welcome
Fallen Skies is een 'high fantasy Textbased-RPG' die zich afspeelt in een mytische wereld vol wonderlijke wezens, monsters en magie. Het land verdeeld onder zes koningkrijken is altijd bewegend en beïnvloedbaar. Het kan zomaar zijn dat jij de held wordt van het gehele land of misschien zelfs de grootste terreur die Fallen Skies ooit meegemaakt heeft. Alles is mogelijk in deze gevaarlijk mooie wereld. En niets is gek genoeg.
map
season
Lente neemt haar intrek. In deze tijden wordt niet alleen het weer vele malen beter, maar ook zijn er meer en meer jonge dieren buiten te vinden. Perfect als je op zoek bent naar een huisdier of.. duistere gedachten hebt.
current event
Door de plotse hitte over het gehele land beginnen de ijslagen in het hoge noorden te smelten. Waardoor vervolgens meerdere rivieren overstromen wat meer als genoeg problemen met zich mee kan brengen voor de gewone man.
staff
List of the current city rulers: click here
Account switch
Gebruikersnaam


Wachtwoord

donation
©2017 Fallen Skies staat onder leiding van het team en wordt ondersteund door Actieforum. Om Fallen Skies reclamevrij en optimaal bespeelbaar te houden is er een mogelijkheid om via Paypal te doneren. Alle donaties worden teruggestoken in het forum en het is niet verplicht om te doneren.
Deel
Vorige onderwerpGo downVolgende onderwerp
avatar
Member
Real name : Yanthe
Aantal berichten : 79
IC posts : 39

Character sheet
Age: 26years
Occupation: Insurgent
Residence : Valyria
Profiel bekijken

Locked [past]

op za maa 17, 2018 7:27 pm


Vandaag was hij erachter gekomen dat zijn ouders, niet zijn echte ouders waren. Hij hen hun gesprek afgeluisterd aan de open deur, waarna ze besloten hadden om het hem te vertellen. Toen ze de jonge Adrian erbij riepen, was hij al op de hoogte geweest. Toch luisterde hij in stilte en keek hij in een waas naar het portret aan de muur, waar ze naar verwezen. De realiteit leek een ommekeer te maken. Alles wat hij gekend had, was niet waar geweest. Hij was altijd dol geweest op hen en dan kwamen ze hier ineens mee af?! Hij was niet echt kwaad, maar eerder teleurgesteld. Dit was niet iets waarop hij aan het wachten was. Hij werd uit zijn gedachten getrokken toen er verteld werd dat de vrouw aan de muur, het portret, zijn moeder was. Adrian fronste even. Het portret, dat hier al jaren aan de muur hing was zijn moeder? Zijn gezicht klaarde lichtjes op, terwijl hij met grote ogen naar de dame keek. Nog nooit eerder had hij hier aandacht aan besteed, maar nu wilde hij elk deeltje goed in zich opnemen. Zijn moeder.

Jaren later kwam hij erachter wat de naam van zijn moeder was, deze stond op de achterkant van het portret geschreven. Het portret hing nu nog steeds op dezelfde plek, zelfs nu zijn pleegouders overleden waren. Ze hadden de lange periode van ziekte niet overleefd. Het was aan de 14-jarige Adrian om op eigen benen te staan, om verder te gaan. Dit had hij gedaan door zich aan te sluiten bij een groep Insurgents. Hij had altijd al iets gehad met het helpen van anderen en daar kon hij zich nu zonder problemen op storten. Enkele weken geleden had men actie ondernomen en een deel de koninklijke familie aangevallen, waarbij ze één van de dochters hadden weten te ontvoeren. Alysanne. Omdat Adrian nog jong was, mocht hij er niet bij zijn wanneer men haar ondervroeg. Hij had wel de taak gekregen om haar te voorzien van eten, drinken en andere dingen die ze nodig had.

Met een schotel eten in de hand liep hij naar de ruimte waar ze zat. Onderaan de deur waren enkele planken afgebroken zodat hij haar via deze weg kon voorzien van het eten. Hij mocht in geen enkel geval de deur openen, die regels waren hem luid en duidelijk uitgelegd geweest. Vandaag schafte de pot, voor het eerste sinds een week, stoofpot. Eerder deze week mocht Adrian haar enkel water en brood geven. Waarom, wist hij niet, maar hij was zelf wel opgelucht dat hij hij niet nog een dag af moest komen met alleen water en brood. "Ik heb je eten." zei hij kort en zette het bord onder de deur, waarna hij tegen de muur ging zitten, vlak naast de deur. Er was geen bestel voorzien, wetend dat dit tegen hem gebruikt kon worden moesten de andere insurgents hier achter komen.

Alysanne
avatar
Member
Real name : Ro
Aantal berichten : 81
IC posts : 24

Character sheet
Age: 28 years
Occupation: Princess of Valyria
Residence : Archeon
Profiel bekijken

Re: Locked [past]

op zo maa 18, 2018 2:01 am

Alysanne Laendaerys

Met haar hand om het kussen geklemd lag de jonge prinses op de matras die de kleine kamer sierde, in andere monden ook wel haar cel genoemd. Haar ogen had ze gesloten, in een poging om in slaap te kunnen vallen. Ze wist de laatste tijd niet wat beter was: in de kamer haar dagen doorbrengen met ondervragingen die nooit soepel verliepen, of in slaap vallen en getrotseerd worden met de nachtmerries van haar ontvoering.

Zuchtend opende ze haar ogen weer, en liet haar ogen het plafond afgaan. De kamer waar ze zich de afgelopen maand had bevonden was lang niet zo rijkelijk gedecoreerd als het huis van de rijke familie dat ze toch enigszins thuis had kunnen noemen. Het paleis wat haar ware thuis was leek ver weg, daar kon ze enkel nog van dromen. Er was een raam met niet al te veel uitzicht, een matras met de benodigdheden als kussens en dekens, en een tafel met een enkele stoel. Sinds kort stond er ook een kleine kist, waar ze wat kleding in had gevonden, meer ook niet. Het was genoeg om haar in leven te houden, niet genoeg om ook maar iets te herstellen van de schade die mentaal was aangebracht bij haar.

Ze werd afgeleid door wat geluid op de gang, en kwam langzaam overeind van haar 'bed'. "Ik heb je eten." Klonk het, en zag hoe er een bord onder de deur werd gezet. Dit was een van de weinige momenten met communicatie die ze kreeg op een dag waarbij ze een kans had om met iemand te praten die niet naar haar hoofd schreeuwde om details over haar familie. De zestienjarige Alysanne mocht jong zijn, maar ze was oud genoeg om te begrijpen dat haar gijzelaars niets goeds met haar voor hadden. Informatie hadden ze ook niet uit haar gekregen. Met een verbazingwekkende kalmte liep ze naar de deur, en pakte het bord op van de grond. Stoofpot. Het was een verbetering op het water en brood wat ze de afgelopen had gehad, maar in een vlaag van bedroefdheid begonnen haar handen te trillen. Voor ze het wist viel het uit haar handen en brak uiteen zodra het de grond raakte. Haar zicht werd wazig door de opkomende tranen, en ook haar benen begonnen te trillen. Ze zakte tegen de muur naar beneden en begroef haar gezicht snikkend in haar handen, niet wetend dat de jongen er nog was.

thank you Sarah!


A mess of beautiful contradictions make her whole,

She wears fire for skin but a storm lives in her soul
avatar
Member
Real name : Yanthe
Aantal berichten : 79
IC posts : 39

Character sheet
Age: 26years
Occupation: Insurgent
Residence : Valyria
Profiel bekijken

Re: Locked [past]

op zo maa 18, 2018 2:23 am


Hij was tegen de muur blijven zitten, iets wat hij soms wel vaker deed. Normaal was het gewoon stil, doodstil, want het was nooit in hem opgekomen om iets meer te zeggen. Nu viel en bord met de stoofpot op de grond, waardoor hij direct alert was en zijn aandacht gericht had op de deur. De jonge Adrian beet even op zijn lip, niet wetend wat hij moest doen. Hij kon de scherven en de etensresten van de stoofpot zien, hij wist wat er gebeurd was, maar was vooral ook benieuwd waarom. Het duurde niet lang voordat hij gesnik hoorde. Adrian legde zijn hoofd tegen de muur en staarde naar de donkere muur voor hem, luisterend naar het gesnik. Het duurde even voordat hij besloot om ook maar iets te doen. Hij liet zich op zijn zij vallen zodat hij onder de deur kon kijken, zoekend naar het meisje. Nu pas bedacht hij zich, dat hij misschien toch wel iets moest zeggen. "M-moet ik nieuw eten gaan halen?" fluisterde hij zachtjes. Oké, dat was gewoon stom. Hij wist namelijk dat er altijd maar één portie voorzien was. Alhoewel... Hij had zelf geld genoeg, geld dat zijn pleegouders hem nagelaten hadden. Hij kon zelf iets gaan zoeken! Voorlopig deed hij nog niets en wachtte hij haar antwoord af. De prinses zat ineengezakt tegen de muur en had haar gezicht verstopt in haar handen. De helft van Adrian's gezicht was als enige zichtbaar, aangezien het gat in de deur niet groot genoeg was.
avatar
Member
Real name : Ro
Aantal berichten : 81
IC posts : 24

Character sheet
Age: 28 years
Occupation: Princess of Valyria
Residence : Archeon
Profiel bekijken

Re: Locked [past]

op do maa 22, 2018 7:17 pm

Alysanne Laendaerys

Nooit had Alysanne zich in zo'n situatie bevonden. Waar ze niet wist of ze de volgende dag nog zou mogen zien, en als ze die zou zien, wat voor horror deze dan mee bracht. Nooit leek ze hier rust te hebben, en ze was hier pas enkele maanden. Ze hield het al niet meer bij, al was er nog enkele hoop dat haar redding zou komen. Hoop die iedere keer weer de grond in werd geboord bij de ondervragingen. Dat was het ergste, de urenlange ondervragingen. Natuurlijk wist de meid over haar familie, maar ze was ook tot de dood loyaal aan ze, dat was haar wel bijgebracht toen ze nog in het paleis had gewoond. Met name door haar vader, af en toe door haar moeder. Nooit zou ze haar eigen bloed verraden, maar het verblijf hier maakte dat er ook niet veel makkelijker op.

"Ik heb je eten." Alysanne werd uit haar gedachtespan getrokken toen ze de woorden horen, en zag gelijk ook een bord onder de deur verschijnen. Langzaam stond ze op, en liep naar de deur toe, om vervolgens te zien dat ze vandaag stoofpot voorgeschoteld kreeg. Terwijl ze naar het bord in haar handen staarde werd het langzaam wazig voor haar ogen, en begonnen tranen te lopen. Het bord kletterde luid op de grond, iets waar de meid overduidelijk van schrok. Ze zakte tegen de muur aan, en begroef haar gezicht al snel snikkend in haar handen.
Vaak genoeg had Alysanne gehuild sinds ze hier was, en vandaag werd het haar opnieuw te veel. Dit waren momenten waarop ze een knuffel, of enige vorm van affectie zo nodig had dat ze er bijna alles voor zou doen. "M-moet ik nieuw eten gaan halen?" Klonk het onder de deur vandaan. Geschrokken kroop de meid wat verder weg van de deur, voor ze toch haar tranen probeerde weg te vegen. Heel voorzichtig gleed haar blik naar de deur, maar veel kon ze niet zien vanuit deze positie. Ze kroop langzaam richting de deur, tot ze er recht voor zat en het gezicht van de jongen kon zien. De tranen bleven lopen, en er was af en toe een snik te horen voordat ze fluisterde: "Ik heb geen honger meer." Even was het stil, tot toch nieuwsgierigheid het van haar over nam en ze vroeg: "Wie ben je?"

thank you Sarah!


A mess of beautiful contradictions make her whole,

She wears fire for skin but a storm lives in her soul
avatar
Member
Real name : Yanthe
Aantal berichten : 79
IC posts : 39

Character sheet
Age: 26years
Occupation: Insurgent
Residence : Valyria
Profiel bekijken

Re: Locked [past]

op vr maa 23, 2018 5:10 pm


Jonge Adrian trok even zijn wenkbrauw op toen de prinses uit het zicht verdween. Waar was ze? Ze was uit het zicht verdwenen, maar verscheen niet veel later vlak voor zijn neus. Er zat nog geen meter tussen hun gezichten in. Ze vertelde hem dat ze geen honger meer had. Hij was stil en liet zijn ogen langs haar wangen glijden, die nat waren van de tranen die ze gelaten had. "Mijn naam is Addi." zei hij zachtjes. Hij mocht eigenlijk niet met haar praten, laat staan zijn naam zeggen. Hij gaf haar zijn bijnaam die men hier gebruikte, een bijnaam die in zijn toekomst mee met de insurgents zou verdwijnen. Hij had haar naam al wel opgevangen, maar vroeg bijna automatisch hetzelfde aan haar. Hij kon zich nog net tegen houden. Hij zou anders wel heel stom overkomen. En als 14-jarige moest hij zich toch wel kunnen bewijzen aan anderen, naar iedereen die hij tegenkwam. Hij liet zijn blik naar haar ogen gaan. "Ik kan je niet veel geven, maar als je iets wil om je op te vrolijken, zal ik proberen om het mee te nemen." Het ging vooral om kleine dingen, hebbedingetjes en prutsen die misschien wel een verschil konden maken. Hij glimlachte zachtjes naar haar om haar gerust te stellen. Ondanks dat hij een actief lid was van de insurgents, vond hij het toch een beetje zielig voor haar. Soms moesten er offers gebracht worden om je doelen te bereiken, dat wist hij ook wel en hij had hier ook al aan deelgenomen, maar bij haar was het net iets anders.
avatar
Member
Real name : Ro
Aantal berichten : 81
IC posts : 24

Character sheet
Age: 28 years
Occupation: Princess of Valyria
Residence : Archeon
Profiel bekijken

Re: Locked [past]

op vr mei 11, 2018 1:03 am

Alysanne Laendaerys

Het geluid van het bord wat uit elkaar spatte zodra het de grond raakte deed jonge Alysanne schrikken, en instinctief hield ze haar armen voor haar gezicht, bang voor vliegende scherven. Al was het meer een traumatiserend geluid waar ze bang voor was geworden. Het geluid van scherven, zodra er weer een fles om werd gegooid als ze haar gijzelaars niet het antwoord gaf wat ze wilden horen. Ze was tegen de muur aan gekropen, om daar zachtjes haar tranen te laten stromen, en af een toe een snik te laten gaan.

De stem van de jongen deed haar opkijken, en iets verder van de deur kruipen, bang dat er een van zijn iets minder vriendelijke kameraden bij zou staan. Toen het een tijdje stil bleef kroop ze voorzichtig richting de deur, om daar enkel het gezicht van een jongen te zien, van ongeveer haar leeftijd. Zachtjes, tussen de snikken door, fluisterde ze dat ze geen honger meer had, net zoals de afgelopen paar dagen. "Wie ben je?" Vroeg ze, duidelijk hopend op enige vorm van goedheid richting haar.
"Mijn naam is Addi." Sprak hij, en zacht knikte ze. Ze had een vermoeden dat hij haar vaker eten bracht, maar ze begon haar vermoedens niet meer te geloven de laatste tijd. "Ik ben Alysanne." Sprak ze, duidelijk iets kalmer dan dat ze net was geweest. "Ik kan je niet veel geven, maar als je iets wil om je op te vrolijken, zal ik proberen om het mee te nemen." Bij deze woorden keek ze verbaasd op, maar hetgeen wat volgde was nog onverwachter. Een oprechte glimlach. Ze had het niet in zich om er een terug te geven momenteel, iets wat haar ergerde. "Ik uhm," begon ze zachtjes. "Mijn ketting, het moet hier ergens liggen. Ik ben vrij zeker dat ze het weg hebben gegooid op de gang, denkend dat het niet waardevol is." Legde ze zo goed als mogelijk uit, haar stem af en toe stotterend, of onderbroken door een kleine snik. "Het is het enige wat ik hier nog van mijn familie heb." Het waren meer woorden dan ze de afgelopen paar dagen had gesproken tegen iemand, maar deze jongen leek anders dan de rest. "Alsjeblieft?"

thank you Sarah!


A mess of beautiful contradictions make her whole,

She wears fire for skin but a storm lives in her soul
Vorige onderwerpTerug naar bovenVolgende onderwerp
Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum