welcome
Fallen Skies is een 'high fantasy Textbased-RPG' die zich afspeelt in een mytische wereld vol wonderlijke wezens, monsters en magie. Het land verdeeld onder zes koningkrijken is altijd bewegend en beïnvloedbaar. Het kan zomaar zijn dat jij de held wordt van het gehele land of misschien zelfs de grootste terreur die Fallen Skies ooit meegemaakt heeft. Alles is mogelijk in deze gevaarlijk mooie wereld. En niets is gek genoeg.
map
season
De ondraaglijke hitte kan maar één ding betekenen. Zomer is in het land. En met regen dat over geheel Fallen Skies uitblijft ziet het er niet goed uit voor de boeren en minderbedeelden.
current event
Een onbekende ziekte teistert Fallen Skies. Niemand blijkt veilig te zijn voor de verwoestende dood die Queen Dacosta meegenomen lijkt te hebben. Is er een mogelijkheid om te overleven, of is iedereen ter dood veroordeeld?
staff
List of the current city rulers: click here
Account switch
Gebruikersnaam


Wachtwoord

credits
©2017 Fallen Skies staat onder leiding van het team en wordt ondersteund door Actieforum. Alle teksten, beelden, codes en plotlijnen zijn auteursrechtelijk beschermt door de desbetreffende eigenaar.
Deel
Vorige onderwerpGa naar benedenVolgende onderwerp
avatar
Member
Real name : trndsttr
Aantal berichten : 43
IC posts : 10

Character sheet
Age: 14 y/o
Occupation: Illyrian Cadet
Residence : I'llyria, Navarre
Profiel bekijken

Excuses

op di feb 06, 2018 8:25 pm
Tell me, what's your allegation?
You're accusing me of something
I don't wanna be mistaken
Tell me, what's this situation?
How you got me so frustrated
When you ask me to be patient
Not convicting you with nothing

Het was ondertussen al bijna middernacht toen de jongen van zijn bed op stond en zijn jas snel aantrok. Hij hoopte maar dat Keaton of Naveena of wie dan ook al aan het slapen was. Want ja, wat was het punt om wakker te blijven zodat je weer betrapt zou worden?

Hij was heus wel bewust van de tijden en de regels. Hel, toen zijn vader nog leefde sliep hij er dag en nacht mee. En ja, hij verklaarde nu de vrijheid aan zichzelf aangezien Keaton hem geen vuur-billenkoek gaf of wat voor straf dan ook - als zou dat wel ooit gebeuren, die jongen is langzaam bijdehanter aan het worden - .
Maar ja, zoals iedere veertienjarige wou hij zijn eigen regels hebben. Hij moet wel toegeven dat hij zijn ouders mistte, iedereen deed dat weleens toch? En ondanks dat zijn vader belachelijk streng geweest was. Het had hem al wat meer verantwoordelijk gemaakt. Het maakte het makkelijker om goede keuzen te nemen. Niet zoals deze, dus.

Want de zwartharige jongen was al zo stil mogelijk het huis uit gekropen. Gewoon rustig door de voordeur. Want ookal was zijn broer nu de chief, en ookal was I'llyria bekend om de militaire kenmerken. Dat had de jongen nooit tegengehouden.
En wie wou bovendien de hele nacht wakker blijven om meneertje Gryphon te bewaken? Blijkbaar niemand. Want het enige wat hij hoorde van de straten waren waterdruppels dat van daken afvielen en het geruis van de wind. De kust was veilig... Soort van.

Hij bleef vooruit lopen. Zijn handen in de zakken van zijn jas terwijl hij nogal onzeker om zich heen keek. Hij herkende deze plek op zijn duimpje. Hij was hier opgegroeid. Dit was waar hij voor eeuwig zou blijven, dus hij wist elk kraampje, hoe de buren waren. De scheldwoorden van degenen waar hij appels van stal. Het was overduidelijk dat hij zich hier veilig moest voelen.

En toch was er iets.

Het gevoel van een oncomfortabele bries, of het geluid van zachte voetstappen achter hem. De jongen bleef steeds achter zich kijken. Maar er was niemand. Al was het wel moeilijk om te weten waar het geluid van af kwam. Aangezien de lege straten alle geluiden van plek naar plek brachten.


+tag Helios


woke up on the wrong side of reality
avatar
Member
Real name : Linn
Aantal berichten : 222
IC posts : 95

Character sheet
Age: 22 // immortal
Occupation: Beast Keeper
Residence : Navarre
Profiel bekijken

Re: Excuses

op di feb 06, 2018 10:26 pm
Helios
This was supposed to be MY game!
Er was tegenwoordig niet echt één plek waar de man niet heenging; hij was al in Rhoynar geweest, in Vanaheim, in Valyria.. enkel Falkreath ontbrak nog aan dat lange lijstje van plekken die hij had bezocht. Natuurlijk bleef Navarre zijn thuis. De plek waar hij was geboren en opgegroeid, de enige plek die nog enige.. memories met zich meebracht. Zijn interesse was vandaag gegaan naar I'llyria. Een stad die bekend stond om zijn Illyrian Legion en Helios was redelijk nieuwsgierig geweest. Natuurlijk was hij al eens eerder hier geweest, maar heck, misschien was er wel iets nieuws te vinden. Of iets in die trant? Het begon ondertussen al redelijk laat te worden en het begon steeds rustiger te worden in de stad. Hoe minder mensen er over straat liepen, hoe meer Helios zich vrij voelde om te doen en laten wat hij wilde. Er waren immers steeds minder ogen die hem in de gaten konden houden; bovendien voelde hij zich in het donker veel meer op zijn gemak. Vampieren waren dan ook niet echt.. overdag personen. De zon was niet helemaal aangenaam, ook al konden ze er gemakkelijk in lopen. Het monster dat hij was geworden was echter makkelijker te verbergen in de nacht.

Niet dat de man echt veel moeite deed om zijn monsterlijke kant te verbergen. Hij begon ondertussen al een naam te krijgen onder bevolking. Bekend te worden. Which was great, of course. Daar deed hij het voor. In zijn ogen was er toch niemand die hem iets aan kon doen, want de man waande zich als een god. Onaanraakbaar. Onverslaanbaar. Zijn interesse werd plots getrokken door een bepaald persoon. Een kind, nog niet eens vijftien jaar oud waarschijnlijk. Zijn mondhoeken gleden wat omhoog, natuurlijk enige herkenning aan het jongetje koppelend. De belangrijke mensen van een stad vergat je niet snel. Zelfs al was het niet het jongste kind van Zelroth Gryphon. Zijn donkere ogen volgden het kind, dat zich al enigszins ongemakkelijk leek te voelen. Helios kwam uiteindelijk in beweging en volgde de jongen. Het kind staakte plots zijn pad en toen het zich omdraaide richting Helios, stond de donkerharige man er al lang niet meer. Hij had zich verplaatst; om precies te zijn, hij stond nu vlak voor het jongetje. Boven het kind uittorend, zijn ogen op hem gericht en zijn hoofd licht schuin houdend. "You know.." begon hij, zijn stem voorspelde niet veel goeds. "It's kinda dangerous for a little boy to walk through these streets at night. Didn't your father teach you better?" Hij hief zijn wenkbrauw wat op.


EVEN THE DEVIL WAS ONCE AN ANGEL.
avatar
Member
Real name : trndsttr
Aantal berichten : 43
IC posts : 10

Character sheet
Age: 14 y/o
Occupation: Illyrian Cadet
Residence : I'llyria, Navarre
Profiel bekijken

Re: Excuses

op do feb 08, 2018 11:23 pm
such a foul fool
Hij keek voor de laatste keer achter zich. Want hij zwoor dat hij voetstappen kon horen. Of werd hij werkelijk gek? Toen hij klein was herinnerde hij zich hoe zijn fantasie op hol geslagen was. Telkens wanneer het licht uitging volgde hij zijn 'veiligheidsregels' om monsters, demonen, - alles wat er loerde in de schaduwen - te vermijden. Hij kon ze zelfs nog opnoemen. Zijn rug altijd tegen de muur, snel naar zijn kamer rennen en zorgen dat zijn deur dicht was zodra hij binnen was. Soms checkte hij het zelfs vaker dan twee keer. En ja, misschien had zijn vader hem af en toe uitgelachen. Of zijn broer of zus of wie dan ook. Maar eventueel was het al duidelijk dat er vampieren en weerwolven rondliepen. Zijn oma was een vampier! Al was zij een uitzondering. Sinds jongs af aan had hij altijd lol met haar gehad. En zij was niet degene die zijn keel open wou snijden.

Net toen hij weer naar voren keek stopte hij abrupt. Zijn ogen werden groot en hij deed automatisch een stap achteruit. De jongen hapte even naar adem van de schrik. Sinds wanneer - en hoe - was de man plotseling voor hem gekomen? "You know..." Begon hij. Elijah keek de ander aan. Hij deed zijn best om te laten zien dat hij aan dit gewend was. Of tenminste niet bang was van hem. Maar zijn ogen schreeuwde een en al 'angst' uit. "It's kinda dangerous for a little boy to walk through these streets at night. Didn't your father teach you better?" Het had het snel weggegeven dat deze wist van zijn vader. Dat hij de Chief geweest was en dat Keaton nu zijn plaats had genomen. Daar was Elijah nog niet overheen. Hij was nog niet volledig gewend aan het feit dat zijn broer nu de leiding had. Daarom was hij hier ook. Aan het praten met iemand die waarschijnlijk zijn organen wou eten.
Die gedachte maakte zijn ademhaling zwaarder, sneller. De jongen wou wegrennen, maar hij stond daar bevroren. " I’m not afraid of you." Floepte eruit. Uit puur instinct. Hoe kwam hij hier nou uit?



woke up on the wrong side of reality
avatar
Member
Real name : Linn
Aantal berichten : 222
IC posts : 95

Character sheet
Age: 22 // immortal
Occupation: Beast Keeper
Residence : Navarre
Profiel bekijken

Re: Excuses

op ma maa 19, 2018 1:10 pm
Helios
This was supposed to be MY game!
Met een grote, bijna angstaanjagende, maniaciale grijns op zijn gezicht, wachtte de donkerharige man tot de jongen zich weer had omgedraaid. En oh, wat was het het waard geweest; met grote, angstige ogen had de jongen hem aangestaard. Een bange stap achteruit gezet, zelfs, kleine tekens van angst die de man altijd vrij duidelijk kon opmerken aan de houding die een persoon aannam. Zijn blik gleed over het jonge kind heen. De jongste zoon van de oude Chief, dat wist hij. Helios kende de belangrijke mensen van Fallen Skies goed genoeg om ze te kunnen herkennen, al lag de naam van het kind niet direct op zijn tong. ”Not..” begon hij, een stap dichterbij zettend. ”Afraid of me?” Hij hield zijn hoofd iets scheef, de jongen voor hem bestuderend. Hmn, leugenaar. Hij kon aan alles zien dat de jongen wel bang was, al probeerde deze zo hard er uit te zien alsof hij het niet was. De licht versnelde hartslag, de adem die even in zijn keel stokte bij het zien van Helios, de stap achteruit; het waren allemaal tekens geweest van angst. En Helios kon de jongen geen ongelijk geven; als hij jong was geweest en voor een persoon zoals hemzelf zou hebben gestaan, zou hij waarschijnlijk precies hetzelfde gedaan hebben. Helios was immers het perfecte figuur om anderen angst aan te jagen, hij had er immers het uiterlijk voor, de vreemde grijns voor. ”That sounds really brave for a little boy who looks at me like he just saw a ghost.” Hij haalde een wenkbrauw subtiel omhoog, afwachtend naar de jongen kijkend.

”So..” Hij keek naar de jongen alsof hij al verveeld begon te raken. ”What is a kid like you doing here in the middle of the night?” Waren er geen guards die de jongste zoon van de oude chief moesten bewaken? Of dacht met dat de muren van I’llyria echt.. zo veilig waren? Dat was echter maar gewoon een illusie in zijn ogen.. je was nooit écht volledig veilig. Er was altijd wel iets of iemand die je in gevaar wilde brengen.


EVEN THE DEVIL WAS ONCE AN ANGEL.
Vorige onderwerpTerug naar bovenVolgende onderwerp
Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum