welcome
Fallen Skies is een 'high fantasy Textbased-RPG' die zich afspeeld in een mytische wereld vol wonderlijke wezens, monsters en magie. Het land verdeeld onder zes koningkrijken is altijd bewegend en beïnvloedbaar. Het kan zomaar zijn dat jij de held wordt van het gehele land of misschien zelfs de grootste terreur die Fallen Skies ooit meegemaakt heeft. Alles is mogelijk in deze gevaarlijk mooie wereld. En niets is gek genoeg.
map
season
Met de koude intrek van winter heeft geheel Fallen Skies wel last van de temperatuur wisseling. Maar voornamelijk in het noorden wordt het iedereen behoorlijk lastig gemaakt en kunnen spanningen dankzij het weer hoog oplopen.
current event
Met het einde van het jaar in zicht houdt Archeon haar jaarlijkse midwinter festival. Iedereen is welkom om te genieten van alles wat Fallen Skies' hoofdstad te bieden heeft.
klik hier
staff
List of the current city rulers: click here
Account switch
Gebruikersnaam


Wachtwoord

donation
©2017 Fallen Skies staat onder leiding van het team en wordt ondersteund door Actieforum.
Om Fallen Skies reclamevrij en optimaal bespeelbaar te houden is er een mogelijkheid om via Paypal te doneren. Alle donaties worden teruggestoken in het forum en het is niet verplicht om te doneren.
Deel
Vorige onderwerpGo downVolgende onderwerp
avatar
Member
Real name : Yanthe
Aantal berichten : 34
IC posts : 11

Character sheet
Age: 26years
Occupation: Insurgent
Residence : Valyria
Profiel bekijken

The song of angry men

op ma jan 01, 2018 9:00 pm

Het nieuwe jaar kwam er aan en de mensenmassa in Archeon nam zienderogen toe. De stad van goud en schoonheid trok een breed publiek aan. Zeker heel groot aantal mensen van adel of die koninklijk bloed door hun lichaam hadden stromen. Maar naast mensen van adel en middenklassen, mensen die het over het algemeen goed konden gedijen, waren er ook straatarmen. Deze mensen hadden niets en hoopten op hulp in de hoofdstad van Valyria. Men verwachtte hulp en welvaart in deze stad, maar niets was zoals het leek. Adrian kende heel wat mensen die in deze periode van het jaar naar hier waren getrokken, mensen die nog steeds op straat leefden of zelfs afgevoerd waren. In deze periode probeerde men de straten ook zoveel mogelijk proper te maken, om de bezoekers of potentiële nieuwe inwoners niet af te schrikken. Als iemand van midden klasse, was hij iemand die de toespraken hield. Men kon hem niet zomaar afvoeren, aangezien hij best wel wat contacten had hogerop. Ook vandaag stond hij hier, op zijn vaste plek, om de mensen toe te spreken en om hen te overtuigen om zich bij hem aan te sluiten. "Courage, and onward! Citizens, where are we going?" De toespraken leken onschuldig, maar er zat veel meer achter dan men dacht. Er stonden namelijk heel wat dingen klaar om uit te voeren, maar daar had men natuurlijk heel wat mensen voor nodig. "Each sovereignty concedes a certain quantity of itself, to form the common right. This quantity is the same for all of us. This identity of concession which each makes to all, is called Equality. Common right is nothing else than the protection of all beaming on the right of each. This protection of all over each is called Fraternity. The point of intersection of ALL these assembled sovereignties is called society. But society, they" HIj wenkte naar het kasteel dat boven alle huizen en woning uitstak, met daarrond alle 'gouden' woningen. "They have no regard for us, the people!" Hij was even stil toen de mensen reacties riepen en hun frustraties uitte tegen het koningshuis en mensen die op hen neer hadden gekeken. Het waren zulke reacties die hem aanspoorde om verder te gaan, verder om de burgers te waarschuwen en te beschermen. "Will you join in our crusade? Who will be strong and stand with me? Somewhere beyond the barricade, is there a world you long to see? Then join in the fight!" Zoals altijd, eindigde hij met een krachtig uitspraak, om de mensen te laten hongeren voor meer en om hen te overtuigen om zich bij hen aan te sluiten. Hij bleef nog even staan op zijn centrale positie, die uitstak boven de massa. In zijn ooghoek zag hij enkele ruiters, guards, aankomen te paard. Zij waren de voorhoede van iemand van koninklijke bloeden. Hij bleef niet al te lang kijken, aangezien hij aangesproken werd door een aantal mensen, mensen die oprechte interesse hadden voor zijn groep. Deze groep, zijn groep, was al lang geen 'groep' meer, maar was ondertussen al vele grootser geworden. Dit aantal kon men natuurlijk niet afleiden uit de beperkte groep mensen die hem hier vergezelden.

Larethian

avatar
Administrator
Real name : Marielle
Aantal berichten : 493
IC posts : 17

Character sheet
Age: 39
Occupation: King of Valyria
Residence : The realm of Valyria
Profiel bekijken

Re: The song of angry men

op wo jan 03, 2018 8:35 pm











Oh, the battle may be bloody,
but that kind of works for me


Heel veel redenen had hij niet nodig gehad om Archeon voor een aantal dagen te verlaten. Alles liep de laatste weken op rolletjes. Dacosta hield haar dochters in toom. Althans, Ravenna. Zijn andere dochter: Robin hield zich liever op in de vertrekken van haar verloofde. En hij kon haar geen ongelijk geven. Toen hij Dacosta leerde kennen wilde hij niets liever dan zich de hele dag bij haar te voegen. Helaas waren de omstandigheden in die tijd heel anders dan nu. Met een kille uitdrukking op zijn blik galoppeert het gezelschap de poorten van Archeon door. Uiteindelijk zette hij de hengst in draf en vertraagde zijn passen.

De stad stond de laatste weken in het teken van het jaarlijkse midwinter festival. Diverse lichtjes en versieringen sierde de gouden stad nog mooier dan normaal. Archeon was altijd al een van de meest welvarendste steden geweest van Valyria. Gouden beelden en kunst sierden dan ook de stad. De meest welvarende families leven hier. Maar, de laatste jaren was daar verandering in gekomen. Een bepaalde groep was het blijkbaar niet eens geweest met de rijkdommen van de Laendaerys familie. Al generaties lang wordt deze familie gevreesd maar ook geliefd door vele. Hun arrogantie en perfectie boven alles staand en hun kracht vergelijkend met dat van draken zelf. Het was dan ook niet vreemd dat er bepaalde groepen waren die het niet eens waren met de regering.

Zodra het gezelschap zich verder door de stad waande merkte Lareth op dat er een massa aan mensen zich verzameld hadden binnen de lager gelegen straten van Archeon. Kort trok hij zijn wenkbrauw op en zet de hengst in stap. Zijn linkerhand heft hij op en het gezelschap achter hem vertraagd hun paarden.

De witte hengst onder Larethian trippelde ongeduldig onder hem. Vrij ongeduldig springt het dier heen en weer en weet hij hem met moeite in bedwang te houden. Easy boy bromde hij diep terwijl hij een geïrriteerde blik richting het schouwspel wierp. Zodra ook de rest van de garde zich bij hem had gevoegd zet hij de hengst stil. Ditmaal dwingender. Het dier reageert vrijwel direct en zet zijn benen iet wat nukkig stil. Lareth zijn  gezicht staat star, koud. Haast emotieloos. Hij had gehoopt dat er inmiddels wel korte metten waren gemaakt met de oproerkraaiers in Archeon. ‘Helaas’ voor Lareth hadden zijn companions er één over het hoofd gezien. Benjen.. de man die zich naast hem voegde was een van zijn oudste en meest vertrouwdste vrienden. Kort kijk hij hem aan met zijn helblauwe ogen waarna hij zijn blik direct weer op de menigte richt. I thought these groups where taken care of? Gaat hij star verder terwijl hij zijn ene hand op het zadel laat rusten met de teugels in zijn hand en de ander op het handvat van zijn zwaard. Zijn ogen vernauwen zich iets tot spleetjes terwijl hij de reactie van de man afwacht. They are like rats, my king. They crawl and they go wherever they want. We have been following their “leader” for quite some time now.. de man beëindigde daarmee zijn woorden en keek lichtelijk geërgerd richting Larethian.

Die zijn ogen direct richtte op de man die boven de menigte uit stak. Lareth’s blauwe ogen werden donkerder en een storm vulde zijn gedachten. Let’s see what they have to say. bromde hij laag terwijl hij de hengst aanspoorde en het gezelschap hem volgde. Zonder enige moeite baant hij zich een weg door de menigte. Niet kijkend naar de mensen die de hengst met zijn lichaam opzij duwde. Het deerde hem vrijwel niets. Enige bedreiging richting Dacosta haar kroon moest direct geëlimineerd worden.

De koning liet zijn intens blauwe kijkers voor een moment op de man gericht. what is the meaning of this uproar?begon Larethian terwijl een starre grijns zijn lippen sierde. Rustig wachtte de donkerharige man in stilte af wat zijn volgende stap zou zijn.





AS THEIR CASTLES CRUMBLE SLOWLY, WE WATCH THEM FALL
THE CROWN SLIPS FROM HEADS UNWORTHY AS WE GAIN CONTROL
avatar
Member
Real name : Yanthe
Aantal berichten : 34
IC posts : 11

Character sheet
Age: 26years
Occupation: Insurgent
Residence : Valyria
Profiel bekijken

Re: The song of angry men

op do jan 04, 2018 1:21 am

Adrian was in gesprek met een aantal mannen, vooral jonge mannen die hongerde naar verandering en zich daarvoor ook wilden inzetten. Zij die, oprecht, geïnteresseerd waren en die hij op het eerste zicht wel kon vertrouwen, stak hij in het geheim een munt toe. Dit was geen geld, maar een symbool waarmee ze binnen konden bij hun volgende geheime bijeenkomst. Hij zou nooit in het openbaar hun plannen verkondigen. Bij zo'n geheime bijeenkomst gebeurde dat ook niet, maar bij zulke samenkomsten kon hij tenminste open praten over allerlei dingen en de mannen en vrouwen, die zich wilde opgeven, kon hij beter leren kennen. Na kort gezegd te hebben waar en wanneer, knikte hij kort met zijn hoofd, dat ze weg moesten. Er was namelijk iemand in beeld verschenen, die hier niets over moest weten. De koning zelve  stuurde zijn paard in de menigte. Hij hield zijn handen laag en deed een kort teken naar zijn mannen, om zich in de menigte te mengen. Zulke voorzorgen nam hij snel. Hij was momenteel het gezicht van de opstandelingen, ze moesten bij hem zijn, niet bij zijn kameraden. Moest hij verdwijnen, had hij genoeg mensen die de zaak verder konden zetten in de schaduwen. Het paard liep vooruit zonder één moment te stoppen. Mensen werden aan de kant geduwd. Eén kind werd op tijd weggetrokken om net niet vertrappeld te worden door de grote benen van het paard. Adrian zelf, bleef echter rustig staan en nam zijn omgeving in zich op. Zijn mannen zag hij hier en daar tussen de massa. Zijn blik wat meer naar achteren waar hij een aantal Kingsguards te paard zag staan. Dat was iets waar hij rekening mee moest houden. Adrian was heus wel op de hoogte van wat er zich allemaal speelde en hoe hij zich moest gedragen in het bijzijn bij iemand van adel. Hij was opgegroeid in familie met een hoge stand, geen van adel, maar toch hoog genoeg om niets te kort te hebben. Oorspronkelijk was zijn afkomst ongeweten, aangezien hij als jong kind wees was geworden. Maar er was natuurlijk niemand, behalve hijzelf, die hiervan op de hoogte was. Hij had namelijk de achternaam van zijn pleegvader gekregen, een chique naam die liet weten dat hij van een behoorlijke stand was. Adrian sloeg zijn ogen niet neer bij de komst van de koning, wat men normaal wel verwachtte van mensen die onder zijn gezag stonden. Hij ademde stevig in en uit. Dit was zijn eerste contact met de koning zelf, wiens reputatie hij wel kende. Heel wat mensen, groepen, die gelijk stonden met die van hem waren verdwenen. De reden van hun verdwijnen? Daarvoor moest je bij de koning zijn en zijn guards. Adrian was zeker wel op de hoogte van zijn acties en had zulke ingrepen van de guards altijd weten te ontwijken. Hij had zo zijn connecties. What is the meaning of this uproar?  Adrian zorgde voor een bijna verbaasde uitdrukking op zijn gezicht, alsof hij de koning niet had zien aankomen. "My king," zei hij terwijl hij een overdreven buiging maakte. "Their is no uproar my Lord, only a song." Zijn antwoord was vaag, zoals hij moest in de aanwezigheid van iemand die hier eigenlijk nog niets van moest weten. A song of angry men. Adrian's blik ging naar het volk. Er waren heel wat mensen die het gesprek mee volgden, waaronder zijn eigen mannen. Een paar anderen hadden zich wijs uit de voeten gemaakt. "And I'm the conductor, especially for the Festival, the Midwinter Festival. " Even ging zijn blik naar de oudere man te paard in de achtergrond, die net nog naast de koning stond, waar hij kort naar knipoogde. Men wist wel dat er iets speelde, maar zonder bewijs was het moeilijk om hem op te pakken, zeker nu hij zoveel man achter zich had staan. Door hem op te pakken, konden ze zelf een opstand veroorzaken, wat natuurlijk ook gemakkelijk was.
avatar
Administrator
Real name : Marielle
Aantal berichten : 493
IC posts : 17

Character sheet
Age: 39
Occupation: King of Valyria
Residence : The realm of Valyria
Profiel bekijken

Re: The song of angry men

op vr jan 05, 2018 5:41 pm











Oh, the battle may be bloody,
but that kind of works for me


Het was rustig in het land. Veel té rustig. Alsof er een onheilspellende storm op komst was die de grond letterlijk en figuurlijk onder je voeten weg wilde slaan. De stilte voor de storm ook wel genoemd. Dat was dan ook de rede geweest dat Larethian en zijn gezelschap zich een aantal dagen in Navarre op hadden gehouden. Hij wilde weten wat precies het plan was bij een eventuele aanval van buitenaf.

De laatste weken had hij zich zo nu en dan al bezig gehouden met het versterken van de troepen bínnen het kasteel. De geheime gangen werden in kaart gebracht, vernieuwd en verstevigd. Tot irritatie van Dacosta aan toe. Ze had zijn beschermende gedrag wel begrepen maar de laatste dagen leek hij vrijwel van de wereld te zijn. Hij had alleen maar aan zijn plannen kunnen denken, niets deed er op dat moment toe. En niet alleen 'zijn' thuis was hiermee gemoeid. Maar ook die van zijn meest trouwe "vriend". Thriumph was als een broer voor hem. Ze deelden dezelfde gedachtes en toch heersten zij over een verschillend landschap met andere leefwijzen en culturen en toch kon hij iedere keer weer op hem terugvallen als Lareth hem nodig had. En zelfs een koning had soms hulp nodig zonder zijn ego hiervoor op spel te hoeven zetten. Gelukkig begreep Thriumph dit maar al te goed. Wat dat betreft hadden ze familie kunnen zijn.

Sinds Larethian zijn ‘baan’ als kings guard op had moeten geven om het land te regeren samen met zijn geliefde had hij het strategische schaakspel gemist. Hij miste het in kaart brengen van de gevechtsposities en de beste manieren om een vijand het land uit te bannen. Deze taken had hij sinds zijn koningsschap met pijn in zin hart overgedragen aan Benjen. Niet alleen alles in kaart brengen miste hij, ook miste hij de actie en het gevaar wat het met zich meebracht. De adrenaline die door zijn aderen gierde bij iedere slag met zijn zwaard en iedere pijl die rakelings langs zijn gezicht stoven maakte het dat hij zich op het slagveld meer levend voelde. Alsof het een lust in hem opwekte die hij nog niet kende. Hij had het verleden er de schuld van gegeven en daar liet hij het vaak op.

Deze oproer wees er maar weer op dat hij ook hier, in zijn eigen stad. Meer dan nodig was. Zodra hij dan ook zijn weg richting hem baant ziet hij de jongen op het blok een verbaasde uitdrukking sierde zijn lippen zodra Lareth de woorden uitgesproken had. Hij zet de hengst stil voor het blok zodat hij de man recht in zijn ogen aan kon kijken en iets voorover boog richting hem. A song? siste hij hem toe terwijl hij zichzelf nu wat naar achteren in het zadel liet vallen en bedachtzaam zijn richting op keek. Na een aantal secondes van rust wende hij zijn blik af en keek hij rond in de menigte. De drukte die enkele secondes geleden nog hoorbaar was leek nu weg te zijn gestorven. Iedereen hield zijn mond en hoorde de woorden van de jongen en de koning aan. Rust vulde zijn gedachten weer en al snel besloot hij dat hij genoeg had van al die ogen die op hen gericht waren. Nee.. de jongen voor hem kon nog zoveel zeggen, zoveel mooie excuses verzinnen om de waarheid te verdoezelen. Het ging hier niet om ‘zomaar’ een lied. De fanatieke en boze blikken die op hen gericht waren. Waren hier een bewijs van.

leave, All of you!

Weergalmde over het plein alsof het niets was. Het was geen vraag, geen verzinsel van zijn brein. Het was een gemeende en onheilspellende regel die hij de rest van de menigte opdroeg en hij alleen. Enige vorm van tegenspraak dulde hij niet. Nooit niet.

Langzaam maar zeker begon de menigte die zich gevormd had af te druipen. Eerst vrij rustig, maar zodra de laatste inwoners zich niet snel genoeg uit de voeten maakten besloten een aantal gardetroepen hun wapens te trekken. Larethian richtte zijn blik op hen en bevall hen met een handbeweging te stoppen. Vrijwel direct reageerde ze en stopten de zwaarden terug in hun hulzen. Het was dat moment, dat hij zich weer richting de jongen bewoog het paard nog altijd onder hem. Zijn blik was star, koud. Haast geïrriteerd. Do not take me for a fool, boy sprak hij hard. I know what people like you are capable of, I know what you are trying to do. Zoekend naar enige vorm van reactie verzet hij zichzelf kort in het zadel.




Laatst aangepast door Larethian Akesh op zo jan 07, 2018 4:09 pm; in totaal 2 keer bewerkt




AS THEIR CASTLES CRUMBLE SLOWLY, WE WATCH THEM FALL
THE CROWN SLIPS FROM HEADS UNWORTHY AS WE GAIN CONTROL
avatar
Member
Real name : Yanthe
Aantal berichten : 34
IC posts : 11

Character sheet
Age: 26years
Occupation: Insurgent
Residence : Valyria
Profiel bekijken

Re: The song of angry men

op za jan 06, 2018 11:58 pm

Adrian had zijn blik even op de King's guards gericht, die een eindje voor hem stonden, achter de koning die nu vlak voor haar stond. Hij had de laatste tijd het spel kat en muis met hen gedaan. Andere groepen, zoals hij er één had, waren gepakt geweest en opgeruimd, maar hij had zich staande weten te houden. Hij haalde dan ook even zijn mondhoek op in een kleine glimlach. Hij wist heus wel wat er gebeurde met opstanden. Hij had een aantal jaar geleden op de eerste rij gestaan bij één van de grootste opruimingen van een rebellen groep, zijn groep waar hij zich al jongeman bij aan had gesloten. Hij was één van de enige die had weten te vluchten. Om hen eer te brengen, was hij naar hun executie geweest. Het was een steek in zijn hart geweest, om hen te zien sterven voor zijn ogen, maar hij moest het doen. Een verborgen reden om nu zelf ook op te komen, in de vorm van een opstand. "Leave, All of you!" Adrian liet merken aan zijn mannen dat ze weg mochten gaan. Hen kennende, bleven ze wel in de buurt, maar wel ver genoeg zodat hij even alleen was met de koning. Alleen was ook veel gezegd, wat zijn wachters stonden nog een eindje achter hem, maar zo was dat nu eenmaal. Die royals waren altijd in gezelschap van guards. Misschien was het wel een idee om iets te doen met die guards. Mh, misschien dat hij binnenkort wel iemand via die weg iemand in het kasteel kon krijgen. Toen een aantal man uit de schaduw van de koning stapten om de menigte sneller te laten vertrekken, liet Adrian zijn hand zakken naar zijn degen, die hij gewoon liet zitten toen de koning ingreep. Ergens vond hij het jammer dat hij hen tegenhield, want dat had de perfecte reden geweest om de opstand écht te starten. "Do not take me for a fool, boy" Adrian bleef koeltjes staan waar hij stond, gaf geen kick op d emanier waarop hij aangesproken werd. Hij had het dan ook geleerd van de beste. " I know what people like you are capable of, I know what you are trying to do." Hiermee wist hij wel dat Larethian wist waar hij mee bezig was. Hij lachte kort. "People like me?" Het was niet bedoeld als een echte vraag, eerder iets wat hij wilde benadrukken. Nu fronste hij. "Are you afraid of people like me?" Hij wist dat hij op zijn woorden moest letten, zeker bij de persoon voor hem, die tegelijkertijd ook niet zo goed gezind oogde. Maar nu hij hier toch oog in oog met hem stond, mocht hij hier en daar toch wel iets zeggen. Hij zorgde er natuurlijk wel voor dat hij niets zei dat hem zou verraden. Adrian tikte kort op de neus van zijn paard, waarna hij van zijn verhoogd podium afsprong. "You don't have to be afraid, the people will sing lovely."

avatar
Administrator
Real name : Marielle
Aantal berichten : 493
IC posts : 17

Character sheet
Age: 39
Occupation: King of Valyria
Residence : The realm of Valyria
Profiel bekijken

Re: The song of angry men

op zo jan 07, 2018 7:56 pm











Oh, the battle may be bloody,
but that kind of works for me


Zodra hij zijn plek in het zadel weer heeft teruggevonden hoort hij de woorden van de jongen voor hem aan. Een een vage sarcastische grijns verschijnt er op zijn gelaat. De vraag die de man voor hem stelde wuifde hij doelgericht weg. Een oproerkraaier was wel het laatste wezen op aarde geweest waar hij bang voor moest zijn. Lareth hield zijn blik op de man gericht. Die zichzelf van de verhoging liet zakken.

Hij vroeg zich af hoe lang de man dit toneelspel vol zou kunnen houden. Én hoe groot dit netwerk aan herrieschoppers nog zou zijn. Zijn spionnen hadden er al aardig wat uit weten te schakelen die een bedreiging hadden gevormd voor zijn familie. Larethian was jaren lang een redelijk discreet man geweest, Iemand waarmee te praten viel. Waarmee compromissen gesloten konden worden. Maar wanneer de grens bij hem eenmaal bereikt was, was er geen weg meer terug. Zijn gedachten zochten zich een weg terug naar die dag. De dag waarop die oproerkraaiers hun laatste adem hadden uitgeblazen. Hij proefde het bloed haast weer op zijn lippen, en voelde hun botten haast weer breken onder het grote zwaard. Er was slechts één slag voor nodig geweest om iemand om te leggen. En om er zeker van te zijn dat de “boodschap” aankwam bij de rest van de oproeiers had hij de eerste zelf omgelegd. Helaas bleken sommige hardleers te zijn. 'I can see right trough your little act’ Het was een laatste waarschuwing die hij zou geven. Hierna zou er geen weg meer terug zijn wanneer de massa’s mensen zichzelf weer zouden verzamelen in de straten. Bloed zou weer vloeien en deze keer zou het niet stoppen.

How many bridges have you burned to get where you are?’ Larethian beantwoorde zijn eigen vraag zonder op enige reactie van de man te wachten. "You know what happened to your friends who caused an uproar a few months ago.” Kort verscheen er een diepe haast moordlustige grijns rond zijn lippen. They lost their heads and their change to be with their loved ones ever again.. "That is the sentence when you fight against my wife. Against the crown of valyria". Hij likt zijn lippen terwijl hij de hengst aanspoort en zich rond de man beweegt. And for what? bromde hij terwijl hij de greep rond de teugels verstrakt en de hengst in bedwang houdt.

Hij verduidelijkt zijn gedachten niet, hij vermeldt ze gewoon. Zoals hij altijd heeft gedaan, zoals hij waarschijnlijk altijd zal doen. Het was niets anders dan een verklaring geweest; niet iets dat een antwoord verdiende. Hij kon niet zeggen of hij zich er slecht over voelde - of hij zich er slecht over zou moeten voelen. Hij was niet uitgeknipt om degene die hem omringden te proberen te begrijpen. Hij zou niet kunnen en niet meer willen begrijpen hoe iemand uit de middenstand zich voelde. Jarenlang had hij zichzelf omhoog geknokt. Eerst als zoon van een gezin uit de onderwereld, uiteindelijk hadden zijn daden hem aan het werk gezet als guard in Valyria. Steeds een stapje hoger had hij zichzelf op weten te werken. Tot hij uiteindelijk een kings guard was geworden en uiteindelijk het koningsschap had weten te ‘bemachtigen’. Nee, hij zou niet meer terug willen naar het verleden waar hij voor alles moest knokken. Dat was niet het soort relatie dat hij had met de wereld en met de inwoners van Archeon wilde hebben.  Wat hij wél wilde hebben was rust. Rust in het rijk. Rust die hij op deze manier nooit en te nimmer zou krijgen.





AS THEIR CASTLES CRUMBLE SLOWLY, WE WATCH THEM FALL
THE CROWN SLIPS FROM HEADS UNWORTHY AS WE GAIN CONTROL
avatar
Member
Real name : Yanthe
Aantal berichten : 34
IC posts : 11

Character sheet
Age: 26years
Occupation: Insurgent
Residence : Valyria
Profiel bekijken

Re: The song of angry men

op wo jan 10, 2018 10:10 pm

Adrian stond momenteel op de grond en was klein tegenover Larethian die hoog en veilig op zijn paard zat. Ondanks dat hij niet in zo'n goede positie was om zichzelf te verdedigen of eender wat, stond hij recht en hield hij zijn blik ten allen tijden op de ruiter, die zijn paard die om hem heen liet paraderen. Straks werd hij nog zeeziek van al dat gedraai. In stilte luisterde naar wat de King allemaal te zeggen had. Hij was heel zeker over zijn onderwerp en was er volledig van overtuigd dat hij het bij het juiste eind had, wat ook was, maar daar zou Adrian natuurlijk nooit over beginnen. In zijn ooghoek zag Adrian één van zijn beste kameraden, Jordan, op een dak zitten. Hij was iemand die altijd in zijn buurt bleef, zelfs op momenten als deze, wanneer iedereen geacht werd om weg te gaan. Jordan was wat jonger dan hem, ongeveer 19. Hij had hem gevonden toen hij alleen rondzwierf nadat zijn vast groep opstandelingen geëxecuteerd werden, heel wat jaren eerder, nadat de prinses van Archeon hen verraden had na haar ontsnapping. "And for what?" Adrian bleef staan waar hij stond en draaide enkel zijn hoofd mee met dat Larethian om hen heen trappelde. Antwoord gaf hij niet, ervan uitgaand dat het geen vraag was om beantwoord te worden. De koning zijn tunnelvisie was namelijk heel duidelijk en gericht op hem als opstandeling, dat zag hij ook wel. "If you say so." mompelde hij met een opgetrokken wenkbrauw, met een onwetende blik, alsof hij niet goed weet waarover de man het heeft. Hij had liever gewoon gezegd waar het op stond, maar hij moest deze rol nu vast houden. Hij zou er alles voor doen om deze rol staande te houden. Desnoods zocht hij echt mensen die konden zingen, dan had hij tenminste bewijs tegen alle verwachtingen in. Adrian zette enkele stappen opzij toen het paard langs hem heen was gelopen, om de cirkel te doorbreken. Zijn blik ging even naar de King's Guards, die hen goed in de gaten hielden. Wat ze niet wisten, was dat ze van boven af ook in de gaten werden gehouden.

avatar
Administrator
Real name : Marielle
Aantal berichten : 493
IC posts : 17

Character sheet
Age: 39
Occupation: King of Valyria
Residence : The realm of Valyria
Profiel bekijken

Re: The song of angry men

op za jan 13, 2018 9:58 pm

OH, THE BATTLE MAY BE BLOODY
BUT THAT KIND OF WORKS FOR ME

Larethian maakte de cirkel af en zette de hengst weer voor de man stil. Zijn rechterbeen zwaaide hij over de rug van de hengst en hij liet zichzelf op de grond zakken. Vrijwel direct nam een guard de teugels van hem over en met zijn lange postuur baande hij zich een weg richting de man. Met slechts een kleine afstand tussen hen buigt hij ietwat naar voren op zijn gelaat een simpele grijns. Tell me.. sprak hij koeltjes. terwijl hij zijn blauwe ogen in die van de man voor hem prikte. What do you think to achieve from all of these uproars? Vervolgde de man rustig zijn woorden tegenover hem. Een zekere kalmte vloeiden mee met zijn woorden. Alsof hij alle chaos in zijn hoofd had laten wegvaren.

Even neemt hij afstand om vervolgens zijn handen op zijn rug te laten rusten en zijn woorden te vervolgen. Do you really think you can take a kingdom down with only a handful of men? Ging Lareth daarna verder , wat scherper dan zijn vorige woorden. I think not. Hij wilde het uit hem zien te trekken. En hij zou hem daarvoor makkelijk mee kunnen sleuren naar de Koninklijke kerkers. Al betwijfelde hij sterk of de man voor hem zou bezwijken en zijn verhaal zou vertellen na een sessie met een van zijn beulen. Hij droeg een bepaalde zelfverzekerdheid met zich mee die niet iedereen bezat. Wellicht dat hij dit in de toekomst zou kunnen gebruiken. Als zijn eigen persoonlijke marionet.  Hij was altijd geïnteresseerd in eventuele deals, helemaal als hijzelf er beter zou worden.


LARETHIAN T. AKESH




Laatst aangepast door Larethian Akesh op wo jan 17, 2018 11:00 pm; in totaal 1 keer bewerkt




AS THEIR CASTLES CRUMBLE SLOWLY, WE WATCH THEM FALL
THE CROWN SLIPS FROM HEADS UNWORTHY AS WE GAIN CONTROL
avatar
Member
Real name : Yanthe
Aantal berichten : 34
IC posts : 11

Character sheet
Age: 26years
Occupation: Insurgent
Residence : Valyria
Profiel bekijken

Re: The song of angry men

op ma jan 15, 2018 9:31 pm

Adrian bleef standvastig staan waar hij stond toen de koning zich van zijn paard afwerkte. Zijn ogen dwaalden nu geen enkele moment af van de man, die recht op hem afliep. Hij trok kort zijn lip op bij de woorden van Larethian, die hier iets té rustig voor hem stond. Hij was, na wat hij gezien had bij deze eerste echte ontmoeting, soms voorspelbaar én op andere vlakken helemaal niet. "You know what I wanna do." zei hij standvastig, volledig opgaand in zijn aangenomen rol. Als de man voor hem dacht dat hij zijn rol zou laten vallen, had hij het mis. Hij kon nog zo vaak proberen, maar hij zou niet breken, nooit. Hij schudde zijn stevige houding weg en nam een meer arrogante houding aan bij het volgende dat Larethian zei. "We can't take a kingdom down with only men. The most beautiful voices come from women." Op het eerste zicht leek zijn uitspraak hem te verraden, maar niets was zoals het leek. Adrian draaide zich om, draaide zijn rug naar Larethian,  en neuriede een stuk van een lied, waarna hij zachtjes zong.

I called for a knight, but you're a bear!
A bear, a bear!
All black and brown and covered with hair
She kicked and wailed, the maid so fair,
But he licked the honey from her hair.
Her hair! Her hair!
He licked the honey from her hair!

Met dat hij zich omdraaide zag hij dat zijn kameraden zich terug trokken. Hij wist dat ze hier waren, maar liet met zijn lied weten dat ze weg moesten gaan. Ze hadden zo hun trucjes. Hij gebruikte de tijd dat hij zich omdraaide en zong, om te zoeken naar de juiste woorden die hij verder kon gebruiken. Hij kwam dan wel heel zeker en standvastig over, maar hij wilde liever verder gaan waar hij mee bezig was. Hij had een deadline waar hij zich aan moest houden. "I still need soms strong male voices." mompelde hij in zichzelf en draaide zich direct terug om. "Interested?" riep hij zonder schaamte naar de King's Guards.

avatar
Administrator
Real name : Marielle
Aantal berichten : 493
IC posts : 17

Character sheet
Age: 39
Occupation: King of Valyria
Residence : The realm of Valyria
Profiel bekijken

Re: The song of angry men

op wo jan 17, 2018 10:11 pm

OH, THE BATTLE MAY BE BLOODY
BUT THAT KIND OF WORKS FOR ME

Zijn laatste waarschuwing leek voor alsnog niet tot nauwelijks effect te hebben. In plaats daarvan vervolgde een geraaskal aan woorden die hij half langs zich heen liet varen en half opving. Het was hem om het even. De man voor hem leek zich duidelijk teveel te vermaken met zijn liederen. En van binnen voelde Larethian een soort euforische glimlach opborrelen. Hij had hem op een gegeven moment in een oogwenk voor schud kunnen zetten, maar dat zou zijn eigen ’status’ in gevaar zetten. Het presenteerblaadje waar hij nu op stond zou dan onder hem uit gemept worden en de “high society” zou hem niet meer serieus nemen. Dat was iets wat hij op dit moment niet kon gebruiken. In plaats daarvan hield hij zich gedeisd.

Zodra de man zich omdraait richting zijn guards trok hij zijn wenkbrauw iets omhoog. Zijn geduld was op. De man was voldoende aan het woord geweest. So, are you done yet? weerklonk de kille lichtelijk sarcastische stem zodra de man voor hem zijn mond weer sloot. Don’t mind me for bursting your little bubble sprak hij scherp. De nadruk leggend op ‘little’. Ging hij verder en sloeg zijn armen dit keer over elkaar. Nog altijd bekeken de ijsblauwe ogen van Larethian de man voor hem. Met een vluchtige grijns rond zijn lippen wend hij zijn ogen kort op Benjen en zijn andere guards. Hij zag de ongeduldige uitdrukkingen van de mannen en knikte kort waarna hij zijn blik terug draaide. I think I am interested, boy de woorden kwamen haast spottend over zijn lippen gerold alwaar hij een paar passen zijn richting op loopt. Zijn armen nog altijd gesloten. Hij zette zichzelf stil voor hem en sprak; The kings council could use a personal jester.. hmmm ...to entertain ourselves with during the dull conversations we have to make to keep this country safe. I also need someone to entertain the guests when I host a festivity. Some honeyed voice like yours is something we definitely can use at court. What do you say about that hmm? Niet wetend of hij het eigenlijk spottend had bedoelt of serieus wacht hij de reactie van de man af. Hoe lang de man voor hem dit spelletje nog zou willen spelen maakte Lareth niet uit. Hij had genoeg wapens in zich om zich te verdedigen en dit soort conversaties kon hij nog uren volhouden.


LARETHIAN T. AKESH




Laatst aangepast door Larethian Akesh op wo jan 17, 2018 11:02 pm; in totaal 4 keer bewerkt




AS THEIR CASTLES CRUMBLE SLOWLY, WE WATCH THEM FALL
THE CROWN SLIPS FROM HEADS UNWORTHY AS WE GAIN CONTROL
avatar
Member
Real name : Yanthe
Aantal berichten : 34
IC posts : 11

Character sheet
Age: 26years
Occupation: Insurgent
Residence : Valyria
Profiel bekijken

Re: The song of angry men

op wo jan 17, 2018 10:57 pm


Een grijns was op zijn gezicht verschenen met dat hij naar de King's Guards riep. Antwoord kwam er echter niet, in plaats daarvan kwam Larethian aan het woord. "Don’t mind me for bursting your little bubble." Hij legde zijn hand verontwaardigd op de plek waar zijn hart lag. Zijn arme bubbel. Al een geluk dat Adrian niet zo snel gekraakt werd door zulke opmerkingen, anders had hij al lang iets gedaan waar hij later spijt van zou hebben. Hij kon het momenteel gelukkig weglachen. Adrian beet afwachtend op zijn lip toen de man dichter naar hem toe kwam stappen. "The kings council could use a personal jester.. hmmm ...to entertain ourselves with during the dull conversations we have to make to keep this country safe. I also need someone to entertain the guests when I host a festivity. Some honeyed voice like yours is something we definitely can use at court. What do you say about that hmm?" Het voorstel kwam eerder als een verassing, waardoor hij ook even stil was. Het leek hem een dubbel verzoek. Het was een perfecte kans om dicht bij de adel te staan, om hen te volgen en mogelijke zwakke plekken op te sporen. Langs de andere kant kon Larethian hetzelfde doen en gaf hij zijn volledige vrijheid op. Als men in het kasteel leefde, kwam men daar niet gemakkelijk weg. Hij wachtte niet snel met het antwoord, om zijn zelfzekerheid hoog te houden. "What does it pay?" vroeg hij dan ook maar snel, duidelijk interesse tonend. Zijn beslissing was eigenlijk al gekomen, maar hij wilde er net wat meer voordeel uithalen en hij moest zijn ego natuurlijk ook staande houden.
Vorige onderwerpTerug naar bovenVolgende onderwerp
Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum