouden lopen. Daarbij had Arawn geen idee wat het was dat de vreemdelinge ooit voor haar zou kunnen doen. Ze kende de andere vrouw niet. Wist niet waar ze vandaan kwam of wat ze allemaal kon. Ze wist alleen dat de ander in staat was om eigenhandig een zeldzame, zwarte panter neer te halen. Iets dat op zich al goed genoeg moest zijn.

Uiteindelijk draaide ze zich om, om richting de jachthutten te lopen waar de prooi meestal heengebracht werd om gevild en verwerkt te worden. Zonder achterom te kijken, nam Arawn maar aan dat ze gevolgd zou worden door de ander. Ze hield een niet al te stevige pas aan, zoals ze normaal deed, gezien de blondine nog een hele kar met zich mee moest trekken. De panter moest immers wel redelijk wat wegen. Nadat ze een aantal meters af hadden gelegd, liet Arawn de ander haar naam weten. Het was immers wel zo makkelijk. Aan de andere kant bleef het echter even stil en even vroeg de oudere vrouw zich af of ze het als een belediging moest zien dat de blondine haar naam niet aan haar kwijt wilde. Uiteindelijk kwam er dan toch iets van geluid uit. Zoia. De naam op zich zei haar niets, dus knikte ze maar gewoon. Het was nog een redelijk eind, dat vervolgens in stilte afgelegd werd. Arawn was nooit zo praatgraag geweest, vooral niet als het buitenstaanders betrof.

Het duurde even, maar na een tijdje kwamen ze bij de hutten terecht, waar hier en daar al wat jagers bezig waren met het preparen van hun vangsten. Van alle kanten werden ze aangekeken, want niemand hier had immers zo’n majestueuze prooi mee weten te brengen als de onbekende blondine. Wolven en herten, hoe groot ze ook waren, konden niet op tegen een wilde panter. Arawn claimde één van de hutten en wenkte vervolgens naar haar gast om haar prooi met zich mee te brengen. Er was niet al te veel ruimte in de kleine blokhut, die uitgerust was met één grote, houten tafel en verschillende gereedschappen voor het villen van een dier. "We need to get it on the table first," observeerde ze toen, met een wenkje richting de grote tafel die bedekt was met gedroogd bloed. Een taak die ze het best met zijn tweeën zouden kunnen doen, gezien het dier nogal wat zou wegen.



avatar
Member
Real name : Linn
Aantal berichten : 128
IC posts : 20

Character sheet
Age: 23 years old
Occupation: Wanheda
Residence : Vanaheim
Profiel bekijken

Re: I've come to burn your castle down

op wo jan 17, 2018 7:59 am
Zoia Vellarys
I tried.. I tried to be the good guy.
De blondine trok de kar rustig achter haar aan, terwijl haar blauwe ogen oplettend van links naar rechts gleden. De mensen om haar heen waren immers niet zo op buitenstaanders en zij was er duidelijk een. Mensen uit Vanaheim hoorden dat immers niet alleen aan haar accent, of iets dergelijks, maar het leek er zelfs op dat ze een soort.. instinct hadden. Zovan; deze persoon, die hoort niet bij ons. Wellicht kenden ze dan ook de meeste mensen die Mother's Heart binnenkwamen en bevolking van Vanaheim waren, of wellicht was het wel degelijk iets aan haar dat anders was dan de Vanaheimse bevolking. Ze liet haar blik kort op haar arm vallen. Wellicht was het dat zwarte ding om haar pols. Een voorwerp dat ooit de tijd had aangegeven, maar over de generaties heen niet langer werkte. Het was van haar vader geweest. Het enige voorwerp waar ze nooit afscheid van leek te kunnen nemen. Haar blik gleed weer omhoog toen ze opmerkte dat de vrouw voor haar stopte met lopen. Ze waren aangekomen bij een van de hutten. De blondine had zo om haar heen wel al een paar mensen bezig gezien, enkele daarvan hadden in hun werk opgekeken en hadden haar en de vrouw, wiens naam Arawn was blijkbaar, met grote ogen nagekeken. Hmn, misschien was haar vangst toch iets te opvallend geweest. Misschien had ze het wel gewoon moeten laten liggen. Dit trok aandacht en ze wilde geen aandacht.

Ze volgde de vrouw naar binnen. Haar ogen namen kort de tijd om door de hut te kijken. Het was niet veel, niet heel groot. Gewoon groot genoeg om een dier naar binnen te werken, het vlees en de huid te verwerken en weer verder te gaan. Er stond een tafel en meerdere voorwerpen om het dier mee te villen en dat was het wel zo'n beetje. De tafel zat onder het droge bloed, maar het leek er niet op dat de vrouw daar slecht van werd of van schrok. Ze wist wat een jaaghut was, heck, ze was er zelf vroeger ook wel eens geweest. Haar vader was immers een jager geweest en alhoewel ze nooit zelf het dier had gevild, had ze wel eens zitten kijken naar het werk van haar vader. Het had haar geïnteresseerd, maar niet zoveel als het werk van haar moeder. Ze had healer willen worden hiervoor, voordat dit alles gebeurde, deze situatie die haar leven zozeer had veranderd. Op de dag van vandaag was ze immers niet meer van plan healer te worden, ze was teveel veranderd. Kort knikte de vrouw toen de ander opmerkte dat het dier op de tafel gelegd moest worden, dat was immers wel zo logisch. Ze stapte op de grote schouders en het hoofd van het dier af, met de indruk dat dit deel van een dier het zwaarst was en keek toen kort naar de vrouw. "Would you mind helping a hand?" Zei ze, een van haar mondhoeken wat optrekkend in een lichte glimlach. Het dier was zwaar, dat wist ze. Ze had het zelf op de kar geduwd en dat was een hel van een karwei geweest. Ze pakte de kop en de schouders van het dier vast en wachtte. De herinneringen aan thuis, gezien de jachthut zoveel overeen kwam met die van haar vader, hadden er echter voor gezorgd dat haar accent nog wat steviger was geworden. Iets wat ze verachtte, want dat liet enkel en alleen maar meer zien dat ze hier niet hoorde. Dat dit nooit haar thuis zou zijn, hoe hard ze ook zou proberen.



Oh darling, it's true. Beautiful things have dents and scratches too.
avatar
Member
Real name : Demi
Aantal berichten : 41
IC posts : 26

Character sheet
Age: 33
Occupation: Advisor
Residence : Mother's Heart
Profiel bekijken

Re: I've come to burn your castle down

op za jan 20, 2018 3:43 pm

















For those who value survival,
sentimentality is not an option.


Hier en daar knikte Arawn even in stilte naar een voorbijganger die ze van gezicht kende. Verbale communicatie kwam er verder niet bij kijken. De meeste inwoners van Vanaheim zouden niet echt stilstaan om een praatje met iemand te maken, zo waren ze simpelweg niet. De cultuur was gebaseerd op het overleven, voor sentimentaliteit was geen ruimte overgelaten. Daarnaast werden er ook verscheidene blikken geworpen op het gezelschap dat ze bij zich had. Arawn bevond zich zelden rondom mensen die niet oorspronkelijk uit Vanaheim kwamen, dus werd ze zo nu en dan met een vragende blik aangekeken. De panter trok daarbij ook heel wat aandacht. Het was zeldzaam om zo’n schitterende vangst te zien.

Bij de jachthutten aangekomen, claimde Arawn er eentje om hun prooi te villen zoals haar vader dat jaren geleden geleerd had. Ze had het ondertussen zo vaak gedaan dat het bijna automatisch ging. Met een prooi als deze wilde ze echter extra voorzichtig zijn. Arawn keek even toe terwijl Zoia zich naar de kop van het beest begaf en vervolgens om hulp vroeg. Arawn knikte en pakte het andere eind van het dier. “On three,” luidde haar instructie, waarop ze af begon te tellen en op de laatste tel al haar kracht op het dier uitoefende. En zelfs dat was nog maar net genoeg. Met veel moeite werd het dier uiteindelijk op de tafel gewerkt, waar het levenloos bleef liggen. Arawn streek even met een hand door de gitzwarte vacht. Het dier was al koud geworden, voelde stijf en angstaanjagend aan. Het was iets waar ze al lang aan gewend was. “It’s best to dress an animal as soon as possible,”  begon Arawn vervolgens. Hoe sneller je was met het verwerken van het dier, hoe kleiner de kans was dat het vlees zou bederven. Ondertussen greep ze naar een van de jachtmessen op de tafel en hield deze aan Zoia voor. “You need to gut it from the bottom upward, through the center of its belly,” legde ze vervolgens uit, terwijl ze haar vingers over het midden van de buik van de panter liet gaan. “Be careful to not cut too deep. It’ll rupture its intestines, which will spoil the meat.” Iets dat haar vaak genoeg was overkomen als beginner. Het was gewoonweg zonde van het dier.



avatar
Member
Real name : Linn
Aantal berichten : 128
IC posts : 20

Character sheet
Age: 23 years old
Occupation: Wanheda
Residence : Vanaheim
Profiel bekijken

Re: I've come to burn your castle down

op vr feb 02, 2018 6:40 pm
Zoia Vellarys
I tried.. I tried to be the good guy.
De twee stapten naast elkaar zonder verder nog een woord te spreken. Zoia moest toegeven de stilte te ervaren als een aangename; ze was nooit zo de persoon geweest om te praten over koetjes en kalfjes met anderen, of nou ja, in ieder geval niet in de afgelopen vier jaar. Ze kon heus wel goed met anderen praten, maar vond het niet fijn om overhoord te worden of moeilijke gesprekken te hebben met mensen die ze amper kende. De vrouw naast haar leek het daar goed mee eens te zijn, want veel vragen waren haar niet gesteld. Ze had zichzelf voorgesteld en dat leek goed genoeg te zijn voor de Vanaheimse persoon. Tot haar grote verbazing had de vrouw voorgesteld haar iets te leren, iets wat ze niet beschouwde als gewoon op een plek zoals Mother's Heart. Buitenstaanders werden over het algemeen veracht, het was moeilijk om als buitenstaander één van hen te worden. Onmogelijk, wellicht. Uiteindelijk waren de twee aangekomen bij de hut en Zoia had zonder veel woorden zich gedraaid tot haar kar waarop het dier zat. Toen ze de vrouw vroeg of ze een handje wilde helpen, leek deze zo goed als bereid te zijn haar te helpen. Er werd tot drie geteld en op drie gebruikte ze al haar kracht om het dier op te heffen. Het dier was een stuk zwaarder dan ze zich kon herinneren en ze besefte dat dit waarschijnlijk kwam omdat het al redelijk hard aan het worden was. Moeizaam wisten de twee de immense luipaard op de tafel te krijgen en ze voelde hoe haar spieren nog nabranden van de inspanning toen ze het dier loslieten. Hoe had ze het óóit in haar eentje op die kar gekregen? Soms verbaasde ze zichzelf nog wel eens met haar eigen kracht.

Het duurde niet lang of Arawn begon al met haar uitleg. Over het feit dat het, het beste was om het dier snel na de dood te villen, dat was in ieder geval het makkelijkst. De blondine knikte. Oké, dat stond genoteerd in haar hoofd voor een volgende keer. Iets wat ze opzich wel begreep; wanneer een dier pas dood was, was het nog warm en goed bewerkbaar. Nu begon het langzamerhand steeds stijver te worden en hoe stijver, hoe lastiger snijden, natuurlijk. De blondine nam zonder enige twijfel het mes aan dat naar haar werd uitgehouden en liet haar blik op het dier vallen. Ze slikte kort, wetende dat ze haar vader dit talloze keren had zien doen. Bang voor bloed was ze niet, ze had al vaker meegeholpen met het opereren van mensen op haar oude eiland. Die mensen waren levend geweest, dit dier was dood. Er kon weinig fout gaan, niet? Ze moest niet te diep snijden. Oké. Van de buik uit. "Should I make a cut across the belly first or?" Ze maakte kort oogcontact met de vanaheimse vrouw. "Or should I just start cutting upward?" Ze liet haar blik weer op het dier vallen en bracht haar handen in een betere positie om het mes vast te houden. Precies zoals ze had gezien bij haar vader, maar ze kon niet meer herinneren hoe hij begon. Wanneer hij eenmaal van plan was om te beginnen,  had ze immers nooit echt meer goed opgelet. Niet het idee hebbend, ooit zoiets zelf te moeten doen. En hier stond ze dan. In een jagershut, met een mes, klaar om de vacht van de luipaard te scheiden van de rest van zijn lichaam.



Oh darling, it's true. Beautiful things have dents and scratches too.
Vorige onderwerpTerug naar bovenVolgende onderwerp
Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum