welcome
Fallen Skies is een 'high fantasy Textbased-RPG' die zich afspeelt in een mytische wereld vol wonderlijke wezens, monsters en magie. Het land verdeeld onder zes koningkrijken is altijd bewegend en beïnvloedbaar. Het kan zomaar zijn dat jij de held wordt van het gehele land of misschien zelfs de grootste terreur die Fallen Skies ooit meegemaakt heeft. Alles is mogelijk in deze gevaarlijk mooie wereld. En niets is gek genoeg.
map
season
De ondraaglijke hitte kan maar één ding betekenen. Zomer is in het land. En met regen dat over geheel Fallen Skies uitblijft ziet het er niet goed uit voor de boeren en minderbedeelden.
current event
Een onbekende ziekte teistert Fallen Skies. Niemand blijkt veilig te zijn voor de verwoestende dood die Queen Dacosta meegenomen lijkt te hebben. Is er een mogelijkheid om te overleven, of is iedereen ter dood veroordeeld?
staff
List of the current city rulers: click here
Account switch
Gebruikersnaam


Wachtwoord

credits
©2017 Fallen Skies staat onder leiding van het team en wordt ondersteund door Actieforum. Alle teksten, beelden, codes en plotlijnen zijn auteursrechtelijk beschermt door de desbetreffende eigenaar.
Deel
Vorige onderwerpGa naar benedenVolgende onderwerp
avatar
Member
Real name : Daan
Aantal berichten : 656
IC posts : 375

Character sheet
Age: 20 years
Occupation: Lady of Hillerød
Residence : Falkreath, Hillerød
Profiel bekijken

Sacred stars won't be guiding you

op do dec 07, 2017 10:53 pm
if I'm going to die, let it happen
while there is still some of me left
Het grote, witte paard waarop ze reed viel op tussen dat van haar guards. Ze hadden een redelijk lange tocht achter de rug, immers lagen de meeste dingen ver uit elkaar in Falkreath. Om van de ene plaats naar de andere te komen, moest je vaak door dichte bossen of uitgestrekte velden vol sneeuw. Ook moest er rekening gehouden worden met alle beesten en monsters die hier ronddwaalde. Het was zeker geen garantie op veiligheid om buiten de veilige muren van haar stad te komen, maar soms kon ze niet anders als stadhouder. Ze moest aan haar mensen laten zien dat ze een sterke vrouw hadden waarop ze konden vertrouwen, iemand waar ze in geloofde. En welke noorderling was nu geloofwaardig als ze altijd in haar comfortabele kasteeltje bleef zitten. Juist ja, niemand.

Haar rode haren waren ingevlochten en verborgen onder de dikke mantel die haar lichaam moest beschermen tegen de kou. Freyja had de capuchon van haar mantel over haar hoofd heengeslagen, waardoor haar rode haren geen aandacht zouden trekken. Toch was het geen normaal gezelschap, de manier waarop haar witte paard uitstak boven de andere paarden. Hoe zij daar als een mysterieus figuur in het midden reed, met als enige zichzelf zo diep verborgen onder haar mantel. Het wolvenbond was een redelijk gewicht op haar schouders, maar het zorgde ervoor dat ze het wel warm had. De wind sloeg onder haar capuchon door in haar gezicht, het was duidelijk merkbaar dat de winter was gearriveerd.

Ze waren onderweg terug naar Hillerød. Een eenzame reis, waarbij ze niet bepaald door de bewoonde wereld heen trokken. De zes paarden lieten hun afdrukken achter in de sneeuw, moeite om deze uit te wissen deden de ruiters niet. De grond trilde lichtjes door de zware dreunen die voornamelijk haar grote paard maakte. Ze waren iets afgeweken van de weg, waardoor ze zich nu in een bebost gebied bevonden. Om de paar meter stond een boom, waar ze doorheen moesten manoeuvreren. De hele tocht was er niets fout gegaan, maar daar zou snel verandering in komen.

- Ragnvald & Gawain
notes: outfit




and if you're still

breathing you're the

lucky ones 'cause most

of us are heaving

through corrupted lungs
avatar
Member
Real name : Saf.
Aantal berichten : 34
IC posts : 2

Character sheet
Age: 34
Occupation: Fallen knight
Residence : Traveller
Profiel bekijken

Re: Sacred stars won't be guiding you

op zo dec 10, 2017 11:55 am



Met een zachte plof, gecombineerd met het gekraak van verse sneeuw, belandden een paar gelaarsde voeten op de grond. Naast hem weerklonk het luide gebries van een paard, dat hard had gewerkt. Ietswat traag liet de man de teugels los, erop vertrouwend dat zijn reisgenoot gehoorzaam zou blijven staan. Hoewel hij weinig verwachtte te zien, gleed zijn heldere blik over het poeder witte landschap. De kou omarmde zijn blote armen en desondanks de meerderheid van de bevolking een afgunst had voor deze lage temperaturen, ontstond er op zijn gelaat een verborgen glimlach. Overdreven snoof hij de extreem frisse lucht op en liet hij deze op gecontroleerde wijze weer ontsnappen. Thuis. Na zoveel jaar, wat aanvoelde als een eeuwigheid, was hij weer thuis. Gawain zakte neer op zijn hurken. Teder streken zijn koude vingers door het nog koudere sneeuw, waarna hij een beetje in zijn handpalm nam. Lang had hij deze natuurverschijnsel moeten missen. Daar waar hij naartoe genomen  was, was extreem warm geweest. De zomers waren een hel, met hoge temperaturen en weinig wind. Zelfs de winters waren onaangenaam. Een irritatie waar hij zich langer geen zorgen meer over hoefde te maken. Sinds de "ontsnapping"  was het niet meer dan logisch geweest om terug naar Falkreath te keren en nu Gawain eindelijk zijn doel bereikt had, bracht dat mixende gevoelens met zich mee. Hij voelde opluchting en blijdschap, wetende dat er weer een toekomst voor hem lag. Maar ook verdriet, al met al had hij niks om naar terug te keren. Het bericht dat zijn familie "tragisch" om het leven waren gekomen, was pas enkele jaren na de ontvoering bij hem aangekomen. Bedrog, Gawain had altijd geweten wat er daadwerkelijk was gebeurd.
Een betekenisloze zucht rolde over zijn lippen heen. Het hoopje sneeuw wat hij in zijn hand had gehouden liet hij wederom terugvallen op de grond, tegelijkertijd omhoog komend. Wat nu? Voorlopig zou de man door Falkreath blijven zwerven, zodat hij rustig vanaf een "afstandje" de situaties bekijken kon. Hij hoopte dat met de tijd alle puzzelstukjes op hun plaats zouden vallen. Ongetwijfeld dat er hier en daar wat gaande was, een land stond immers nooit stil.
Opnieuw hees Gawain zich soepeltjes terug in  het zadel. Dankzij de versimpelde brigandine was er geen beperkte bewegingsruimte, in tegenstelling van "ware" ridders. Hoog opgeblazen, blauw bloederige mannetjes, in sierlijke maar zware harnassen. Angstig om ook maar eens geraakt te worden. Persoonlijk gaf hij geen donder om mooi materiaal, en dat was overduidelijk aan hem te zien. Alles aan zijn kleding was oud en vies. Hier en daar waren de benodigde herstellingen gemaakt, daar hielt het ook wel mee op. Nee, echt ridderlijk Gawain er niet uit, maar dat werkte juist goed voor hem.
De teugels lagen in zijn handen en hij wilde zijn schimmel aandrijven een richting op te gaan, tot een bezigheid dat ruw verstoord werd door een al te bekend iets. Onbewogen zat hij in het zadel terwijl er beelden aan zijn gedachten voorbij schoten. Beelden van een groepje, reizend te paard. Verborgen tussen de bomen. In eerste instantie oogde het rustig, wat ineens heel gauw omsloeg in paniek. De beelden brachten hem verder, naar een nieuwe partij, die hun aandacht gevestigd hadden op de reizigers te paard. Meer dan dat werd Gawain niet gegeven. Meer dan dat was ook niet nodig geweest, want hij wist precies wat er voor de boeg stond. Bij iedere idioot zou dat kwartje wel gevallen zijn. Er was geen sprake van twijfeling. Luisterend naar het innerlijke stemmetje gaf hij zijn paard de sporen. Volgens de visioen waren ze vrij dichtbij. Gehaast stuurde hij het beest tussen de bomen door. Zijn ene hand hielden de teugels vast, de ander lag klaar op het gevest van zijn zwaard. Oh, als hij maar op tijd aankwam..






ᴛʜᴇʀᴇ ɪs ᴀ ʟᴇɢᴇɴᴅ; ᴛʜᴀᴛ ғᴀʟʟᴇɴ ᴋɴɪɢʜᴛs ʀᴇᴛᴜʀɴ ᴀs ɢʀᴇᴀᴛ ʜᴏʀsᴇs. ʜᴇ ʜᴀs sᴇᴇɴ ᴡʜᴀᴛ ᴀᴡᴀɪᴛs ʏᴏᴜ, ᴀɴᴅ ʜᴇ ᴡɪʟʟ ᴘʀᴏᴛᴇᴄᴛ ʏᴏᴜ.  
avatar
Member
Real name : Marielle
Aantal berichten : 103
IC posts : 52

Character sheet
Age: 42
Occupation: Jarl of Skørravir
Residence : Skørravir
Profiel bekijken

Re: Sacred stars won't be guiding you

op do dec 14, 2017 8:59 pm















power is always dangerous
It attracts the worst and corrupts the best
Haast zwarte schaduwen vielen over het gezelschap. De donkere schaduwen die het dichte bladerdek in het woud veroorzaakten hadden vald en zijn bondgenoten tot nu toe diep verborgen weten te houden. Hij had het gezelschap van lady Skarsgård vanaf het moment dat ze de veilige muren van het kasteel achter zich liet laten volgen. Enig teken van zwakte vanuit Hillerods kant betekende dat Vald met zijn vikings in zou kunnen grijpen. En dít was zo’n moment. Dit was een moment waar hij al die dagen, weken en zelfs maanden op gehoopt had. Hij had haar precies waar hij haar hebben wilde. Vér bij het kasteel vandaan met slechts een handjevol ridders die haar konden beschermen. Het leek haast te mooi om waar te zijn.

Met een goedkeurende moordende grijns die op zijn lippen lag bewoog hij de donkerbruine hengst onder hem van boom tot boom. Steeds weer de schaduw opzoekend. Steeds weer uit haar gezichtsveld, en toch zo dichtbij. De zware bijl die gegraveerd was met diverse Noorse tekens en een lederen handvat ruste op zijn schouder. De witte poeder kraakte onder iedere stap die de hengst zette maar het maakte niet uit. De wind die opdook zorgde ervoor dat diverse takken begonnen te kraken en vogels opvlogen. Een ideale tijd voor een hinderlaag en zodra de Jarl haar eenmaal in zijn greep zou hebben was er geen terugkeer meer mogelijk naar de veilige bakstenen veilige muren. Ja, dit was zeker te mooi om waar te zijn. Niets zou nu nog fout kunnen gaan.

Door het geschreeuw van een aantal vogels ontwaakte Vald vanuit zijn waas en wierp zijn donkere blik op de mannen in de buurt van hem en wees met zijn vrije hand richting een aantal punten in het bos. Vrijwel direct verplaatsten een drietal vikings zich en hielde hun bogen gereed. Hij zou ze het teken geven. Maar pas op het perfecte moment zou hij dit doen. Niets voor niets was hij continue bezig met het bedenken van plannen. Plannen om zijn plundertochten en overvallen zo goed mogelijk te laten slagen. Kort verzette hij zichzelf in het zadel en de donkere hengst trippelde ongeduldig onder hem en voor een moment moest hij het dier een correctie even. Waarna zijn blik weer richting het gezelschap van de lady ging en hij zijn hand liet zakken. Dit was het moment. Een open plek in het bos waarbij de schutters open doelwit hadden. De grijns die zojuist op zijn gelaat had gelegen verstarde, zijn ogen werden donker en zijn blik verraadde zijn doel. Kort voordat zijn stem door het bos klonk was er een doodse stilte. skyte (Shoot) Weergalmde door het bos. Nog geen seconde later verslapten de gespannen bogen en de pijlen werden afgevuurd. Precies op dat moment zette Vald zijn hengst in galop en hief zijn bijl op zijn metgezellen volgden hem direct. Klaar om een gezelschap uit te moorden.









avatar
Member
Real name : Daan
Aantal berichten : 656
IC posts : 375

Character sheet
Age: 20 years
Occupation: Lady of Hillerød
Residence : Falkreath, Hillerød
Profiel bekijken

Re: Sacred stars won't be guiding you

op zo dec 17, 2017 3:21 pm
if I'm going to die, let it happen
while there is still some of me left
Alles leek zo zijn gangetje te gaan en Freyja wist dat er risico’s aan zaten verbonden wanneer ze de veilige muren van haar stad achter zich liet. Echter moest ze toch op een bepaalde manier aan haar mensen laten zien dat ze het waard was om hun Lady te zijn, om het gezag te hebben over de viking-vloot die haar families na vele generaties op had weten te bouwen. Haar halfbroer had geprobeerd haar te leren vechten de afgelopen weken, iets wat haar nog altijd niet gemakkelijk afging, puur omdat ze het niet gewend was. Ze had het nooit geleerd.

Een suizend geluid doorkliefde de kille lucht van het noorden en vrijwel alle mensen in haar gezelschap keken op. Pijlen. “Fyrirsát!” riep één van haar ruiters. Hij had gewaarschuwd voor een hinderlaag. Het gezicht van de man vertrok een beetje, waarna hij geruisloos van zijn paard afgleed en met een dreun in de sneeuw landde. Het paard schrok en stoof weg. Aan haar andere kant zag ze hoe hetzelfde gebeurde met één van haar andere ruiters, die in zijn bovenbeen werd geraakt en er door zijn paard afgegooid werd. Ze voelde hoe de voorbenen van haar grote, witte merrie – Rannveig was haar naam – lichtjes van de grond afkwamen. De jonge vrouw boog voorover om in evenwicht te blijven en liet haar ogen van links naar rechts schieten. Meerdere ruiters kwamen tussen de bomen vandaan zetten, een aantal met hun bijlen in de aanslag. Haar hartslag versnelde met een aantal slagen en ze voelde hoe haar paard een aantal stappen achteruit zette, lichtelijk in paniek van de chaos waar ze uit het niets in waren gelopen. Het feit dat haar ruiter ook geschrokken was van dit alles, hielp niet bepaald mee. Haar eerste instinct was om de open plek zo snel mogelijk te verlaten. Ze zette haar hakken dan ook diep in de buik van de merrie en stuurde deze de bomen in. De drie ruiters die nog over waren van haar kleine gezelschap, hadden hun zwaarden uit hun schedes getrokken, maar volgde hun Lady ook de bomen in, daar waar ze niet meer kwetsbaar waren voor de pijlen die hun aanvallers eerder op hen af hadden geschoten. De capuchon van haar mantel was naar achteren geschoven, zodat haar kenmerkende vuurrode haren zichtbaar waren, maar tijd om het kledingstuk weer terug te schuiven had ze niet. In plaats daarvan hield ze de teugels van haar paard goed vast met haar ene hand, terwijl de andere het lemmet van de dolk ontklemde die ze tegenwoordig standaard met zich meedroeg.
notes: outfit




and if you're still

breathing you're the

lucky ones 'cause most

of us are heaving

through corrupted lungs
avatar
Member
Real name : Saf.
Aantal berichten : 34
IC posts : 2

Character sheet
Age: 34
Occupation: Fallen knight
Residence : Traveller
Profiel bekijken

Re: Sacred stars won't be guiding you

op do jan 11, 2018 9:06 pm



De goden mochten weten waarom Gawain zich vrijwillig in de zaken van een ander ging storten, want voor hemzelf bleef dat een grote vraag. Er was een optie om de visioen volledig te negeren, en zich aan het originele plan te houden; een low profile behouden. Maar nee, instinctief moest en zou hij erop reageren. Aangedreven door één simpele feit. Geen enkele visioen kwam namelijk opdraven als er niets bijzonders mee was. Ergens lag er een connectie tussen deze menigte mensen en hemzelf. Hoe dan ook, Gawain was vastberaden erachter te komen. Mogelijk dat het zijn eigen leven kon kosten ook. Ondanks dat dat in de visioen achterwege werd gelaten, behield de man het in zijn achterhoofd. Immers wilde hij niet overmoedig worden. Net als menig ander was hij sterfelijk. Tot nu toe had hij slechts geluk gehad om het zolang uit te kunnen zingen. Om keer op keer levend van een slachtveld te stappen. Echter realiseerde hij zich dat geluk op een dag ten einde kwam, het ging niet eeuwig door. Een dag  die vandaag wel eens kon aanbreken.
Desalniettemin spoorde Gawain zijn strijdros eens extra aan, een actie die verre van geapprecieerd werd. Tussen alle haast door zag hij hoe het dier diens oren plat in haar nek legde, maar was te vermoeid om een poging tot een bok te doen. Ze hadden al een behoorlijke reis achter de rug. Eentje die behoorlijk intensief was geweest. In de afgelopen dagen had hij veel van zijn metgezel gevraagd, wat er nu toe leidde dat het dier eigenlijk toe was aan een lange tijd rust. Precies het tegenovergestelde van wat hij nu van haar vroeg.  In gedachten verontschuldigde hij zich. Voor kort, aangezien zijn volledige aandacht algauw aangetrokken werd tot een meer dringende zaak. Zijn blik richtte zich op een open plek, die hij net kon aanschouwen door langs een stel bomen te kijken. Er weerklonk geschreeuw, woorden die bekend in de oren lagen. Gawain naderde het toneel en terwijl hij dat deed zag hij toe hoe een ruiter geruisloos getroffen werd door een pijl, om vervolgens van diens paard te glijden. Paniek brak uit onder de reizigers, die haastig opzoek gingen naar dekking voor de dodelijke pijlenregen. Gehaast dreef Gawain zijn paard de openplek op, een blik werpend op een dame met haar ruiters. Vervolgens schoot zijn blik naar de naderende mannen. Schreeuwend, met wapens in de aanslag. Gedachteloos liet hij de teugels vieren, zijn ene hand trok zijn zwaard los van het zadel, de ander haalde een bijl van zijn riem af. Deze laatste richtte hij op de eerste de beste die hem als eerste naderde. Met een gecontroleerde zwaai liet hij de bijl los, waarna het zich in de borstkas van de aanvaller boorde. Gejaagd sprong Gawain van zijn paard af, wetende dat het hem in een zwakke positie zou brengen. Maar hij voelde zich nou eenmaal meer thuis met beide voeten aan de grond. Uitbundig pompte de adrenaline door zijn aderen heen. Zijn vingers omklemden het gevest van de laatste overgebleven wapen goed; vastberaden om er iemands huid mee open te halen.


OOC; sorry voor mijn late en tegenvallende post





ᴛʜᴇʀᴇ ɪs ᴀ ʟᴇɢᴇɴᴅ; ᴛʜᴀᴛ ғᴀʟʟᴇɴ ᴋɴɪɢʜᴛs ʀᴇᴛᴜʀɴ ᴀs ɢʀᴇᴀᴛ ʜᴏʀsᴇs. ʜᴇ ʜᴀs sᴇᴇɴ ᴡʜᴀᴛ ᴀᴡᴀɪᴛs ʏᴏᴜ, ᴀɴᴅ ʜᴇ ᴡɪʟʟ ᴘʀᴏᴛᴇᴄᴛ ʏᴏᴜ.  
avatar
Member
Real name : Marielle
Aantal berichten : 103
IC posts : 52

Character sheet
Age: 42
Occupation: Jarl of Skørravir
Residence : Skørravir
Profiel bekijken

Re: Sacred stars won't be guiding you

op za jan 13, 2018 10:18 pm















power is always dangerous
It attracts the worst and corrupts the best
Adrenaline gierde door zijn lichaam zodra de pijlen langs zijn hoofd vlogen. Zijn bloed begon te koken en hij voelde hoe de grip rond de bijl steeds een beetje strakker werd. Zodra het gezelschap hun paarden in volle galop aangezet had verscheen er een diepe en donkere grijns rond zijn lippen. Op dit moment had hij jaren moeten wachten. Een kans om de lady uit haar hol te lokken, een kans om zijn bijl in haar blanke huid te jagen. Hij had maar een kans en dat was deze. Hierna zou hij geen tweede kans meer krijgen.

Zodra ze de schaduwen van het bos verlieten en de open plek op galoppeerde zag hij hoe de lady haar paard aanspoorde en de plek verliet. Een geïrriteerde uitdrukking sierde zijn gelaat terwijl hij zijn plannen in zijn hoofd wijzigde.. Zodra Vald dan ook het gekrijs van een van zijn companions hoorde ging zijn blik opzij en zag hij dat er iemand werd neergehaald. Zijn blik volgde de schaduw die zich van zijn paard liet zakken. Met een ruk aan zijn teugels laat hij de hengst de andere kant op gaan, richting de man. De rest van zijn metgezellen volgden de lady. Het waren er genoeg om af te rekenen met haar, maar of ze deze taak ook aan konden. Hij had er op dit moment voor gekozen om zich op de schaduw te richten een ‘buitenstaander’ die alleen maar roet in het eten kon gooien. En het laatste wat hij op dit moment kon gebruiken was een buitenstaander die zich met de situatie begon te bemoeien.

Hij liet de teugels vieren en gooide zijn been over het zadel heen terwijl hij van het paard af sprong. In een vloeiende beweging hief hij zichzelf weer op in de richting van de persoon. Zijn bijl hield hij hoog omklemd met zijn sterke handen. Ikk sett deg selv i ting som ikke er din virksomhet (Do not put yourself in things that are none of your business) sprak hij met een zware stem. Zijn ogen vernauwde zich iets. Dit was zijn laatste waarschuwing. Een tweede zou er niet meer komen.









Vorige onderwerpTerug naar bovenVolgende onderwerp
Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum