welcome
Fallen Skies is een 'high fantasy Textbased-RPG' die zich afspeelt in een mytische wereld vol wonderlijke wezens, monsters en magie. Het land verdeeld onder zes koningkrijken is altijd bewegend en beïnvloedbaar. Het kan zomaar zijn dat jij de held wordt van het gehele land of misschien zelfs de grootste terreur die Fallen Skies ooit meegemaakt heeft. Alles is mogelijk in deze gevaarlijk mooie wereld. En niets is gek genoeg.
map
season
Lente neemt haar intrek. In deze tijden wordt niet alleen het weer vele malen beter, maar ook zijn er meer en meer jonge dieren buiten te vinden. Perfect als je op zoek bent naar een huisdier of.. duistere gedachten hebt.
current event
Door de plotse hitte over het gehele land beginnen de ijslagen in het hoge noorden te smelten. Waardoor vervolgens meerdere rivieren overstromen wat meer als genoeg problemen met zich mee kan brengen voor de gewone man.
staff
List of the current city rulers: click here
Account switch
Gebruikersnaam


Wachtwoord

donation
©2017 Fallen Skies staat onder leiding van het team en wordt ondersteund door Actieforum. Om Fallen Skies reclamevrij en optimaal bespeelbaar te houden is er een mogelijkheid om via Paypal te doneren. Alle donaties worden teruggestoken in het forum en het is niet verplicht om te doneren.
Deel
Vorige onderwerpGa naar benedenVolgende onderwerp
avatar
Member
Real name : Marielle
Aantal berichten : 1051
IC posts : 329

Character sheet
Age: 39
Occupation: King of Fallen Skies
Residence : The realm of Valyria
Profiel bekijken

The lambs have become lions

op zo maa 11, 2018 8:32 pm

OH, THE BATTLE MAY BE BLOODY
BUT THAT KIND OF WORKS FOR ME

Larethian zijn bezoek aan Falkreath en skorravir had langer geduurd dan verwacht. Een aantal weken had hij zich met zijn metgezellen op weten te houden in het land van de Noorse kou. Niet zozeer, omdat hij het er zo naar zijn zin had. Hij wilde meer weten over het land waar ze zo heilig in geloofden en zich aan vast leken te klampen; Het goden land genaamd Asgard, de god Odin en de grote wolf Fenrir. Maar ook de schepen die met uiterste zorgvuldigheid gebouwd werden hadden zijn interesse weten te trekken. De jarl had hem uitgenodigd in zijn stad, en hoewel het een afstandelijke ontmoeting was geweest had hij er wel degelijks iets aan overgehouden. En ondanks dat hij de uitnodiging wel kon waarderen had hij op een zeker moment wel genoeg gekregen van het volk wat zich in het noorden ophield. Niet zozeer vanwege het feit dat de Noordlingers hem op afstand hielden, meer omdat hij die godsgruwelijke kou en de continue waas van alcohol en tekort aan morele waarde zat was. In hun ogen was hij niets meer dan een reiziger geweest. Iets waar menig viking nauwelijks waarde aan hechte. Niets meer niets minder.

Hij had veel meegemaakt als kings guard, echter had hij nog nooit zo’n stel heidenen gezien. Wat dat betreft had het noorden niet bepaald een goede indruk achtergelaten. Ware het niet dat hij Delaney daar had leren kennen. Zij had hem er enigzins doorheen weten te slepen. Hoe dan ook moest hij door deze kennismaking geen tunnelvisie eraan overhouden. Niet iedere stad in het noorden was hetzelfde. En wellicht had de lady van Hillerod wel enig gevoel voor zaken. Hoewel hij op dit moment wel even genoeg had van de inwoners van het noorden had hij er toch voor gekozen om haar het kasteel binnen te laten. Al verbaasde het hem als ze de reis überhaupt zou overleven.

Niet veel levenden betraden het gebied van de brandende zon, en niet veel wisten hier hun uitweg in te vinden.. sterker nog, de hoeveelheid levenden in de woestijn waren op een hand te tellen. De landschappen die Valyria bezat bestonden vrijwel alleen uit woestijn, met zijn ongekend hete zomers en broeierige dagen. Valyria is een hard en moeilijk landschap om in te overleven. Eindeloze zandvlaktes  die kilometers ver reiken en diverse roofdieren die een reis alleen maar bemoeilijkten. De enige manier om voet in Valyria te zetten was per schip. En zelfs daar loert in elke hoek het gevaar.

Lareth had zichzelf naar het balkon van het kasteel gewaand. Zijn handen rusten op zijn rug terwijl zijn blauwe kijkers de tuinen van het kasteel afscannen. De zon brandde op zijn licht gebruinde huid. Lichtelijk verzonken in zijn eigen gedachten hoort hij de stem van Benjen naderen. Die hem lichtelijk dringend verzocht naar de troonzaal te komen. Wellicht zou dit nog wel eens een interessante dag kunnen worden.

-Freyja

LARETHIAN T. AKESH









Do not go gentle into that good night;;
Old age should burn and rave at close of day;
Rage, rage against the dying of the light.
avatar
Member
Real name : Daan
Aantal berichten : 656
IC posts : 375

Character sheet
Age: 20 years
Occupation: Lady of Hillerød
Residence : Falkreath, Hillerød
Profiel bekijken

Re: The lambs have become lions

op zo maa 11, 2018 11:18 pm
if I'm going to die, let it happen
while there is still some of me left
Ze had niet verwacht dat ze de sneeuwvelden en bevroren wateren ooit achter zich zou laten. Buiten de muren van haar stad komen was één ding, maar om daadwerkelijk Falkreath te verlaten was een compleet ander verhaal. Haar vader had haar nooit laten gaan als hij nog in leven was geweest, maar de vorige Lord van Hillerod was er al een tijdje niet meer. Langzaam maar zeker begon ze te wennen aan haar positie, om constant zakelijke gesprekken te voeren met hoogstaande personen uit het zuiden. Velen waren de afgelopen maanden naar haar noorderlijk gelegen stad afgerezen om ervoor te zorgen dat hun verdragen opnieuw ondertekend werden. Immers was haar stad een belangrijke bron van diamanten.

Met een aantal schepen had ze de reis naar het zuiden afgelegd. Er waren nachten geweest dat ze wakker had gelegen vanwege het verschrikkelijke weer, maar er waren ook dagen geweest dat de zee zo stil was dat de schepen maar traag vooruit kwamen. Hoe zuiderlijker ze kwamen, hoe warmer het werd. Uiteindelijk had ze haar dikke kleding opgeborgen, wetende dat ze die voorlopig niet meer nodig zou hebben. Eenmaal in Archeon aangekomen had ze haar ogen uitgekeken. De stad was compleet het tegenovergestelde van haar thuis. Het was prachtig en ze had het idee dat ze nooit al het moois zou kunnen aanschouwen in de korte tijd dat ze hier was.

Nadat ze een paar dagen de tijd had genomen om te wennen aan de hoge temperaturen en ze het idee had dat haar bleke huid iets meer kleur had gekregen – al was dat voornamelijk aan de rode kant omdat ze dit weer niet gewend was – was ze vertrokken in de richting van het paleis. Met een kleine delegatie van guards was ze op pad gegaan. Immers had ze niet het idee dat ze veel bescherming nodig zou hebben als ze eenmaal binnen de muren van het paleis was, noch had ze het idee dat de koninklijke familie het op prijs zou stellen als ze met een groot gevolg ruige noorderlingen naar binnen kwam walsen.

Freyja moest wennen aan de zuiderlijke kledij. In plaats van haar vertrouwde wolvenbond wat op haar schouders rustte en haar een iets breder postuur gaf, droeg ze een dunne jurk die haar opeens een stuk vrouwelijker deed voelen. Haar vuurrode haren hingen losjes over haar schouder, warm geworden door de brandende zon hoog aan de lucht. Ze was dan ook redelijk opgelucht toen ze de koelte van het paleis bereikt hadden. Met haar kleine gevolg werden ze in de richting van de troonzaal geleid. Uiteindelijk was het enkel Freyja die naar binnen werd gebracht, terwijl de rest van haar mensen op de gang bleven wachten. Vanuit haar ooghoek keek ze naar de kingsguard die ook aanwezig waren in de ruimte. Als individu zag ze er niet bepaald uit als een bedreiging, het kwam niet eens in de buurt. Haar helderblauwe ogen gingen de ruimte rond, vergeleken met de ruimte waarin zij haar gasten ontving was dit enorm.
notes: -




and if you're still

breathing you're the

lucky ones 'cause most

of us are heaving

through corrupted lungs
avatar
Member
Real name : Marielle
Aantal berichten : 1051
IC posts : 329

Character sheet
Age: 39
Occupation: King of Fallen Skies
Residence : The realm of Valyria
Profiel bekijken

Re: The lambs have become lions

op ma maa 12, 2018 10:22 pm

OH, THE BATTLE MAY BE BLOODY
BUT THAT KIND OF WORKS FOR ME

Nog even in gedachten verzonken liet hij diverse gedachtes voor zich langs razen. Als een wilde stormende oceaan waar geen eind aan leek te komen. Alsof alles en iedereen overspoelt werd door het hevige zeewater en niemand daaruit kon ontsnappen.

Wanneer Benjen hem verzocht naar binnen te komen wist hij direct dat zijn geeerde gast in het kasteel aangekomen was. Hij had zijn wachters van tevoren al geinformeerd over de komst van de Vikingen. Hij zou bovendien op de hoogte gehouden worden over elke stap die ze zetten in en om Archeon. Aangezien hij zijn grenzen graag veilig en zonder gevaar hield.

Archeon was haast een ondoordringbaar fort te noemen. Omringd door kilometers lange zandvlaktes met om de stad een muur die tot aan de hemel leek te rijken. Wanneer je de stad vanuit de woestijn zou bereiken, -als je hiervoor al sterk genoeg was.- Had de stad meer weg van een oase. Een perfecte misleidende creatie van het menselijk brein. En thevens een verdedigingsmechanisme tegen buitenstaanders.

Zodra hij zijn lange lichaam omdraaid en zichzelf naar binnen waant voelt hij direct hoe de warmte als een deken van hem afviel en de koelte die het kasteel hem bood hem omarmde. De warmte die Valyria bezat was fijn, aangenaam en eenmaal gewend eraan wilde hij niets anders meer. Hoewel de kille winters in Falkreath ook zeker zo zijn charme bezat.

Lady Freyja mocht dan wel geen Lady van de hoofdstad van Falkreath zijn. De dame bezat waarschijnlijk meer waarde aan diamanten in de mijnen waar ze op zat dan de Jarl van Skorravir ooit van zijn leven bij elkaar zou kunnen plunderen. En laat goud, diamanten en witte edelstenen van zuiver sterrenlicht nou iets zijn waar zijn oog graag op viel. Bij de gedachte alleen al begonnen zijn diepblauwe kijkers te glinsteren. Als een draak die zijn buit voor de komende honderd jaar zou beschermen. Een lichtelijk sarcastische grijns verschijnt er op zijn gelaat. Terwijl zijn lange benen hem door de gangen van het kasteel banen. Wellicht viel er met de Lady wel te onderhandelen. Er zou nog wel eens een mooie deal uit deze hele ontmoeting kunnen komen. Al betwijfelde Larethian of het wijs was. Gezien de verhoudingen tussen de steden niet bepaald rooskleurig was. Zo had hij van horen zeggen door een van de vikingen in Skorravir. Hoewel het voor leuke scenario's zou kunnen zorgen. Ten slotte was hij nog steeds koning en had hij vrijwels niets te maken met de heidenen uit het noorden.

Larethian wist zich feilloos een weg richting de troonzaal te banen. Geen gang of hoek was hem onbekend gebleven en voor hij het wist werden de deuren voor hem geopend. Hij liet zijn blik door de zaal glijden en zag daar de tengere verschijning van de jonge vrouw staan. Direct vielen hem de vuurrode lokken op die haar tengere figuur omlijsten. Hij herkende de typische Valyriaanse klederdracht die ze droeg en kon het niet laten zijn mondhoeken even op te trekken. Welcome at court, Lady Freyja. sprak hij met uiterste precisie terwijl hij zichzelf voor haar plaatse en een lichte buiging voor haar maakte. Zijn blik liet een zekere zelfverzekerdheid zien terwijl hij haar in zich opnam. Pas nu kon hij zien hoe haar licht verbrand huid afstak tegen de rode lokken. Haar blauwe kijkers leken het volledige plaatje af te maken. I see that you are already made yourself comfortable? het was meer een opmerking dan een echte vraag waarbij hij verwees naar de klederdracht die ze droeg.


LARETHIAN T. AKESH









Do not go gentle into that good night;;
Old age should burn and rave at close of day;
Rage, rage against the dying of the light.
avatar
Member
Real name : Daan
Aantal berichten : 656
IC posts : 375

Character sheet
Age: 20 years
Occupation: Lady of Hillerød
Residence : Falkreath, Hillerød
Profiel bekijken

Re: The lambs have become lions

op di maa 13, 2018 12:43 am
if I'm going to die, let it happen
while there is still some of me left
Freyja had een laatste blik op haar kleine delegatie geworpen voordat deze van haar gescheiden werden. Het was logisch dat men ervoor koos om de getrainde mannen uit de buurt van hun koning te houden. Lang hoefde ze niet te wachten, maar ze had genoeg tijd gehad om haar ogen de kost te geven in de gracieuze ruimte. Het was de droom van menig meisje om daar op die troon te zitten en ze kon bijna niet geloven dat zij hier nu zo stond. Ze was misschien een noorderling, haar vader had altijd de wat zuiderlijke koers van regeren aangehouden, iets wat de generaties voor hem ook al hadden gedaan. Kort legde ze haar hand op het juweel wat rond haar nek hing. Een sierlijke ketting met een enkele steen als hanger. Simpel op het eerste gezicht, maar als je beter keek of het in je ooghoek zag fonkelen kon je de conxlusie trekken dat het een pure diamant was. Ze had het ooit van haar vader gekregen. Het enige wat ze nog van hem had.

“Your majesty,” zei ze met een kleine glimlach terwijl ze lichtelijk door haar knieën heen zakte. Een lok van haar rode haren verschoof iets van zijn plaats in de beweging en zodra ze haar rug weer had gerecht streek ze deze met haar wijsvinger weer terug achter haar oor. Ondanks dat je kon zien dat ze nog een jonge vrouw was, in de bloei van haar leven, droeg ze iets van volwassenheid met zich mee. Ze wist dat er mensen waren die van haar verwachtte om het ruige pad van een viking te betreden. Voor nu had ze de diplomatieke wateren gekozen, iets wat haar tot nu toe veel beter af leek te gaan dan het rondzwaaien met bijlen. De koning zag er precies zo uit als je zou verwachten van een man met zoveel status. Hij straalde een zekere klasse uit met de manier waarop hij als een echte heer een lichte buiging maakte – iets waar veel mannen in het noorden nog van konden leren. Tijdens hun politiek correcte begroeting nam ze de gelegenheid om hem vluchtig in zich op te nemen. Hij was lang, wat ervoor zorgde dat ze haar hoofd lichtjes omhoog moest kantelen om het oogcontact te behouden. Freyja zelf was redelijk lang voor een vrouw, maar ze kon daarin niet aan hem tippen. Zijn huid was gebruind door de Valyriaanse zon en zijn donkere haren staken ietwat af tegen zijn geraffineerde manier van kleden – wat hem zeker niet misstond, dat moest ze toegeven. Haar mondhoek trok lichtjes omhoog toen hij opmerkte dat ze het zichzelf al een beetje comfortabel had gemaakt. Freyja brak het oogcontact wat ze eerder had gehouden om kort neer te kunnen kijken naar haar lokaal verkregen gewaad. “I most certainly did, your majesty. I don’t even want to think about what it would feel like to walk around in this magnificent city all wrapped up in my northern attire.” Nog altijd speelde er een lichte glimlach rond haar lippen. Het was aangenaam om in de koele troonzaal te staan, aangezien ze alles behalve gewend was aan de verstikkende hitte en de brandende zon buiten. Ze zou hopen dat haar huid tijdens haar verblijf hier niet nog erger zou verbranden, want het leek haar alles behalve aangenaam om rond te lopen met een hoofd zo rood als dat van een kreeft. Voor nu leek het nog het meest op een lichte blos, want ze had nog steeds een lichte huidskleur vergeleken met de meeste personen in het zuiden, een duidelijke indicatie dat ze niet van hier was.
notes: -




and if you're still

breathing you're the

lucky ones 'cause most

of us are heaving

through corrupted lungs
avatar
Member
Real name : Marielle
Aantal berichten : 1051
IC posts : 329

Character sheet
Age: 39
Occupation: King of Fallen Skies
Residence : The realm of Valyria
Profiel bekijken

Re: The lambs have become lions

op do maa 15, 2018 7:24 pm

OH, THE BATTLE MAY BE BLOODY
BUT THAT KIND OF WORKS FOR ME

De lady brengt haar hand naar haar hals en plaatste haar slanke hand om de hanger. Zijn ogen lichten iets op bij het zien van het glinsterende diamant dat sierlijk rond haar nek hing. Wanneer je haar zo zou zien in vol ornaat zou je haast verbaasd zijn dat ze uit het noorden kwam. De lady zou perfect in het straatbeeld van Archeon passen. Echter verraadde haar bleke huid die nu lichtelijk rood was geworden een groot deel van haar afkomst. Hoewel het hem niet veel deerde. Hij was al lang blij dat er standhouders waren die zich wél aan wisten te passen. En Larethian moest toegeven dat zij in tegenstelling tot de jarl en zijn familie wél manieren bezat. Hoewel hij betwijfelde of het anders zou zijn als de jarl Archeon zou bezoeken. Larethian was immers niet bepaald vriendelijk ontvangen in het noorden. Wellicht zou het nu anders gaan. Ookal zou hij haar houding naar hem toe wel begrijpen. Ze was immers alleen, haar handlangers wachtten op haar in de hal. Je kon dan bijna niet anders dan je aanpassen aan de gewoontes van een ander land. Tenminste. Dat zou Larethian doen. Het spelletje meespelen en doen alsof je neus bloed. Het was iets waar hij de laatste jaren beter en beter in geworden was.

Hij had haar verwelkomt in zijn thuis en als tegenantwoord boog ze lichtjes door haar knieën. Hierbij viel er een rode lok over haar schouder. Larethian kantelde zijn gelaat iets en zet hoe ze met haar slanke vingers de lok in een beweging weer achter haar oor weet te schuiven. Hij kon zien dat ze qua leeftijd niet veel scheelde van zijn dochters. Ze was nog jong en dat was te zien aan haar jeugdige uiterlijk. Hoewel ze ook een zekere autoriteiten houding bij zich droeg. Iets was je echt terug kon zien in haar houding en manier van doen. En kort vroeg hij zich af hoe ze in hemelsnaam een viking stad kon runnen zonder zelf verpletterd te worden. Wat hij in Skorravir had gezien was dat vikings op zijn zachtst gezegdniet bepaald goedgezind waren tegen hun vrouwen. En ergens trok het ook wel weer zin interesse hoe ze haar taak als leider volbracht.

Het leven aan het hof was heel anders dan buitenstaanders ooit zouden kunnen beseffen. Er waren genoeg personen die het slechtste met je voor hadden en je maar al te graag onderuit zouden schoppen. Het hof was hard en op een zeker moment zou je tot dat besef moeten komen. Niet alleen de bewoners konden je de kop kosten, ook de roddels die vaak genoeg de gangen bereikten konden voor lastige tafrelen zorgen. Een enkel dreigement richting de koningin en Larethian zou er hoogstpersoonlijk voor zorgen dat iemand zijn laatste adem zou uitblazen. Als het om zijn familie ging kende hij green grenzen.

I am glad to hear that. beantwoorde hij haar woorden terwijl hij zichzelf haar richting op bewoog. I think it would definitely attract some suspicious eyes on you. Zijn lippen maakten een einde aan de zin en zijn blikveld werd even van haar weg getrokken toen Benjen weer op het toneel verscheen. My king, everything is ready. Sprak hij kort terwijl hij ligtjes boog en de troonzaal weer verliet. Hij had ervoor gezorgd dat zijn geleerde gast niets te kort zou komen. Zo had hij het privé balkon klaar laten maken met diverse soorten wijn en voedsel. Iets wat hij alleen deed als er belangrijke zaken besproken moesten worden die niet voor iedereen hun oren bestemd waren. De troonzaal bezat immers genoeg gangen waar spionnen zich in op konden houden. Larethian knikte kort en gebaarde richting Lady Freyja. May I invite you to our private gardens my lady? We can continue our conversation there. vroeg hij met een lichte grijns op zijn gelaat.


LARETHIAN T. AKESH









Do not go gentle into that good night;;
Old age should burn and rave at close of day;
Rage, rage against the dying of the light.
avatar
Member
Real name : Daan
Aantal berichten : 656
IC posts : 375

Character sheet
Age: 20 years
Occupation: Lady of Hillerød
Residence : Falkreath, Hillerød
Profiel bekijken

Re: The lambs have become lions

op za maa 17, 2018 1:00 am
if I'm going to die, let it happen
while there is still some of me left
De troonzaal was redelijk intimiderend. Freyja had zelf niet zo’n fraaie ontvangstruimte voor haar gasten, immers was alles in het hoge noorden een beetje grauw en grijs. Ergens was het wel logisch. De mensen daar hechtte meer waarde aan het overleven van de winter dan aan de sierlijkheid van hun stad. De Skarsgards hadden dan ook nooit een poging gedaan om hun kasteel verder uit te dossen dan nodig was. Het grootste deel van de versieringen bestond uit de banners die aan de kale muren hingen en de dierenvellen die zo hier en daar opgehangen waren – al had dat laatste ook een echte functie. De bijtende kou was hun grootste vijand in het noorderlijkste puntje van Fallen Skies. De winters waren er streng en zelfs in de zomers kon men niet zonder de wolvenvachten die over hun schouders gedrappeerd lagen. Freyja moest toegeven dat ze zich niet compleet voelde op dit moment, zonder de vertrouwde wolvenvacht over haar schouders die haar een iets krachtiger postuur leek te geven. De kleding die ze nu droeg benadrukte haar sierlijke, slanke figuur alleen maar. Als ze er zo in het noorden bij zou lopen, was ze allang al van haar troon gestoten. Het was een gevaarlijke wereld voor mooie vrouwen, iets wat genoeg mensen haar indirect hadden laten doorschemeren. In het noorden was het sowieso al moeilijk om als vrouw een stevige positie binnen de samenleving te vinden, maar het leek erop dat de mensen van haar stad haar redelijk hadden geaccepteerd. Soms hoorde ze zelfs dat er lovend over haar gesproken werd, al had ze geen idee wat ze dan precies zo goed deed. Het moest vast wel waar zijn, anders had ze nu niet aan het hof gestaan van de koninklijke familie, met nog altijd haar titel op zak.

Haar uitstraling was een mengeling van haar jeugdigheid en haar vrouwelijkheid. Je kon duidelijk zien dat ze jong was voor een stadhouder, maar toch had ze een bepaalde atmosfeer van autoriteit om zich heen hangen. Misschien kwam het omdat haar vader haar altijd had opgevoed om een echte dame te zijn in plaats van een ruige viking – iets wat bepaalde mensen thuis krampachtig probeerde te veranderen. Ze wist dat er mensen in haar kasteel rondliepen die wilden dat ze zichzelf een Earl zou noemen in plaats van een Lady, maar voor nu was ze tevreden over dat laatste. Ze was zich ervan bewust dat ze niet eens fatsoenlijk met een bijl kon zwaaien, iets wat ongebruikelijk was voor een noorderlinge. Maar opnieuw, de dingen in Hillerod gingen nu eenmaal wel eens een tikkeltje anders.

Een kleine glimlach verscheen rondom haar lippen bij zijn woorden en ze keek toe hoe hij zich naar haar toe bewoog. Ze kon het niet helpen dat haar mondhoek nog iets verder omhoog kroop in een scheve grijns. De mensen zouden haar inderdaad vreemd aankijken als ze hier in haar noorderlijke klederdracht rond ging lopen. Nee, het was een goed idee geweest om zich meteen om te kleden in de Valyriaanse style. Het enige wat haar afkomst echt verraadde was haar bleke huid, iet wat verbrand door de verstikkende zon.

Haar aandacht werd ook getrokken door de man die ten tonele verscheen en de koning meldde dat alles klaargemaakt was. Freyja wachtte rustig af en keek de man na toen deze weer verdween. Haar aandacht ging terug naar de lange man zich weer tot haar richtte. Een geamuseerde fonkeling verscheen in haar ijsblauwe ogen terwijl ze hem een bevestigend knikje gaf. “But of course, your majesty. I’d love to.” Ze moest toegeven dat haar nieuwsgierigheid wel geprikkeld was en ze vond het alles behalve erg om nog meer te zien van het paleis. Daarbij kon je zo’n aanbod van de koning moeilijk afslaan. In haar achterhoofd was er voor een moment enige twijfel, wetende dat ze haar guards hier achter moest laten. Aramis, de guard met zijn roots in Navarre, zou er waarschijnlijk alles behalve gerust op zijn. Hij was het van te voren al niet geweest, al zou dat ook prima als gevolg van de lange zeereis kunnen zijn. In elk geval besloot ze dat ze haar vertrouwen in de handen van de koning zou leggen. Het zag er niet naar uit dat haar iets zou overkomen terwijl ze zich in zijn gezelschap bevond.
notes: -




and if you're still

breathing you're the

lucky ones 'cause most

of us are heaving

through corrupted lungs
avatar
Member
Real name : Marielle
Aantal berichten : 1051
IC posts : 329

Character sheet
Age: 39
Occupation: King of Fallen Skies
Residence : The realm of Valyria
Profiel bekijken

Re: The lambs have become lions

op zo maa 18, 2018 3:44 pm

OH, THE BATTLE MAY BE BLOODY
BUT THAT KIND OF WORKS FOR ME
Zodra hij de opmerking over haar kleding maakte gingen de lady haar mondhoeken verder omhoog. Hij had niet verwacht dat ze in Archeon haar eigen gewaad zou dragen, immers was het hier een graad of 25 en was dat gewoonweg niet te doen. Zelf deerde het hem niet zoveel hoe iemand gekleed ging. Hoewel zijn vrouw daar soms anders over dacht. Althans de laatste weken. Ze werd ouder. Ze werden beiden ouder en Dacosta had daarbij het gevoel gekregen dat ze minder aantrekkelijk zou zijn dan ieder ander in het kasteel. Aan de ene kant kon hij die onzekerheid wel begrijpen. Aangezien ze zichzelf omringde door beeldschone jonge hofdames die haar haar leven zo relaxed mogelijk probeerde te maken. Hoewel hij het vrouwenbrein nooit zou begrijpen zich er niet aan wilde wagen kon hij wel begrijpen dat jezelf met andere vergelijken nóóit een goed idee was. Daarbij kwam ook dat Larethian na 18 jaar samen zijn met Dacosta nog steeds diezelfde, prachtige elegante en fantastische vrouw zag als toen hij haar leerde kennen. Het maakte hem niet uit of ze erbij liep zonder perfect gepolijst haar of de mooiste jurken. Ze hadden immers zoveel meegemaakt. Daar kon geen jonge dame tegenop. Al deerde het hem dan ook weer niet om wat rond te spelen met de gevoelens van dames. Bij die gedachte kantelde hij zijn hoofd iets en greens vermakelijk.

Larethian kreeg de bevestiging dat ze hun conversatie elders verder konden zetten en hij wees haar dan ook de weg. Hij kende iedere hoek, gang en schaduw van het kasteel dus dat was vrij makkelijk. Echter was het voor buitenstaanders of nieuwkomers een heel ander verhaal. Vaak keken ze hun ogen uit bij het zien van de vele schilderijen, gouden beelden en andere versieringen die het kasteel te bieden had. In iedere gang was er wel iets nieuws te zien. Af en toe liet hij zijn blik op de lady vallen terwijl hij subtiel glimlachte. These halls and same for the rest of the castle have been build by the first ancestors of Dacosta. It had to be big enough for dragons to be held captivity in and for dragon riders to land. begon hij uit het niets op een ietwat warmere toon. Hij wist niet of het haar iets kon schelen wat de achterliggende gedachte van dit kasteel was, maar hij had immers geen zin in een ’stille’ wandeling. Larethian leidde de lady door de gangen en ze kwamen niet veel later uit bij het privé balkon wat uitkeek op de lager gelegen bloementuinen. Zijn mondhoeken trokken goedkeurend ietsjes omhoog bij het zien van de ronde gedekte tafel. Diverse etenswaren waren uitgestald en enkele karaffen met wijn blonken tegen het zonlicht. Het was een kleinere tafel, die  overdekt was met een prieel waar klimop en paarse bloemen tegenaan groeiden.  Overal in het kasteel van Archeon was over de details nagedacht. De tafel was gelukkig groot genoeg om met zijn tweeën aan te zitten en ook nog een verstaanbare conversatie te kunnen houden. Als de heer die hij was schoof hij een stoel naar achteren zodat de lady plaats kon nemen. En zodra dit was gebeurd nam ook hij plaats aan de tafel. Hij leunde iets naar achteren en plaatste zijn handen lichtjes op tafel. Hij kon eerlijk gezegd wel iets te eten en dan met name wijn gebruiken. Wijn was dan ook iets wat hier rijkelijk vloeiden. Met een oogwenk beviel hij de bediendes de glazen in te schenken. Zijn hand omsloot een van de glazen welke hij kort even ophief richting haar en vervolgens een slok nam om de koude vloeistof door zijn keel te laten glijden.

Het was niets nieuws dat hij zijn gasten vrij royaal in de watten legden. Immers was een goed ontvangst al het halve werk. En vooral als het erop aankwam om zichzelf  en zijn rijk in een goed daglicht te zetten nam hij de uitdaging aan. Echter was het zo dat hij wel degelijk interesse toonde in de zaken van Hillerod en hoe dingen daar gerund werden. Dat was ook een van de redenen geweest waarom hij zo had uitgepakt. Tell me, How are things back in Hillerod? vroeg hij met enige interesse hoorbaar.

Freyja | outfit |NOTES







Do not go gentle into that good night;;
Old age should burn and rave at close of day;
Rage, rage against the dying of the light.
avatar
Member
Real name : Daan
Aantal berichten : 656
IC posts : 375

Character sheet
Age: 20 years
Occupation: Lady of Hillerød
Residence : Falkreath, Hillerød
Profiel bekijken

Re: The lambs have become lions

op ma maa 19, 2018 1:30 am
if I'm going to die, let it happen
while there is still some of me left
Blijkbaar zouden ze hun gesprek niet voortzetten in de troonzaal, maar op een privé balkon. Voor een moment schoot de gedachte door haar hoofd dat ze er voor het eerst compleet alleen voor zou staan. Normaal waren haar guards eigenlijk altijd wel binnen gehoorsafstand, dit zou echter betekenen dat ze haar kleine delegatie hier achter zou laten en zichzelf in onbekende wateren waagde. Echter had ze niet het gevoel dat ze als een bedreiging werd gezien en in principe had ze dan niets te vrezen. Ze besloot de man maar te vertrouwen en stemde in, maar niet voordat haar ogen nog kort naar de deuren van de troonzaal gegaan waren. Vervolgens richtte ze haar onderveelde aandacht weer op de koning, die ze kort toe glimlachte terwijl ze in beweging kwam en hem volgde.

Het paleis was werkelijk waar prachtig. Freyja deed haar best om niet al te diep onder de indruk te lijken, iets wat haar niet al te gemakkelijk afging. In Hillerød was ze luxe gewend, maar niet op deze schaal. Alles was vele malen groter dan in haar eigen kasteel. Ze was ervan overtuigd dat de Skarsgårds al die generaties geleden iets beters neer hadden kunnen zetten, de rijkdommen van de diamanten leverden immers genoeg op. Dat zou echter volledig tegen hun principes ingaan. In het noorden draaide het om overleven, daarbij was het niet nodig om te laten zien hoe rijk je was. Freyja zou echter liegen als ze zou ontkennen dat ze er nooit naar had verlangd om op een plaats als deze te belanden. Alles leek perfect te zijn hier. Oprecht geïnteresseerd keek ze omhoog naar de man toen deze begon te praten over de geschiedenis van het kasteel. Alles was blijkbaar zo massief en groot omdat er vroeger draken door het paleis hadden gewalsd. Er verscheen een lichtelijk verraste blik in haar ogen. "They did a very good job at that." Nog nooit eerder had ze zo'n indrukwekkend kasteel gezien. Een brandende vraag kwam naar boven, al had ze geen idee of het gepast was om te vragen. Freyja besloot het erop te wagen. Ze kon er ook weinig aan doen dat ze redelijk nieuwsgierig was ingesteld. Daarbij was het altijd wel fijn om nare stiltes uit de weg te gaan. "Excuse me for my curiosity, your grace, but have you ever seen a dragon?" Zelf had ze nog nooit zo'n wezen gezien. Ze had er alleen over gelezen, en ze hadden haar altijd wel gefascineerd.

Het duurde niet lang voordat ze aankwamen op het privé balkon. De prachtige bloementuin viel haar als eerste op. Bloemen, iets wat ze in Falkreath niet in deze rijke aantallen hadden. Daar bestond het landschap voornamelijk uit ijs en sneeuw. Nu was Freyja eraan gewend, maar ze had altijd al gedroomd over de prachten van het zuiden. Het prieeltje waaronder de gedekte tafel zich bevond zag er bijna sprookjesachtig uit. Ze wist nu al zeker dat Archeon haar favoriete stad zou worden, op haar thuis na, natuurlijk. Ze zou Hillerød nooit willen verruilen voor iets anders. Dat nam niet weg dat het fijn was om te voelen dat haar botten na al die jaren gezuiverd werden van de chronische kou. Ze werd naar haar stoel begeleid en de king schoof deze voor haar achter. Met een kleine glimlach rond haar lippen nam ze plaats en fatsoeneerde ze snel haar jurk een beetje. Je kon veel over haar vader zeggen, maar de beste man had zijn enige dochter wel genoeg manieren meegegeven. Iets wat bijna zeldzaam was in het noorden. Haar ogen gingen over de tafel heen, die speciaal voor haar bezoek klaar was gemaakt. De glazen werden gevuld en ze volgde zijn voorbeeld door de hare iets omhoog te houden en deze vervolgens aan haar lippen te zetten, heerlijk. Haar ogen gingen ondertussen weer naar de man voor haar, nu iets meer tijd hebbende om haar gezelschap rustig in zich op te nemen. De king mocht er zeker wezen.

Freyja liet haar glas een beetje zakken toen hij begon met spreken. Hij vroeg hoe de zaken in haar stad ervoor stonden. "Quite alright, if I say so myself. After the death of my father it was a bit of a rocky road, but I adapted myself pretty fast." De dood van haar vader was iets waar menig gesprek vaak mee begon. Dat was immers de reden geweesr dat ze zo onverwachts lady was geworden. Het enige minpuntje waren misschien de lichte spanningen met de hoofdstad van Falkreath, maar deze waren er deels al geweest voor de start van haar regeerperiode.
notes: Dress




and if you're still

breathing you're the

lucky ones 'cause most

of us are heaving

through corrupted lungs
avatar
Member
Real name : Marielle
Aantal berichten : 1051
IC posts : 329

Character sheet
Age: 39
Occupation: King of Fallen Skies
Residence : The realm of Valyria
Profiel bekijken

Re: The lambs have become lions

op di maa 27, 2018 9:18 pm

OH, THE BATTLE MAY BE BLOODY
BUT THAT KIND OF WORKS FOR ME
De eeuwenoude gigantische gangen van het kasteel gaven de hele setting een mysterieuze sfeer. Alles was groots en royaal gebouwd. Van buitenaf waren de gigantische torens al van ver te beschouwen, maar door de zandkleurige bakstenen leek het tegelijkertijd helemaal op te gaan in het landschap. Het was haast bizar te noemen hoe perfect deze stad in elkaar gestoken was.

Zijn lippen trokken in een plezierige glimlach terwijl zijn hand kort door zijn donkere haar heen streek en zijn woorden op orde probeerde te krijgen, om hiermee een kloppend antwoord te vormen. Hij kon genoeg vertellen over zijn tijd en zijn leven hier. Echter was het maar de vraag of de lady hier ook op zat te wachten. Dus besloot hij het uiteindelijk kort te houden. I have seen them beantwoorde hij haar vraag en een korte zucht verlaat zijn lippen terwijl zijn gedachtes langzaam aan terug dreven naar jaren eerder. Toen Dacosta zich nog prinses van Valyria mocht noemen en Larethian ‘maar’ een kings guard was. Het leven had in die tijd vele drastische wendingen genomen. Van een koning die vermoord werd door zijn eigen dochter. Tot een mislukt complot georganiseerd door Navarre wat uiteindelijk in het water viel en uitmondde tot een oorlog. Een die men niet lang meer zal gaan vergeten. Het was zijn ‘eerste’ oorlog die hij meemaakte als koning zijnde. En het was tevens zijn eerste vergissing geweest. Valyria mocht in die tijd het rijk dan beheersen, De koning van Navarre deed hier zeker niet onder. Die dag leerde hij dan ook haast hoe het voelde om te verliezen. Gelukkig was het Dacosta die uiteindelijk het voortouw had weten te nemen. Zijn blik ging terug naar de lady naast hem waarna zijn mondhoeken weer iets opkrulde. I have fought besides them ging hij verder. They lend me their wings, and I returned the favour by learning their language, dii reg (My lady) de laatste woorden bezaten een zekere toon in zijn stem die hij niet vaak liet zien. Het was een diep en donkere stem die zijn strot uit geperst kwam iets wat hij vrij lang had moeten bestuderen om goed te kunnen beheersen.

Zodra het tweetal hun weg eenmaal buiten had gevonden en plaats had genomen onder de bloemenzee werd de wijn ingeschonken en hief Larethian kort het glas. De vloeistof vond al snel zijn weg naar binnen en uit interesse vroeg hij haar hoe het was in het Noorden. Met een geïnteresseerde blik rond zijn liepen die alleen voor speciale bedoelingen gereserveerd was keek hij haar aan. Ieder woord tot in de diepste vezel van zijn lichaam in zich opnemend. I get it, it is hard to rule a city. Especially when you have to depend on yourself. Larethian leunde iets naar achteren tegen de rugleuning en liet zijn blik kort op die van de lady rusten terwijl het glas nog altijd in zijn hand lag. Trust, is something we as royals cannot permit ourselves. There are too many backstabbers in this world to rely your trust in. zijn gelaat kantelde iets. But I guess things like that are not very different in the North?. In iedere stad waren wel personen te vinden die het slechtste met je voor hadden. Wat dat betreft had hij al genoeg van de wereld gezien.

Freyja | outfit |NOTES







Do not go gentle into that good night;;
Old age should burn and rave at close of day;
Rage, rage against the dying of the light.
avatar
Member
Real name : Daan
Aantal berichten : 656
IC posts : 375

Character sheet
Age: 20 years
Occupation: Lady of Hillerød
Residence : Falkreath, Hillerød
Profiel bekijken

Re: The lambs have become lions

op vr maa 30, 2018 12:16 am
if I'm going to die, let it happen
while there is still some of me left
Haar nieuwsgierigheid was geprikkeld toen de koning begonnen was over draken. Zelf had ze nog nooit zo’n majesteus wezen mogen zien. Wel had ze talloze verhalen gehoord over de wezens, maar in het hoge noorden had ze er nog nooit eentje met haar eigen ogen gezien. Natuurlijk waren er reizigers geweest die overdreven verhalen hadden opgehangen hoe ze op de ruggen van de beesten waren geklommen. Iedereen wist dat het pure onzin was die op deze manier werd verkocht, maar toch bleven mensen staan om te luisteren. Zelf had ze soortgelijke verhalen ook vaak genoeg aangehoord. Op een bepaalde manier bleven ze haar intrigeren. Het gevoel om op de rug van zo’n onwerkelijk wezen te zitten zou waarschijnlijk onbeschrijfelijk zijn. Freyja had echter niet het idee dat ze het ooit uit zou vinden. Bepaalde dingen waren immers niet voor iedereen weggelegd. Het feit dat ze nog nooit een draak in levende lijve had gezien zei eigenlijk al genoeg. In haar ooghoek zag ze hoe de koning zijn hoofd weer haar kant op draaide en ze deed hetzelfde. Haar wenkbrauwen trokken lichtjes omhoog toen hij haar vertelde dat hij zij aan zij met de wezens had gevochten. Dii reg. De toon van zijn stem zorgde ervoor dat ze een rilling over haar ruggengraat voelde lopen. Onbewust kneep ze haar ogen iets verder samen, terwijl ze hem bestuderend aankeek. De taal van de draken. “So you can actually communicate with dragons?” vroeg ze hem vervolgens. Het was duidelijk dat de Lady oprecht geïnteresseerd was in wat hij haar te vertellen had, zeker na de twee intense woorden die hij zojuist over zijn lippen had geperst. Haar aandacht had hij in elk geval wel gevangen, een goed begin.

Freyja keek haar ogen uit toen ze aankwamen bij het prieeltje waar alles voor haar bezoek al gereed was gemaakt. Er werd wijn ingeschonken en ze volgde het voorbeeld van de koning door haar glas kort omhoog te houden, waarna ze er voorzichtig uit nipte. Vervolgens ging het gesprek over op haar stad, logisch ook. Een normaal persoon zou niet op deze uitbundige manier ontvangen worden. Natuurlijk wilde de koning de politieke en economische status van haar stad weten. Ze kon het niet laten zich af te vragen wat er allemaal voort zou kunnen bloeien uit dit ene bezoek. Tot nu toe had ze er in elk geval nog geen spijt van dat ze de tocht naar het zuiden had afgelegd. Terwijl hij sprak knikte ze lichtjes mee. Het besturen van een stad was inderdaad alles behalve makkelijk, zeker wanneer je er alleen voor stond. De meeste mensen wisten ondertussen wel van de jonge Lady, die er niet op had gerekend om in de positie van stadhouder te worden geplaatst. Het leven kon soms raar lopen. Haar ogen waren kort afgedwaald naar haar glas, maar toen ze hoorde hoe hij over vertrouwen begon zocht ze zijn blauwe ogen weer op. “I guess things are very much alike, yes.” Ze rechtte haar rug een beetje, terwijl ze iets tegen de rugleuning aan leunde. “I want people to trust me as their leader, but at the same time I know I can barely give anyone the same trust back.” Misschien was ze al te goedgelovig geweest in sommige gevallen. Had ze bepaalde vreemden te dicht in haar buurt gelaten. Ze zou voorzichtiger moeten worden, zeker met de spanningen die gaande waren. “There’s always a chance that someone close to me could just as easily work for my enemies as well.” Ze had redelijk wat adviseurs, guards en andere mensen die dicht bij haar stonden. Daarbij was ze geen figuur die zichzelf op wilde sluiten in haar kasteel, waardoor ze vaak in de straten van haar stad te vinden was. Het kostte maar één verdwaalde pijl die van een afstandje werd afgevuurd om een einde aan dit hele sprookje te maken. Ondertussen bracht ze het glas wijn weer naar haar lippen, haar heldere ogen nieuwsgierig op de koning gericht. Ze was ergens benieuwd of hij enige adviezen voor haar zou hebben.
notes: Dress




and if you're still

breathing you're the

lucky ones 'cause most

of us are heaving

through corrupted lungs
avatar
Member
Real name : Marielle
Aantal berichten : 1051
IC posts : 329

Character sheet
Age: 39
Occupation: King of Fallen Skies
Residence : The realm of Valyria
Profiel bekijken

Re: The lambs have become lions

op zo apr 01, 2018 1:48 pm

OH, THE BATTLE MAY BE BLOODY
BUT THAT KIND OF WORKS FOR ME
Het was vrijwel meteen duidelijk dat hij een bepaalde snaar bij de lady geraakt had. Met een zekere interesse in haar ogen keek ze hem aan terwijl hij een einde breide aan zijn woorden. Die hij als laatst afkapte met een aantal woorden uit het Dovahzul. Ze had haar ogen iets samengeknepen toen hij de woorden met een donkere toon in zijn stem uitsprak en toen de vraag of hij met ze kon communiceren uiteindelijk viel greens hij. I have been able to have a conversation with one, if you imply that. But they will never obey to my wishes and orders. Larethian schraapt zijn keel en beweegt zijn blik terug naar de eindeloos lijkende gang. Waar de zon inmiddels door was gebroken en een lichte glinstering de hal op deed lichten. The Laendaerys family are the only true Dragonborn who can command and tame these royal beasts. It has been so for decades and it will be so for another decade. I have seen it happen with Dacosta and now with my own daughter. zijn lippen stopten even met bewegen en hij likte ze en dacht na over zijn volgende woorden. Om er zeker van te zijn dat zijn woorden klopten. Don’t be fooled by their presence. They are huge strong beasts and has their own will and each of them has their own character. If you are granted to talk to one you may end up either burned or eaten. Hij maakte een einde aan de zinnen en liet zijn blik weer vallen op de lady die hij vervolgens naar buiten begeleide.

De twee hadden het zichzelf gemakkelijk gemaakt op de balkontuin van het kasteel. Er stond een koele bries die het er ondanks de hitte vrij aangenaam maakte. Het eten wat op tafel stond was waarschijnlijk genoeg geweest voor 4 man, en de wijn die al rijkelijk begon te vloeien was oneindig aan te slepen. Het gesprek begon al snel een wending aan te nemen. Naar het regeren en coördineren van een stad en de bedoeling om personen om je heen te hebben die je kon vertrouwen. Larethian legde haar uit dat ‘vertrouwen’ iets was wat royals zichzelf niet konden permitteren in deze wereld. waarop hij haar de vraag stelde of het er hetzelfde aan toe ging in het Noorden. Zijn blik rees op terwijl ze met hem instemde. Making mistakes is part of the job, my lady. The truth is; people mess up things all the time. But one mistake could cost you your head in this world. Even for a leader of a city Het glas werd weer naar zijn lippen toe getrokken en hij nam enkele slokken. Hij draaide het glas wat heen en weer en zijn blauwe ogen waren gebiologeerd door de rode vloeistof die in het doorschijnende materiaal was gevangen. Afhankelijk van hoe het licht brak op het oppervlak van de drank, veranderde de kleur van een donkere en diepe sintel in een licht, bijna roodachtig goud. Zijn blik werd uiteindelijk weer teruggetrokken naar de práchtige lady die zich voor hem bevond en hij recht zijn rug iets. Even your advisers could stick a dagger into your back when you are sleeping or do other things when you are not watching. Which is why we might come to an agreement. Hij hief zijn gelaat iets op terwijl zijn blauwe donkere kijker snog altijd op haar rustte. Afwachtend wat ze van zijn opmerkingen zou vinden dreef zijn blik weer af richting het eten. Hij kon wel iets voedzaams gebruiken. Tenslotte had hij vandaag nog nauwelijks tot niets gegeten. But first, let us eat. And then discuss what we can do for one another.

Freyja | outfit |NOTES







Do not go gentle into that good night;;
Old age should burn and rave at close of day;
Rage, rage against the dying of the light.
avatar
Member
Real name : Daan
Aantal berichten : 656
IC posts : 375

Character sheet
Age: 20 years
Occupation: Lady of Hillerød
Residence : Falkreath, Hillerød
Profiel bekijken

Re: The lambs have become lions

op zo apr 01, 2018 6:18 pm
if I'm going to die, let it happen
while there is still some of me left
Freyja moest toegeven dat hij haar interesse had gewekt met zijn verhalen over de draken en Archeon. Tijdens het lopen luisterde ze dan ook geïnteresseerd naar wat hij haar allemaal vertelde. Blijkbaar had hij inderdaad met een draak gesproken, maar zou hij ze niet zo kunnen temmen zoals iemand van de Laendaerys bloedlijn. “What kind of character had the dragon you talked to? I mean, you managed to not end up like one of those two things.” Opnieuw vonden haar ogen die van de koning, afwachtend op wat hij nog meer te vertellen had.

Het vertrouwen wat je in andere mensen plaatste was een tricky ding om te doen als royal zijnde. Er waren genoeg mensen uit op je rijkdommen, op je status en sommige misschien nog wel op heel andere dingen. Dat laatste was iets waardoor ze meteen aan Morton moest denken, die haar daar vaak genoeg voor gewaarschuwd had. De enige mensen die ze dacht volledig te kunnen vertrouwen waren de twee jonge mannen die ze als haar familie bestempelde. Haar broers die haar altijd al veilig hadden gehouden. Het was een wereld waarin iedereen deed wat goed voor zichzelf was, een wereld vol narcistische individuen. Volgens de koning was fouten maken onderdeel van het leven. Zelfs een stadhouder kon zijn of haar hoofd verliezen door het maken van een bepaalde fout. Lichtjes knikte ze mee met zijn woorden, wetende dat hij gelijk had. Ze bracht het glas wijn dan ook weer naar haar lippen en nam er een klein slokje van, om haar ogen vervolgens op de dieprode inhoud te laten rustten. Zelfs haar adviseurs konden haar een mes in de rug steken. Freyja richtte haar ogen weer op en haakte deze in de eveneens blauwe van de koning. Het was de reden dat haar vader maar weinig adviseurs had gehad. Wat zij niet wist, wat niemand wist, was dat dat zijn dood was geworden. De woorden van de koning hadden dan ook niet toepasselijker kunnen zijn – mocht ze geweten hebben wat de werkelijke reden van haar vaders dood was geweest. Een licht verbaasde blik verscheen kort in haar ogen toen hij plots een zeer interessante optie op tafel legde. Een overeenkomst. “We indeed might, your majesty,” sprak ze langzaam, duidelijk iets verrast door het plotselinge aanbod. Ze was naar Valyria gekomen om te zien wat er te bespreken viel, maar dat de koning een degelijke overeenkomst ook leek te zien zitten had haar aangenaam verbaasd.

Voordat ze naar het paleis was gekomen had ze niet veel gegeten, deels omdat ze toch lichtjes zenuwachtig was geweest en geen hap door haar keel had kunnen krijgen. Het was haar eerste bezoek als Lady, voor het eerst in haar leven dat ze de sneeuwvelden van Falkreath achter zich had gelaten. Een vreemd land met mensen die haar onbekend waren. Het aanzicht van de zandbergen en de bloementuinen had er bij haar aankomst voor gezorgd dat ze een paar minuten met grote ogen toe had gekeken. Valyria had alles wat ze niet gewend was. In elk geval zou ze zijn aanbod om eerst wat te eten niet afslaan. “Alright,” stemde ze dan ook met hem in. Ze voelde zich redelijk op haar gemak door de gastvrijheid van de koning en ook hun eerdere, interessante gesprek had daaraan meegeholpen. Ze rechtte haar rug een beetje en plaatste haar glas wijn naast zich op de tafel, waarna haar ogen kort over de gedekte tafel heen gingen. In het noorden pakten ze normaal niet zo groot uit, behalve op speciale dagen en met hooggenode gasten. “I’m now wondering how big your appetite usually is, your majesty, seeing all this food.” Haar mondhoek trok omhoog in een lichte grijns terwijl ze hem vanonder haar wimpers aankeek. Ze vond het niet erg om het politieke gesprek eventjes te laten voor wat het was. Zoals hij had gezegd, ze zouden er later op terugkomen.
notes: Dress




and if you're still

breathing you're the

lucky ones 'cause most

of us are heaving

through corrupted lungs
avatar
Member
Real name : Marielle
Aantal berichten : 1051
IC posts : 329

Character sheet
Age: 39
Occupation: King of Fallen Skies
Residence : The realm of Valyria
Profiel bekijken

Re: The lambs have become lions

op vr apr 06, 2018 8:26 pm

OH, THE BATTLE MAY BE BLOODY
BUT THAT KIND OF WORKS FOR ME
Interesse was bij mensen op een of andere manier altijd zo makkelijk te triggeren. Het werd soms haast iets te makkelijk als je het hem vroeg. Geef de persoon voor je een bijzonder onderwerp en ze namen niet alleen je hand, maar gelijk je hele arm om het onderste van de kan te weten te komen. En hij hield ervan. Hij hield ervan om rond te spelen met zijn woorden alsof alles voor hem slechts een spel was. Hij hield ervan om mensen te informeren over de doelen die hij inmiddels bereikt had en de doelen die nog zouden komen. En hij had voor de rest van zijn leven nog zoveel doelen om te behalen. Larethian was altijd al ambitieus geweest. Altijd bezig met plannen en leren om zijn brein met informatie te vereiken en anderen hun brein te kunnen begrijpen. De psychische kant daarvan dan. Het brein kon zulke vreemde dingen met een mens uithalen. Het kon je tot waanzin drijven en dat was iets wat hem fascineerde. Zijn lange lichaam baant zich nog steeds een weg door de gangen van het kasteel. De roodharige lady af en toe in zich opnemend. Ze bezat een zekere schoonheid die hier uniek te noemen was. De vuurrode lokken die fel afstaken tegen de bleke huid. Lady Freyja was zeker iemand wie hij zijn arm zou reiken om tot genoeg informatie te komen. Om tot de informatie te komen die hij wilde.

Ze vroeg hem hoe de draak precies was, met welke hij enkele woorden had gesproken. En kort trokken zijn lippen omhoog in een goedkeurende grijns voordat zijn gedachtes weer teruggingen naar die dag. Iedere herinnering weer voor zich halend. He was different then the others. zijn woorden brachten een zekere kalmte met zich mee terwijl zijn blik weer naar de lady ging. Less dangerous, unpredictable and instead of the others his veins where not filled with rage. But with gold. Zijn lippen brouwen een einde aan de waarschijnlijk nietszeggende woorden die hij zojuist richting de lady had gevuurd. En toen de zon hun gezichten eenmaal bestreek en ze zichzelf onder het prieel hadden gesetteld kantelde zijn blik kort en zijn ogen werden gericht op het eten dat voor hen stond. Ze zouden hun serieuzere gesprek later vervolgen en dat was misschien maar goed ook. Hij had wel trek gekregen in iets anders dan wijn en een goed maal zou hem wel tevreden kunnen stellen. De lady maakte nogmaals een opmerking en zijn blauwe ogen gingen vermakelijk omhoog richting haar gelaad. I guess you could say that I like to keep my guests satisfied.  kort schraapt hij zijn keel terwijl hij zijn woorden vervolgde. But you are right for wondering how big my appetite usually is. And right now it is big. Zodra de woorden verdwenen in de brandende lucht schieten zijn ogen weer richting het eten. Enjoy your meal, my lady.

Freyja | outfit |NOTES







Do not go gentle into that good night;;
Old age should burn and rave at close of day;
Rage, rage against the dying of the light.
avatar
Member
Real name : Daan
Aantal berichten : 656
IC posts : 375

Character sheet
Age: 20 years
Occupation: Lady of Hillerød
Residence : Falkreath, Hillerød
Profiel bekijken

Re: The lambs have become lions

op za apr 07, 2018 12:12 am
if I'm going to die, let it happen
while there is still some of me left
Haar nieuwsgierigheid was een gevaarlijk ding. Wanneer iemand haar eenmaal een interessant verhaal voorschotelde kon ze gretig worden om de verdere afloop te weten. Er werden dan ook een aantal vragen op de lange man afgevuurd die misschien helemaal niet haar zaken waren. De jonge vrouw vroeg hem dan ook naar het karakter van de draak waarmee hij had gesproken. Ze kon zich niet voorstellen hoe het was om bij zo’n majesteus wezen te zijn en ermee te communiceren. De koning vertelde haar dat de draak anders was geweest dan de anderen. Haar blauwe ogen waren op de man gericht toen hij verder praatte.

Freyja vroeg zich af of er een zekere beeldspraak achter zijn woorden verscholen ging. Het leek haar onwaarschijnlijk dat er draken waren met goud in hun klauwen, al zou ze er aan de andere kant niet eens van op moeten kijken. Er waren wel meer dingen in Fallen Skies die niet gemakkelijk te verklaren waren. In elk geval kon ze niet anders zeggen dat ze nog altijd een beetje onder de indruk was van zijn woorden toen ze het balkon bereikten. De warme zon zorgde ervoor dat haar mondhoeken lichtjes omhoog trokken. Ze hoopte wel dat haar huid niet nog roder zou worden van de brandende zon. Gelukkig settelden ze zich onder een prieeltje en dat zorgde ervoor dat het directe contact met de zon verbroken werd. Er stond een aangename bries die haar rode lokken wat van hun plaats verschoven. Het onderwerp waarmee ze hun gesprek waren begonnen had plaatsgemaakt voor een iets politiekere wending, maar ook deze werd na een tijdje aan de kant gezet. Ze zouden een eventuele overeenkomst later wel bespreken, iets waar ze absoluut niets op tegen had. Haar aandacht werd weer getrokken naar het eten wat voor hen stond uitgesteld, waarna ze een opmerking maakte over zijn eetlust. Met haar mondhoeken lichtjes omhoog getrokken keek ze hem vanonder haar wimpels aan en merkte ze de vermakelijke uitdrukking in zijn blauwe ogen op. Zijn opmerking zorgde ervoor dat er nog altijd een grijns rond haar lippen speelde toen ze haar ogen weer op het eten richtte. “Thank you, your majesty.” Ergens was het vermoeiend om deze formele houding constant aan te blijven houden, maar ze begon er toch aan te wennen. Het duurde dan ook niet lang voordat er een aantal dingen op haar bord lagen en ze smakelijk begon te eten.

Omdat het eten in overvloed aanwezig was had ze eerst geen idee gehad waar te beginnen, alles zag er immers zo lekker uit. Toen ze eenmaal bezig was kon ze die gedachte ook bevestigen, het was inderdaad heerlijk. Zo nu en dan ging haar hand naar haar glas wijn, wat ze naar haar lippen bracht en er een kleine slok van nam. Ze was niet van plan om zich weer volledig te laten gaan met de wijn, iets wat natuurlijk niet kon in het gezelschap van de koning van Valyria.  
notes: Dress




and if you're still

breathing you're the

lucky ones 'cause most

of us are heaving

through corrupted lungs
avatar
Member
Real name : Marielle
Aantal berichten : 1051
IC posts : 329

Character sheet
Age: 39
Occupation: King of Fallen Skies
Residence : The realm of Valyria
Profiel bekijken

Re: The lambs have become lions

op za apr 07, 2018 7:54 am

OH, THE BATTLE MAY BE BLOODY
BUT THAT KIND OF WORKS FOR ME

Eerlijk gezegd kon hij niet wachten om een maaltijd naar binnen te schuiven. En zodra de laatste woorden van de lady dan ook zijn uitgesproken verdwijnt de subtiele grijns die rond zijn lippen lag weer en schept hij wat dingen op het bord om zijn maag mee te vullen. Eenmaal etend bedenkt hij diverse dingen die hij de jonge vrouw zou kunnen toegooien. Hoewel hij ervan hield om te schakelen tussen verschillende landen was het vandaag niet perse zijn intentie om hier iets “serieus” uit te halen. Nee, hij wilde eerst kijken wie ze was en hoe ze in elkaar zit. Na zijn bezoek aan Skørravir was het wel duidelijk dat er meer schuil ging achter de kille bergketens van het noorden. Een laatste slok vanuit het wijnglas ging naar binnen die vrijwel direct weer voor hem bijgevuld werd. Zijn vork werd op tafel geplaatst en de laatste restjes eten veegt hij weg met zijn server. Tell me, what is it that interests you so much in our mythical creatures? Valyria had al decennia lang een bepaalde claim gelegd op de draken die er in Fallen Skies nog rond zwierven. Niet alleen omdat de laendaerys familie ze konden controleren. Ook omdat dit hen tot een bizar machtige familie maakte. What kind of mythical creatures are roaming the North? I have been there before but nothing really caught my eyes.

Zijn oceaan blauwe kijkers dwalen weer af van het gelaat van de lady, naar zijn wijnglas die hij optilde en uiteindelijk zijn kijkers lieten uit komen tot aan zijn bord gevuld met eten. Eten. Het was jaren lang zo’n nietszeggend klein woordje voor hem gebleken. Het was voor hem niet de vraag of hij die dag zou eten. Maar eerder wie hij ervoor zou omleggen om überhaupt te kunnen eten. Na de korte ontmoeting met Avanti van een aantal dagen terug leken die confrontaties met de gedachten er aan weer te zijn aangewakkerd. Hij was in die tijd misschien net 15, 16 misschien 17. Niets wetend van de gevaren die de kleine wereld van de cultist groep met zich meebrachten had hij zichzelf er in weten te storten. Iets wat hij met zijn oh zo veilige menselijke bestaan moest bekopen. Hoewel zijn tienerjaren er niet bepaald rooskleurig uit hebben gezien moest hij nu, zoveel jaren later. Toegeven dat dat misschien wel het diepste punt uit zijn leven was geweest. Jezelf overgeven aan de duivel en je ziel uit je lichaam laten rukken was niet iets waar je met je verstand voor zou kunnen kiezen. Het was iets, meer. Wanneer je geen keuze meer hebt en je voor alles alleen komt te staan was het de cultist groep van Avanti geweest die hem omarmd hadden als een warme deken. Met een pijnlijke uitdrukking op zijn gezicht schuift hij de gedachtes die meerdere malen per dag door zijn hoofd dwaalden terug naar achteren. Naar het diepste en donkerste gedeelte van zijn gedachtes. Een korte zucht slaakt hierbij uit zijn keel die hij vervolgens weg drinkt met wat wijn. Het kon niet zo zijn dat hij hier enige vorm van zwakte zou kunnen tonen. Niet tegenover de lady, niet tegenover zijn personeel. Zelfs niet tegenover Dacosta. Zwakte was iets wat hem duidelijk in het verkeerde keelgat kon schieten. Als je zwak was zoals een slaaf of een bedelaar was je in zijn ogen niets.

Hij besloot de baas te zijn over zijn eigen gedachtes en de zoveelste vervaagde glimlach rond zijn lippen te sieren. Het was iets waar hij al jaren mee uit de voeten kon. Want wanneer hij echt pas geamuseerd was dan kon je het zien aan zijn haast glimmende ogen. Larethian plaatste het wijnglas weer terug op tafel terwijl zijn blik richting de lady ging. Klaar om haar weer een aantal vragen af te vuren die hem niet zozeer bezig hielden, maar er voor konden zorgen dat de stilte voor korte tijd wegvaagde. Have you ever visited other countries, besides Valyria my lady? Hij bleef haar kort even aankijken terwijl hij wachtte op haar reactie.

Freyja | outfit |NOTES







Do not go gentle into that good night;;
Old age should burn and rave at close of day;
Rage, rage against the dying of the light.
Vorige onderwerpTerug naar bovenVolgende onderwerp
Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum