welcome
Fallen Skies is een 'high fantasy Textbased-RPG' die zich afspeelt in een mytische wereld vol wonderlijke wezens, monsters en magie. Het land verdeeld onder zes koningkrijken is altijd bewegend en beïnvloedbaar. Het kan zomaar zijn dat jij de held wordt van het gehele land of misschien zelfs de grootste terreur die Fallen Skies ooit meegemaakt heeft. Alles is mogelijk in deze gevaarlijk mooie wereld. En niets is gek genoeg.
map
season
De ondraaglijke hitte kan maar één ding betekenen. Zomer is in het land. En met regen dat over geheel Fallen Skies uitblijft ziet het er niet goed uit voor de boeren en minderbedeelden.
current event
Een onbekende ziekte teistert Fallen Skies. Niemand blijkt veilig te zijn voor de verwoestende dood die Queen Dacosta meegenomen lijkt te hebben. Is er een mogelijkheid om te overleven, of is iedereen ter dood veroordeeld?
staff
List of the current city rulers: click here
Account switch
Gebruikersnaam


Wachtwoord

credits
©2017 Fallen Skies staat onder leiding van het team en wordt ondersteund door Actieforum. Alle teksten, beelden, codes en plotlijnen zijn auteursrechtelijk beschermt door de desbetreffende eigenaar.

Deel
Vorige onderwerpGa naar benedenVolgende onderwerp
avatar
Member
Real name : Vinci
Aantal berichten : 105
IC posts : 50

Character sheet
Age: 31 years old
Occupation: Governor of Sunfall
Residence : Sunfall
Profiel bekijken

Elementary hallelujahs & Ausrine

op do maa 29, 2018 6:16 pm
it's your decision honey - my planet or yours?

Na avonden lang bezet te zijn geweest door ongeplande afspraken en ongenode gasten, vond Jasper het eens tijd om het heft in eigen handen te nemen. Hij moest eruit, weg van zijn stoffige kantoor en de vier muren die elke dag steeds dichter op hem af leken te komen.

Zonder iets aan zijn wachters te laten weten was hij weggeglipt, langs een pad dat hem door de tuinen naar de bewoonde wereld leidde. Slim? Natuurlijk niet. Maar als hij zou vertellen wat hij van plan was, zouden ze ongetwijfeld achter hem aan komen – iets dat Jasper deze avond absoluut wilde vermijden. De donkerblauwe mantel die hij droeg was bijna een soort camouflage in de donkere nacht, de kleur versmolt in de duisternis – alleen de kleine gouden pin met de valk, het symbool van Sunfall, die onder zijn kraag zat bevestigd zou hem kunnen verraden.

Sunfall was prachtig in de nacht, nu de zon die de stad zijn naam gaf in de zee gezonken was. Zijn stad. Het klonk zo surrealistisch om het te zeggen – dat deze mensen die nu lachend over straat liepen, drinkend en zingend, onder zijn gezag vielen. De bewoners herkenden hem niet, gelukkig. Nóg niet. Jaspers debuutverschijningen onder een groot publiek – de feestdagen van de priesters, onder andere – leken tot zijn grote vreugde nog in de verre toekomst te liggen.

Zijn voeten droegen hem door de stad heen, langs de cafés die bruisten van de toeristen en de laatste markthallen die werden gesloten – of juist werden klaargemaakt voor de volgende ochtend. Overdag was Sunfall al een wirwar van kanaaltjes en bruggetjes – en zonder daglicht leek het alleen nog maar meer een doolhof te worden. Toch had Jasper een weg gevonden naar de kathedraal, zoals alle wegen uiteindelijk naar het met goud bekroonde bouwwerk leken te leiden. Het was er bijna griezelig rustig, een wereld van verschil met het zo bruisende stadscentrum, alsof de zogenaamde mystiek van de priesters zich als een aura door de lucht had verspreid.

De gouverneur bleef een aantal tellen staan om ernaar te kijken – het ultieme symbool van de priesters en hun macht die jammer genoeg nog ver in te stad te voelen was, zelfs indrukwekkend nu de zon er niet op scheen. Het ultieme symbool van hun decadentie. Jasper vond uiteindelijk een plaats op de rand van een waterbassin dat dicht bij de kerk lag. Een oase van rust in de drukte, alleen verlicht door een aantal windlichten.

Hij wilde net aanstalten maken om op te staan en verder te lopen toen hij iemand hoorde en hij even opkeek – zelfs het zwakke schijnsel van de windlichtjes rondom de kathedraal onthulde een gestalte gekleed in goud, overduidelijk één van de priesteressen. Niemand anders zou het in zijn hoofd halen zo uitgedost de nacht in te wandelen. Jasper fronste zijn wenkbrauwen – voor zover hij kon zien was het niet Hathor. Wat een verademing. 'The moonlight is beautiful tonight, isn't it?' sprak hij, kijkend naar het schijnsel dat op het water viel, hopend dat hij haar aandacht getrokken had. 'I thought priests weren't allowed to go out after sunset?' merkte hij terloops op, zijn hoofd nu pas naar het meisje draaiend.
tag: ausrine sacrados
BY MITZI


avatar
Member
Real name : Daan
Aantal berichten : 14
IC posts : 10

Character sheet
Age: 22 years
Occupation: Priest of Sol
Residence : Rhoynar, Sunfall
Profiel bekijken

Re: Elementary hallelujahs & Ausrine

op za maa 31, 2018 9:43 pm
you never know how strong you are
until being strong is the only choice
Nadat ze een aantal uren in de kerk door had gebracht had ze uit het wakende oog van Hathor kunnen ontsnappen. Iedereen wist dat Aušrinė een apart geval was wat in de gaten gehouden moest worden. Ze was soms net een klein kind, door weg te glippen wanneer ze wist dat dit alles behalve toegestaan was. Echt een goede priest was ze dan ook niet. Ze was opstandig. Een jonge vrouw die ervan hield om te kijken hoever ze kon gaan met bepaalde dingen.

Met een kalme tred liep ze langs het waterbassin wat zich dicht bij de kerk bevond. In eerste instantie had ze de figuur niet opgemerkt, maar toen deze begon te spreken stopte ze met lopen en had haar onverdeelde aandacht. “It is.” Aušrinė blikte kort omhoog naar de lucht, waar de maan helder tussen de sterren stond. Vervolgens gingen haar blauwe ogen terug naar de man toen deze opnieuw begon te spreken. “They are indeed not.” Haar stem klonk rustig terwijl ze de woorden uitsprak. Haar blauwe ogen waren gericht op de man die met zijn voeten in het waterbassin zat. Hij had aanstalten gemaakt om overeind te komen, maar voor nu zat hij nog altijd aan de rand van het bassin. Langzaam kwam ze iets dichterbij, ongeveer tot op een meter afstand van de man bleef ze weer stilstaan. Onderzoekend keek ze neer op de persoon, totdat er een belletje bij haar begon te rinkelen. Het eiland was nog niet zo heel lang geleden overgenomen door een man met de naam Jasper Ethelwin, en de hele beschrijving die Hathor hen had gegeven klopte als twee druppels water. “I didn’t knew lords dared to come so close to the church.” Haar woorden hadden maar een paar seconden nodig voordat ze afgevuurd waren, ze had er dan ook amper over na hoeven denken. Sceptisch trok ze haar wenkbrauw een eindje omhoog, waarna ze haar handen ineen sloeg en op hem neerkeek. “Or were you thinking about admitting to your many sins in there.” Met haar wijsvinger wees ze lichtjes richting de kerk. Verschillende ringen en armbanden schitterden in het maanlicht tijdens haar beweging.
notes: -




i won't just survive

oh, you will see me thrive

can't write my story

i'm beyond the archetype
avatar
Member
Real name : Vinci
Aantal berichten : 105
IC posts : 50

Character sheet
Age: 31 years old
Occupation: Governor of Sunfall
Residence : Sunfall
Profiel bekijken

Re: Elementary hallelujahs & Ausrine

op zo apr 01, 2018 10:17 pm
it's your decision honey - my planet or yours?

De avond was sereen. Rustig. Prachtig. Zelfs hier bij de kathedraal, die in het maanlicht misschien wel mooier was dan Jasper eigenlijk wilde toegeven. Hij had zich nooit kunnen herinneren het plein met de waterbassins voor de kerk ooit zo rustig te hebben gezien – overdag wemelde het er immers van de mensen, die in het hoogseizoen in de rij stonden om de oh zo prachtige kerk en haar architectuur en haar schilderingen van binnen te mogen bekijken. En de priesters natuurlijk.

En één van die priesteressen was naar buiten geglipt, waarschijnlijk in de hoop dat niemand haar zou zien op dit nachtelijke tijdstip – maar helaas. Gesnapt door haar eigen governor, waarschijnlijk nog een graadje erger dan dat ze door Hathor aan haar haren weer naar binnen zou zijn gesleept. Zijn aanvaring met hun Sol Invictus had hem waarschijnlijk niet bepaald populair gemaakt onder haar volgelingen, maar eerlijk, wat had hij op dit moment, op dit tijdstip te vrezen? De meeste priesters lagen waarschijnlijk toch te slapen (of wat ze ook in de naam van Sol deden na zonsondergang) en het meisje voor hem zag er nou niet bepaald uit alsof ze hem wat kon maken. De brunette had toegehapt op zijn opmerking over het maanlicht en hem gelijk gegeven. Ze had lef, dat moest hij haar toegeven, vooral als Hathor onder haar priesters net zo duivels en heethoofdig bleek te zijn als ze tegen hem geweest was. Ze bevestigde dat de priesters inderdaad niet naar buiten mochten als het buiten donker werd, waarop Jasper lichtjes glimlachte. Zie je, hij wist wel iets van het meest bevoorrechte gedeelte van zijn bevolking. ’And yet you’re still outside, you little rebel.’ De man trok zijn wenkbrauwen op, tuitte zijn lippen. Wat interessant - een rebellerend priesteresje. Wat zou Hathor daarvan zeggen? ’Aren’t you afraid of your Sol Invictus?’

De brunette had Jasper meteen herkend. Ze deed niet eens moeite het te verbergen. ’I didn’t knew lords dared to come so close to the church.’ Een prima weerwoord – een eigenschap die ze met Hathor leek te delen. Jasper lachte en schudde zijn hoofd. ’I’m not afraid of a building, sweetling.’ Want dat was wat het was, nietwaar? Een gebouw met een bijzondere betekenis. Niks meer en niets minder dan dat. De brunette ging nog verder, en om haar tweede zin moest Jasper nog harder lachen. ’Admitting my sins?’ Hij kwam iets meer overeind van de rand van het waterbassin, keek hoe de sieraden van het meisje glitterden in het maanlicht. Iedereen die ook maar een beetje besef had van Sunfall zou zo kunnen zien dat ze een priesteres was. ’I think we should go to church together then – although I think you’re sinning even more than I am right now, leaving your monastery in the middle of the night...’ Jasper vervolgde zijn zin in een nep-verontwaardigde stem, tikte zijn vingers zachtjes tegen de rand van het bassin terwijl hij het zei.

’So, tell me, what exactly gave away my identity? Was it the smell of my sins? Hij kon zich niet voorstellen dat ze van zo’n afstand en met zo weinig licht het kleine gouden speldje op zijn mantel had herkend.
tag: ausrine sacrados
BY MITZI


avatar
Member
Real name : Daan
Aantal berichten : 14
IC posts : 10

Character sheet
Age: 22 years
Occupation: Priest of Sol
Residence : Rhoynar, Sunfall
Profiel bekijken

Re: Elementary hallelujahs & Ausrine

op ma apr 02, 2018 2:28 pm
you never know how strong you are
until being strong is the only choice
Het was inderdaad niet toegestaan om als priest de heilige grond te verlaten zodra de zon onder was. De bron van licht was immers hetgeen waar hun hele geloof om draaide. De nacht was duivels – één van de manieren waarop het vaak werd verwoord. De meeste priests hadden er dan ook geen moeite mee om binnen te blijven, maar Aušrinė zat gewoon niet zo in elkaar. Ze kon er weinig aan doen dat haar wenkbrauw geamuseerd omhoog schoot bij zijn woorden. Rebels kon je haar inderdaad wel noemen. “No, I’m not.” Ze was niet bang voor Hathor. “Are you?” ketste ze de vraag aan hem terug. Haar handen had ze rustig ineen gevouwen terwijl ze hem afwachtend aankeek.

Aušrinė was niet bang om hem te laten weten dat ze wist wie hij was. Het waren de beschrijvingen van haar Sol Invictus geweest die haar duidelijk hadden gemaakt wie dit individu in kwestie was. “It’s not the building you should be afraid of, no.” Een geniepige glimlach speelde rond haar lippen. “Everybody has sins, dear Lord. Now don’t start about mine, trying to hide your own.” Het was duidelijk dat ze niet direct inging op de rest van zijn woorden. Ze vond het niet nodig om een zinloze discussie aan te gaan.

Hij vroeg haar waaraan ze hem had herkend. De geur van zijn zonden was nog niet eens zo’n slechte benaming. “I suppose,” zei ze rustig terwijl ze haar ogen over de man heen liet gaan. Deze vonden het kleine gouden speldje wat aan zijn mantel was bevestigd, maar dat was dus niet geweest waaraan ze hem had herkend. “No, I guess our Sol Invictus gave us the perfect discription of the new Lord.” De brunette kantelde haar hoofd een beetje, alsof ze zijn gezicht bestudeerde. “Now you say it, she was right about your ears.” Er sprankelde iets in haar ogen terwijl ze haar hoofd weer rechtte en haar blik afwendde naar de maan, alsof hij niet belangrijk genoeg was om naar te kijken.
notes: -




i won't just survive

oh, you will see me thrive

can't write my story

i'm beyond the archetype
Gesponsorde inhoud

Re: Elementary hallelujahs & Ausrine

Vorige onderwerpTerug naar bovenVolgende onderwerp
Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum