welcome
Fallen Skies is een 'high fantasy Textbased-RPG' die zich afspeelt in een mytische wereld vol wonderlijke wezens, monsters en magie. Het land verdeeld onder zes koningkrijken is altijd bewegend en beïnvloedbaar. Het kan zomaar zijn dat jij de held wordt van het gehele land of misschien zelfs de grootste terreur die Fallen Skies ooit meegemaakt heeft. Alles is mogelijk in deze gevaarlijk mooie wereld. En niets is gek genoeg.
map
season
De ondraaglijke hitte kan maar één ding betekenen. Zomer is in het land. En met regen dat over geheel Fallen Skies uitblijft ziet het er niet goed uit voor de boeren en minderbedeelden.
current event
Een onbekende ziekte teistert Fallen Skies. Niemand blijkt veilig te zijn voor de verwoestende dood die Queen Dacosta meegenomen lijkt te hebben. Is er een mogelijkheid om te overleven, of is iedereen ter dood veroordeeld?
staff
List of the current city rulers: click here
Account switch
Gebruikersnaam


Wachtwoord

credits
©2017 Fallen Skies staat onder leiding van het team en wordt ondersteund door Actieforum. Alle teksten, beelden, codes en plotlijnen zijn auteursrechtelijk beschermt door de desbetreffende eigenaar.
Deel
Vorige onderwerpGa naar benedenVolgende onderwerp
avatar
Member
Real name : trndsttr
Aantal berichten : 43
IC posts : 10

Character sheet
Age: 14 y/o
Occupation: Illyrian Cadet
Residence : I'llyria, Navarre
Profiel bekijken

Another step forward

op vr feb 09, 2018 10:23 pm
such a foul fool
Het was niet dat hij hiervoor gevraagd had. Nee, eerlijk gezegd wou hij deze nacht thuis besteden. In bed. Niet buiten met een vampier of demoon of iemand anders die hem wou vermoorden. Hij wou voorlopig hier veilig blijven. Onder de dekens. Maar hij kwam er al snel achter dat hij zich niet echt veilig voelde. Het zat hem niet altijd in de weg. Zodra hij eenmaal die gedachtes kreeg, was het moeilijk ze weg te krijgen. Wat als een geest nu voor de deur stond? Elijah zat weer recht op. Het zilveren licht van de maan scheen recht op zijn gezicht terwijl hij rondkeek. Niemand leek er te zijn. Leek.

Hij wou dat Devon er was. Die was er altijd voor hem geweest toen hij nog jong was en alles levensgevaarlijk noemde. Maar wat kon Elijah eraan doen dat hij liever alles veilig wou? Hij nam alleen risico's wanneer het echt nodig was. En dat was niet vaak. Het was nu alleen maar tijdens de training. Wanneer hij soms zijn krachten niet onder controle kon houden.
Er waren nog twee opties, right? Naveena en... Well... Keaton. Hij en Keaton waren niet op de goede plek. Vooral niet na Zelroth's dood. Het duurde voor de jongen gewoon wat tijd dat hij nu op hem moest rekenen. En al die jaren was hij gewend op de strenge regels van zijn vader, en dat hij alleen de leider was. En ja... Nu hij 14 was en puberteit erin begon te sluipen. Dat kon voor botsingen zorgen.

Het werd Naveena maar. De jongen probeerde zo stilletjes mogelijk op te staan. Hij plaatste een voet op de houten vloer. Wat al lichtjes begon te kraken. Hij wou niemand wakker maken. Maar hij had ook niet veel keus.
Elijah liep snel zijn kamer uit. Oké, zijn rug tegen de muur aan en zo was hij veilig toch? Alle lichten waren uit. Het was veel te donker voor hem. Gewoon doorlopen. Niet naar achteren kijken en focussen op zijn doel; Naveena's slaapkamer.

Gelukkig was het niet zo ver weg van zijn kamer. Hij stopte voor haar deur en haalde diep adem. Hij voelde net weer 6, toen hij voor Devon's kamer stond omdat hij tenminste naar hem wou luisteren. Nu was het Naveena's deur. Die hij langzaam open begon te doen. Het was al in een kiertje open en voorzichtig stak hij zijn hoofd binnen. Waarna een kleine fluister volgde.

"Naveena?"



+tag Naveena



woke up on the wrong side of reality
avatar
Member
Real name : Linn
Aantal berichten : 50
IC posts : 21

Character sheet
Age: 21 years
Occupation: Illyrian Master
Residence : I'llyria, Navarre
Profiel bekijken

Re: Another step forward

op za feb 10, 2018 2:04 pm
Naveena Gryphon
It's hard to sleep when your heart is at war with your mind.
De vrouw had haar deken helemaal om haar heen gewikkeld in haar slaap. De warme lakens lagen tot aan haar kin over haar lichaam heen en wanneer iemand een snelle blik op haar zou werpen, zou het bijna lijken alsof ze vredig lag te slapen. Weinig was daarvan waar echter, want er lag geen vredige uitdrukking over haar gezicht. Het was precies zoals iedere avond die ze de afgelopen paar weken had gehad; dezelfde droom die steeds terug en terug kwam. Ze dacht er eindelijk vanaf te zijn, maar na de dood van haar vader was er weer iets bij haar omhoog gekomen. Het was dan ook dat die herinnering nog steeds op haar netvliezen gebrand stond. Ze kon zich nog precies herinneren waar ze was, welke straten ze door had gelopen, voordat ze op de trainingsplaats terecht kwam en de harde klap had gehoord. Voordat haar ogen op haar verloofde gericht werden, wiens shirt rood kleurde rondom het zwaard dat door zijn lijf werd geboord. Voordat hij op de grond terecht zakte en Naveena had geprobeerd bij hem te komen. Alle mensen hadden die dag opeens besloten in haar weg te staan en alhoewel de vrouw met al haar kracht en snelheid zijn kant op was gekomen, was ze te laat geweest. Hij had zijn laatste adem uitgeblazen voordat ze hem nog een laatste keer in haar armen had kunnen omslaan.

Maar deze keer was het anders. Ze werd gestoord midden in haar droom, op het punt dat het zwaard zijn kant op was gekomen en net voordat het zijn lijf zou doorboren, wekte een stem haar aandacht. Naveena? Het had eerst heel surreal geklonken, alsof iemand haar in de droom had aangesproken, maar toen ze verdwaasd omhoog kwam en wat met haar ogen knipperde, kwam ze weer tot de realisatie in haar kamer te zijn. Niet langer in haar droom. De vrouw fatsoeneerde snel haar haren, die wild door elkaar hadden gezeten van het woelen in haar bed, voordat ze haar blik op haar jongere broertje richtte. Een opgeluchte zucht rolde over haar lippen, bijna onhoorbaar. Vannacht was ze ontkomen aan het behaaglijke gevoel van het verliezen van de persoon waar ze het meest om had gegeven. Ze krulde haar lippen wat omhoog in een glimlach. "Can't sleep?" Sprak ze, opzij schuivend in haar bed en op het bed kloppend. Ze kon hem geen ongelijk geven. Het kasteel was niet bepaald de fijnste plek voor haar ook. Te veel herinneringen. Maar ze wist ook dat haar broertje nog jong was en dat hij waarschijnlijk nog niet zulke herinneringen had, maar nog last had van zijn kinderlijke angsten. Oh, hoe graag ze daarnaar terug zou willen gaan.


She is made up of depths even the ocean couldn't fathom
avatar
Member
Real name : trndsttr
Aantal berichten : 43
IC posts : 10

Character sheet
Age: 14 y/o
Occupation: Illyrian Cadet
Residence : I'llyria, Navarre
Profiel bekijken

Re: Another step forward

op zo feb 11, 2018 11:40 am
such a foul fool
Hij was wel bewust van de slapeloze nachten van zijn zus. Hetzelfde als hij bewust was van de dood van haar verloofde. Hij had het allemaal gehoord, ja. Hij was niet meer 3. Hij wist wat de dood betekende en wat het inhield. Vandaar dat Elijah voorzichtiger deed dan hij vroeger was. Want het kon op elke hoek voor je wachten. Hij had ook geloofd dat Devon omgekomen was. Maar door wat en waar had niemand hem willen vertellen. Ergens had hij een klein vuurtje hoop gehad. Maar naarmate hij ouder werd werd het vuurtje kleiner en kleiner. Het was al 6 jaar geleden, Devon zou in zoveel jaar tijd naar huis gegaan zijn als hij al niet dood was. Het moest haast wel, toch?

"Can't sleep?" Vroeg Naveena nadat hij haar wakker had gemaakt. Daar voelde Elijah zich wat schuldig over. Maar hoe kon hij haar anders vragen of hij erbij mocht?
Gelukkig had ze snel de boodschap gekregen en schoof wat opzij voor hem. Haar hand klopte tegen de vrije plek op het bed. De jongen liep met snelle passen naar binnen en deed de deur achter zich dicht.

Hij kroop snel onder de dekens en keek op naar het plafond. Het was voor een paar minuten stil en even dacht hij dat Naveena al aan het slapen was. De jongen was nog steeds met open ogen naar boven aan het staren voordat hij nog wat tegen zijn zus zei. Zachtjes, natuurlijk. Hij wou niemand echt lastig vallen.
”I miss Devon.”

Hij had het al vaker gezegd. Toen hij klein was. Maar sinds hij 12 was had hij niet echt vaak iets over Devon gezegd of gevraagd. Omdat hij al had geaccepteerd dat hij weg was. Dat hij waarschijnlijk nooit terug zou of kon komen. En toch was het gevoel daar wel. Iedereen miste Devon. En hij vond dat hij bij Naveena zijn gevoelens en meningen kwijt kon ondanks zijn leeftijd.



woke up on the wrong side of reality
avatar
Member
Real name : Linn
Aantal berichten : 50
IC posts : 21

Character sheet
Age: 21 years
Occupation: Illyrian Master
Residence : I'llyria, Navarre
Profiel bekijken

Re: Another step forward

op zo feb 11, 2018 12:47 pm
Naveena Gryphon
It's hard to sleep when your heart is at war with your mind.
De jonge vrouw was niet kwaad op haar broertje die haar wakker had gemaakt, ze was zelfs niet geïrriteerd over het feit dat hij aan haar deur had gestaan en haar naam had gefluisterd. Ze kon het hem niet kwalijk nemen. Hij was zijn vader kwijtgeraakt op zo'n jonge leeftijd en dat had niet mogen gebeuren. Zelfs Naveena was nog jong om ouderloos door het leven te gaan, maar Elijah al helemaal. Hij had maar 14 jaar mogen genieten van Zelroth, als je het genieten had kunnen noemen. Twee jaar daarvan had Naveena niet meer gesproken tegen haar vader en vier jaar daarvan was hun relatie niet meer geweest zoals het vroeger was geweest. Ze was dan ook voor haar broertje aan de kant geschoven, zodat hij bij haar in bed kon kruipen. Ze had zelfs haar dekens iets verplaatst, zodat de veertienjarige zich lekker kon innestelen in de warme dekens die over haar bed lagen. Haar zeeblauwe ogen waren op haar broertje gericht en ze kon ze niet meer sluiten, nu hij daar zo lag met zijn blik op het plafond gericht. Haar arme, jonge broertje.

Enige tijd bleef het stil. Elijah bleef naar het plafond kijken en Naveena bleef haar blik op Elijah houden. Ze bestudeerde hem, probeerde erachter te komen waarom hij wakker was op dit tijdstip. Had hij een slechte droom gehad? Had hij de schaduwen in zijn kamer weer gezien als een monster? Of.. was het iets anders? Uiteindelijk kwam de uitleg. Een simpele zin. Een zin die een lichte, droevige glimlach op haar gezicht veroorzaakte. Devon. Ze miste hem ook. "We all miss him," sprak ze zacht. Iedereen dacht dat hij was omgekomen in de strijd, maar Naveena had dat niet willen geloven. Haar broer, dood? Nee, Devon was sterk. Hij mocht niet dood zijn en zolang ze zijn lichaam niet vonden, zou ze er ook niet in willen geloven. "He'll be back.." ze slikte een brok in haar keel weg en probeerde zo overtuigend mogelijk te klinken. "But while he's gone, you have Keaton and me." Ze grijnsde naar hem. En ze hoopte, voor Elijah, dat dat genoeg was. Want of Devon ooit terugkeerde? Nee, niemand wist dat zeker. Die kans werd met de dag kleiner en kleiner en met de dag werd de mogelijkheid dat hij was omgekomen groter.


She is made up of depths even the ocean couldn't fathom
avatar
Member
Real name : trndsttr
Aantal berichten : 43
IC posts : 10

Character sheet
Age: 14 y/o
Occupation: Illyrian Cadet
Residence : I'llyria, Navarre
Profiel bekijken

Re: Another step forward

op zo feb 11, 2018 10:08 pm
such a foul fool
Elijah draaide zich om om zijn zus aan te kijken. Ze was dus nog niet in slaap gevallen. Hij hoopte dat zijn aanwezigheid haar ook wat kon troosten. Net zoals haar aanwezigheid hem rust gaf. Het leek net alsof er overal demonen en geesten rondliepen. Die overal naar binnen konden. Maar net te bang waren om de deur van Naveena open te doen. Het was iets aan zijn zus. Het gevoel van veiligheid dat ze met zich meebracht. Misschien was het de pit of het feit dat ze alles zou doen voor iemand. Niet te vergeten dat ze ook sterk was. Met of zonder krachten.

"We all miss him," hoorde hij haar zachte stem. Elijah knipperde even met zijn ogen. Wat kon hij zeggen? Hij was al veertien. Hij zou hier al overheen moeten zijn. "He'll be back.." Hij had de hoop al opgegeven. Maar nu hij de woorden vanuit Naveena zag komen had hij toch al wat meer zelfverzekerdheid gekregen. Dat was wat hij nodig had. Diezelfde woorden maar dan uit zijn oudere zus. Een volwassene. Daar vertrouwde hij het meest op. "But while he's gone, you have Keaton and me." De jongen glimlachte lichtjes nadat ze dat erbij zei. Ja, hij stond er niet alleen voor. Zelfs als mam en pap er al niet waren. Hij wist wel dat hij haast niet bang hoorde te zijn voor geesten en demonen en alles dat door oog gezien was. Volgens roddels. Maar toch ging het gevoel niet weg. En hij hoopte maar dat het weg ging als hij ouder was. Als hij echt voor I'llyria wou vechten.

"I couldn't sleep." Begon hij opeens. Om de leegte in de kamer te vullen. "Because whenever I close my eyes I feel like a shadow could come inside any moment, or from under my bed or out of my closet. And because I have my eyes closed, I wouldn't know a thing. That it's about to grab me or kill me. And I should know that I'm too old to have these creepy thoughts." Hij keek voor even weg. Ja, hij schaamde zich en misschien was dit niet eens hoe een normale tiener zich hoorde te voelen. "Devon always used to calm me down when I was younger but... It still didn't leave me alone and he isn't here anymore so..." Hij haalde diep adem. Hij mocht niet loslaten. Nog niet.



woke up on the wrong side of reality
avatar
Member
Real name : Linn
Aantal berichten : 50
IC posts : 21

Character sheet
Age: 21 years
Occupation: Illyrian Master
Residence : I'llyria, Navarre
Profiel bekijken

Re: Another step forward

op wo feb 14, 2018 1:16 pm
Naveena Gryphon
It's hard to sleep when your heart is at war with your mind.
Naveena zelf had het ook moeilijk gehad met het verdwijnen van haar broer. Ze had echter nooit de woorden van anderen willen geloven; Devon kon niet dood zijn. Dat mocht niet. Niet hem ook. Dat zou betekenen dat ze niet één, niet twee, maar drie belangrijke personen in haar leven had verloren de afgelopen paar jaren en die gedachten alleen bracht een brok in haar keel. Ze mistte Alexander, maar ze mistte ook de aanwezigheid van een van haar oudere broers. Wellicht mistte ze haar vader zelfs ook, ze had altijd geloofd er oké meer te zijn dat hij dood was, maar nu hij niet langer meer door de gangen liep, nu ze hem niet langer meer kon negeren zoals ze de afgelopen twee jaar had gedaan, merkte ze dat alles opeens.. zo leeg was. Zo rustig. Zo stil. Maar gelukkig had ze nog een oma over, die meer als ouder functioneerde voor de vrouw dan anders en daarnaast had ze ook nog Keaton en Elijah.

Een lichte glimlach verscheen op haar gezicht. "You're never too old for those thoughts, but you will learn to overcome them. One day." Ze kon hem niet verzekeren wanneer. Zelf werd ze ook nog steeds achtervolgd door schaduwen. Wellicht niet de 'monsters' die hij bedoelde - de monsters die niet bestonden, nooit bestaan hadden zelfs - maar door de schaduwen van haar verleden. Haar herinneringen. De fijne.. maar helaas ook de slechte. "I know what Devon used to do for you, calm you down and everything. Make you feel safe, but I can do that for you as well." Ze glimlachte. "I promise I'll protect you against those shadows, don't worry about them. They would be afraid to even enter your room." Speels knipoogde ze naar de jongen. "And one day you won't need me to protect you from them, you'll be able to keep them away yourself." Ze ging wat rechter zitten, zodat ze Elijah goed kon aankijken. "How's your training going?" Misschien als ze hem van onderwerp kon laten veranderen, hij dit vervelende gevoel zou vergeten en langzaam aan in slaap zou vallen. Slapen voor een persoon van zijn leeftijd was nodig, hij moest immers nog groeien.


She is made up of depths even the ocean couldn't fathom
avatar
Member
Real name : trndsttr
Aantal berichten : 43
IC posts : 10

Character sheet
Age: 14 y/o
Occupation: Illyrian Cadet
Residence : I'llyria, Navarre
Profiel bekijken

Re: Another step forward

op za feb 24, 2018 9:42 pm
And they say that I am the sick boy
Easy to say, when you don't take the risk, boy
Hij keek op naar zijn grote zus toen ze hem een antwoord gaf. Een glimlach op haar verscheen. Dat stelde hem al wat gerust. Het was een goed teken. Het teken dat ze het niet raar vond, dat ze hem serieus had genomen. "You're never too old for those thoughts, but you will learn to overcome them. One day." Zei ze. Elijah keek even weg, naar het raam dat net niet  het licht van de maan had kunnen tegenhouden. "I know what Devon used to do for you, calm you down and everything. Make you feel safe, but I can do that for you as well." Een kleine glimlach verscheen op zijn gezicht, maar het verdween al net zo snel als het kwam. De gedachte had hem wat gerust gesteld, ja. Maar het feit dat Devon weg was kon hij nog niet echt op de kaart zetten. Hij had het al voor zo lang alleen gedaan. Met soms Naveena die hem troostte of Keaton die soms ook geen andere keus had. Zijn vader had hem alleen maar uitgelachen. Hem verteld dat het tussen zijn oren zat en dat hij er gewoon mee moest leren leven. Dat had hij geprobeerd. En nu zag hij het als iets normaals. Alsof hij de enige was met zulke gedachtes. Hij had immers nooit echt iemand hetzelfde horen zeggen.

"I promise I'll protect you against those shadows, don't worry about them. They would be afraid to even enter your room." Kwam er vlak daarna met een speelse knipoog. Elijah keek terug naar zijn zus en glimlachte weer. Maar het was nu een vermoeide glimlach. Het was duidelijk dat de slaap hem nu weer aan het bereiken was. "And one day you won't need me to protect you from them, you'll be able to keep them away yourself." De jongen knikte langzaam. Hij wist niet wat te zeggen. Zou hij haar vragen over hun vader's dood? Of was dat nog een brandend onderwerp? Eventueel vulde Naveena weer de leegte in.  "How's your training going?" Zijn bruine ogen gleden snel naar de deur, maar er bewoog niks. Al zwoor hij dat hij iets in zijn ooghoek had gezien. Een paar seconden later keek hij weer snel naar zijn zus. Hij was veilig hier. Dat moest hij onthouden.

"Oh uh, good. I guess." Was zijn antwoord. Maar omdat het nogal kortaf overkwam voegde hij snel wat aan toe. "I mean- it's difficult controlling air. I accidentally broke a wooden booth when someone scared me." Hij lachte snel het schuldgevoel van hem af. Hopend dat Naveena hem geen preek zou gaan geven. Zijn lach vaagde snel weg terwijl hij voor zich uit keek. "Sometimes, when I walk through the streets I have the feeling that people can see how vulnerable I can be. It makes me feel exposed and defenseless because I know you and Keaton can't be there all the time. But it's as if they're staring." Zou ze begrijpen wat hij bedoelde? Iedereen had die gedachte, toch? Maar hij was nog zo jong, wat had hij nou fout gedaan?




woke up on the wrong side of reality
avatar
Member
Real name : Linn
Aantal berichten : 50
IC posts : 21

Character sheet
Age: 21 years
Occupation: Illyrian Master
Residence : I'llyria, Navarre
Profiel bekijken

Re: Another step forward

op ma maa 19, 2018 1:18 pm
Naveena Gryphon
It's hard to sleep when your heart is at war with your mind.
Uiteindelijk, na enige stilte, had ze haar broertje de vraag gesteld hoe het ging met zijn training. Om het zware onderwerp wat te verlichten, of althans, dat had ze gehoopt. Hij meldde dat het lastig was lucht magie onder controle te krijgen en begrijpelijk knikte de vrouw. Ja, ze kon begrijpen dat hij er moeite mee had. Hij was immers nog maar veertien jaar oud en bovendien had hij al zoveel meegemaakt voor een kind van zijn leeftijd; het was dan ook geen verrassing voor haar, dat hij dan soms moeite had met het besturen en onder controle houden van zijn element. Zij had zelf soms nog eens moeite om haar water magie binnen te houden, wanneer de emoties over Alexander weer omhoog kwamen. Zachtjes knikte ze, luisterend naar zijn woorden. "Don't worry, little brother." Sprak ze, een glimlach op haar gezicht vormend. "You don't think me and Keaton had any trouble getting our magic under control? You'll be ready when you're eighteen as well, I'm sure!" Ze glimlachte, wetend dat ze vroeger ook veel moeite had met het onder controle houden van haar water magie. Telkens als haar emoties toen iets piekten, sijpelde iets van haar magie naar buiten, meestal in de vorm van ijs. Ze kon zich nog goed herinneren hoeveel dingen ze vroeger per ongeluk had bevroren, gewoon omdat haar magie wel eens de overhand had gekregen.

"And they are watching you, because you're a Gryphon." Sprak ze. "I know it can be hard sometimes, but you'll need to learn to live with that. We're important for our people, that's why they watch you." Dat was het. Zeker weten. Ze glimlachte breed en liet haar blik even van de jongen wegglijden. Al kon ze hem groot gelijk geven, dat gevoel van overal en dan ook werkelijk overal bekeken te worden. Dat gevoel van dat iedereen iets van je verwachtte. En dan had je nog de mensen die haar aankeken alsof ze een zielig ondervoed diertje was, alsof ze haar wilden helpen; terwijl ze nooit hulp nodig had gehad. Dat Alexander was overleden en ze daar overduidelijk nog niet overheen was, gaf mensen niet het recht om haar zo na te kijken. "You'll get used to it." Vervolgde ze vervolgens zachtjes. Al was ze daar zelf niet helemaal zeker van.


She is made up of depths even the ocean couldn't fathom
Vorige onderwerpTerug naar bovenVolgende onderwerp
Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum