welcome
Fallen Skies is een 'high fantasy Textbased-RPG' die zich afspeelt in een mytische wereld vol wonderlijke wezens, monsters en magie. Het land verdeeld onder zes koningkrijken is altijd bewegend en beïnvloedbaar. Het kan zomaar zijn dat jij de held wordt van het gehele land of misschien zelfs de grootste terreur die Fallen Skies ooit meegemaakt heeft. Alles is mogelijk in deze gevaarlijk mooie wereld. En niets is gek genoeg.
map
season
De ondraaglijke hitte kan maar één ding betekenen. Zomer is in het land. En met regen dat over geheel Fallen Skies uitblijft ziet het er niet goed uit voor de boeren en minderbedeelden.
current event
Een onbekende ziekte teistert Fallen Skies. Niemand blijkt veilig te zijn voor de verwoestende dood die Queen Dacosta meegenomen lijkt te hebben. Is er een mogelijkheid om te overleven, of is iedereen ter dood veroordeeld?
staff
List of the current city rulers: click here
Account switch
Gebruikersnaam


Wachtwoord

credits
©2017 Fallen Skies staat onder leiding van het team en wordt ondersteund door Actieforum. Alle teksten, beelden, codes en plotlijnen zijn auteursrechtelijk beschermt door de desbetreffende eigenaar.

Deel
Vorige onderwerpGa naar benedenVolgende onderwerp
avatar
Member
Real name : Vinci
Aantal berichten : 105
IC posts : 50

Character sheet
Age: 31 years old
Occupation: Governor of Sunfall
Residence : Sunfall
Profiel bekijken

[Date] Unravel

op wo feb 14, 2018 5:53 pm
come on miracle aligner, go and get ‘em tiger

In een vlaag van verstandsverbijstering had Jasper zich opgegeven voor de blind dates in Brightwater Keep. Het had een leuk idee geleken toen hij in een aangeschoten bui zijn naam op het lijstje dat rondgegaan was in de bar had gekrabbeld, maar nu de beruchte datum in rap tempo dichterbij kwam en vanavond de date plaats zou vinden, had Jasper zijn impulsieve actie vervloekt.

Hij? Ware liefde? Romantiek? Kaarsen en rozenblaadjes? Jakkes. Niet alleen was hij te vaak weg van huis om een goede en stabiele relatie te hebben, bovendien maakte iets ‘vasts’ het leven zo veel moeilijker. De man besloot toch te gaan, zichzelf vertellend dat hij toch niets beters te doen had die avond, wat ergens ook waar was. Wellicht kon dit ene afspraakje nog iets leuks opleveren.

Pas toen hij zijn outfit voor de avond aandeed – het enige op maat gemaakte driedelige pak dat hij bezat, bijna ongedragen, gekocht in een spontane bui nadat een opdracht hem veel geld opgeleverd had en hij bedacht had dat hij er nu wel ‘zakelijk’ uit moest zien voor zijn klanten – besefte hij opeens hoe zijn vorige date gegaan was. Als het wel zo genoemd mocht worden. Zijn hand streek voorzichtig over de plaats in zijn nek waar twee perfect ronde littekens zaten, vervaagd maar nog niet helemaal weg.

Lestat.

Na hem had hij met niemand meer durven afspreken, alsof hij de man eerst uit zijn systeem had moeten krijgen voordat hij iemand anders toe kon laten in zijn leven. De blonde vampier was nog steeds één van de hoofdrolspelers in zijn gedachten, en hij kon het niet laten om zo nu en dan aan hem te denken. Hoe kon hij ook anders, met de littekens die nog steeds als een brandmerk op zijn huid stonden? Jasper slikte en maakte zijn blouse, die hij normaal gesproken half open droeg, tot de laatste knoop dicht, om de beet te verhullen. Niet aan denken. Niet vanavond.

Om zijn gedachten te verzetten had Jasper besloten om zijn huisje te doorzoeken tot hij iets van een geschenk kon vinden voor zijn date – dat was toch attent? Uiteindelijk haalde hij ergens in de keuken een fles rode wijn tevoorschijn uit een kastje die er zowaar nog goed uitzag ook. Hij greep de fles beet terwijl hij aanstalten maakte om de deur uit te gaan, de nacht in.

Het adresje dat opgegeven was voor de avond zag er prachtig uit, dat moest zelfs hij toegeven. Windlichtjes en lantaarns verlichtten het pad naar het restaurant – een plaats waar Jasper normaal gesproken niet eens naartoe zou gaan. Eenmaal binnen werd hem een plaats toegewezen: hij was blijkbaar de eerste van het willekeurig gevormde duo. Jasper zette de fles met een klap op tafel, kruiste zijn benen terwijl hij nieuwsgierig de ruimte rondkeek. Het was er druk, mensen liepen af en aan, maar op dit moment leek niemand onderweg te zijn naar het tafeltje. Jasper wreef nadenkend over zijn kin terwijl hij zachtjes zijn adem uitblies, opnieuw de zaal in kijkend.

Ach ja, als zijn date niet kwam opdagen, had hij in ieder geval nog een fles wijn om zijn verdriet mee weg te spoelen.
tag: ezra romanos outfit
BY MITZI


avatar
Member
Real name : Bubbles
Aantal berichten : 27
IC posts : 11

Character sheet
Age: 32
Occupation: Professor & Alchemist
Residence : Nowhere
Profiel bekijken

Re: [Date] Unravel

op wo feb 14, 2018 8:34 pm






Moest hij echt gaan? Bestond er werkelijk geen gepast, allesomvattend excuus waardoor hij zich hier toch nog onderuit kon praten? Nee… Daar was het al ruimschoots te laat voor. His inner gentleman would never allow that…
Gelijk had hij enige tijd geleden zijn naam weer van de lijst willen strepen. Zijn naam… niet in zijn handschrift daar neergezet. Studenten. Hij had er geen andere woorden voor. Te nieuwsgierig waren ze, allemaal. Normaal stond hij in zijn nopjes voor de klas als ze met brandende vragen op hun lippen kwamen, alles en iedereen zo zorgvuldig en goed mogelijk beantwoordend. Behalve… als het over hem zelf ging. Daar wond hij geen doeken om heen, nee… hele zwachtels. De meesten schreven het snel af aan een bescheiden aard, een gesloten persoonlijkheid. Maar geen van beiden was het geval. In gezelschappen mengde hij zich maar al te graag in gesprekken. Vreemden werden zonder stotteren aangesproken. Het waren de oudste hoofdstukken in zijn levensverhaal… waar hij enkel niet graag een boekje over open deed.
En toch… toch had hij die ene, bewuste avond zijn oplettendheid zodanig laten verslappen, door drank… door goed gezelschap… welke aanleiding je het ook wilde geven, waardoor hij tussen neus en lippen door had laten vallen dat hij inderdaad… alleen was. Vrijgezel. En ondanks dat hij er terstond aan had toegevoegd dan hij dan ook niet per se de behoefte voelde zijn dagelijks leven met een ander te delen… was het al te laat geweest. De vijf jongelingen die hem die avond hadden overgehaald mee de kroeg in te duiken, de rijpe bieren te proeven en hun gezamenlijk vak eens goed door te spreken, hadden zich als één man richting de inschrijftafel bewogen voor hij er erg in had. In eerste instantie had hij niet eens in de gaten gehad waar het precies om ging waar ze hem voor opgaven, deed het af als iets dergelijks als een drinkwedstrijd. Iets waar hij… niet per se voor zou terugschrikken na… enige jaren ervaring. Ahum.
Net te laat, had de beste man ook de tedere hartjes in de bovenhoek van het perkament gespot. Volledig lamgeslagen, had hij gadegeslagen hoe het inschrijfformulier in kwestie al in een envelop werd gestopt en afgesloten voor hij een kik had kunnen geven.

En dus… liep hij hier vanavond, door de straten van Brightwater Keep. ‘Struinde’ was misschien een beter woord. Met tegenzin? Geenszins. Het vooruitzicht om een nieuw, interessant persoon te leren kennen was verre van onaangenaam. Dat zou hij nooit ontkennen. Maar… het waren die verdomde zenuwen… die… kleine, confronterende prikkels die hem er met de minuut meer op wezen dat hij al even uit dit… specifieke… leven… was gestapt, het… datingleven, welke hem onrustig hadden gemaakt. Desalniettemin had de professor zijn beste been voorgezet: een net, licht overhemd bedekte zijn getrainde borstkas, een donkere pantalon eronder, met bijpassende schoenen. Niks overdreven extravagant, evenmin als hijzelf, maar genoeg om te tonen dat hij bereid was geweest zijn best te doen. Op eenzelfde wijze had hij zich laten overhalen een enkele, rode roos mee te brengen. Dat was toch attent?

Waar de bonk zenuwen eerder stap voor stap sterk in proporties was toegenomen, leek deze zowaar af te brokkelen tegen de tijd dat hij daadwerkelijk bij de afgesproken plaats arriveerde. Verrast had hij even opgekeken naar de vele, kleine lichtjes, versiersels en andere decoratie. Blijkbaar was hij niet de enige die vanavond zijn best had gedaan er iets van te maken… Hm, dit was zo slecht nog niet. Hij wist dan ook niet wat hij precies had moeten verwachten.
Tegen de tijd dat hij uit de frisse buitenlucht, de behagelijke, knusse ruimte instapte, was een voorzichtige glimlach om zijn lippen gekropen. Heerlijke etensgeuren vonden als vanzelf een weg naar zijn neus. Of misschien kwam dat omdat hij onbewust tegelijk op was gelopen met één van de breed lachende serveersters. Helaas had zij hem andersom iets te laat in de gaten. In haar hardwerkende enthousiasme om zoveel mogelijk van de toegenegen koppels te bedienen, had ze zich nét iets te vlug omgedraaid tegen de tijd dat Ezra zich net handig tussen de tafels door wilde manoeuvreren op zoek naar zijn date. “Whoa!” Een aangename, hartelijke lach ontsnapte hem terwijl hij het jonge meisje net op tijd nog opving, waardoor enkele hoofden zich even vragend hun kant op draaiden. Behulpzaam was hij daarna direct al neergehurkt om een gevallen servet op te rapen en deze zorgvuldig terug te leggen op de tafel waar hij het zojuist eigenhandig vanaf had getikt. Vanaf zijn huidige, gehurkte positie keken twee warme, diepbruine ogen, als vloeibaar karamel, net boven het tafelblad uit, hier en daar lichtelijk verhuld achter speelse, eigenwijze krullen, nog donkerder dan een sterrenloze nacht. Geconcentreerd op het servet, duurde het even voor hij zijn hoofd verder oprichtte, waardoor ook een charmante glimlach zich toonde welke kleine, aandoenlijke kuiltjes in zijn wangen achterliet. Pas nu… keek zijn blik wat beter. Wacht… Was dat… zíjn naam daar op het naambordje, naast die van de ander op de tafel? Ezra Romanos. Zoveel zouden er hier vast niet rondlopen. Nog minder die op deze specifieke avond, op deze specifieke plek een afspraak hadden staan. …Oh. Ah. Juist.
Spontaan kwam hij haastig overeind, zich richtend tot de andere man die daar al lang en breed had gezeten. “Oh! Hey.” Opnieuw weerklonk de aanstekelijk lach even die natuurlijk samenvloeide met de opwekkende achtergrondmuziek. “It seems… I ended up at the right table after all.” Eindelijk nam hij nu zijn tijd zijn date, zo bleek, beter te observeren waar eerst zijn eigen, helpende handen de focus hadden gehad: zwart, kort haar, sprekende ogen, al even bruin als de zijne, een… aangenaam gezicht dat onbewust uit reflex een prikkel van nieuwsgierigheid deed ontwaken… Onopvallend was zijn blik even verder… afgedwaald. Atletisch, breed geschouderd, goed gekleed… Zo. Dat was…
Hij kuchte en scheurde zijn blik met enige moeite los, om vervolgens de fles op te merken. “Ah damn… I knew I should’ve chosen wine.” concludeerde hij toen. Dat zag er een stuk beter uit dan de…oh… inmiddels lichtelijk verlepte bloem, dankzij de botsing. Met een geamuseerd gezicht, doordrenkt van de reinste zelfspot, hield hij het zielig hoopje mislukking alsnog naar de ander op. “Eh… for you?” Wist hij veel of hij een man of vrouw als date zou krijgen. De speelse grijns die de eerdere, stralende glimlach even had vervangen, verbreedde zich. “But.. let’s just say it’s the thought that counts.” Daarop had hij ook zijn vrije hand naar de man uitgestoken. “Ezra. Pleasure.” Na hem ferm de hand geschud te hebben, nam hij tenslotte plaats op de stoel tegenover hem.






robb stark


Vorige onderwerpTerug naar bovenVolgende onderwerp
Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum