welcome
Fallen Skies is een 'high fantasy Textbased-RPG' die zich afspeelt in een mytische wereld vol wonderlijke wezens, monsters en magie. Het land verdeeld onder zes koningkrijken is altijd bewegend en beïnvloedbaar. Het kan zomaar zijn dat jij de held wordt van het gehele land of misschien zelfs de grootste terreur die Fallen Skies ooit meegemaakt heeft. Alles is mogelijk in deze gevaarlijk mooie wereld. En niets is gek genoeg.
map
season
De ondraaglijke hitte kan maar één ding betekenen. Zomer is in het land. En met regen dat over geheel Fallen Skies uitblijft ziet het er niet goed uit voor de boeren en minderbedeelden.
current event
Een onbekende ziekte teistert Fallen Skies. Niemand blijkt veilig te zijn voor de verwoestende dood die Queen Dacosta meegenomen lijkt te hebben. Is er een mogelijkheid om te overleven, of is iedereen ter dood veroordeeld?
staff
List of the current city rulers: click here
Account switch
Gebruikersnaam


Wachtwoord

credits
©2017 Fallen Skies staat onder leiding van het team en wordt ondersteund door Actieforum. Alle teksten, beelden, codes en plotlijnen zijn auteursrechtelijk beschermt door de desbetreffende eigenaar.
Deel
Vorige onderwerpGa naar benedenVolgende onderwerp
avatar
Member
Real name : Yanthe
Aantal berichten : 103
IC posts : 44

Character sheet
Age: 23 years
Occupation: Warrior, Chief of Hillerøds Vikingships
Residence : Falkreath, Hillerød
Profiel bekijken

Hurt

op za jun 09, 2018 6:18 pm


Het was allemaal snel gegaan, al leek de tijd in zijn hoofd vele trager te gaan. Elke beweging, elke actie had hij kunnen onderscheiden en kunnen voelen. De man die ineengedoken had gezeten op het paard, had hem meteen een vuist in z'n gezicht gegeven, waarna hij van zijn paard werd geduwd. Dat korte moment van stilte, de enkele seconden dat hij op de grond lag, had hij Freyja horen roepen. Een andere man was ten tonele verschenen en had zijn intrede gemaakt. Athelstan had zich bij die kreet recht getrokken. Hij moest laten zien dat hij er voor haar was, om de schijn hoog te houden.

Wat er verder gebeurde was een één op één gevecht. Athelstan tegen de handlanger van Ragnvald, die zelf Freyja onder handen nam. Athelstan kon het niet laten om ook zijn deel te doen, om zich toch wel op een bepaalde manier te vededigen en enkele rake klappen uit te delen. Op het moment dat hij merkte dat Freyja uit het zicht verdween, weg werd gebracht, zorgde hij ervoor dat zijn verdediging naar beneden ging. Met dat hij dat deed, werd alles donker. Een ferme laatste klap was zijn ondergang geweest.

Of toch niet... Voorzichtig opende Athelstan zijn ogen, maar bleef zelf nog liggen waar hij lag. Zijn tegenstander, wie hij ook mocht zijn, had zich niet ingehouden. Op het moment zelf twijfelde hij even of Ragnvald zijn afspraak na zou komen en hem niet gewoon zou vermoorden nu hij toch de kans had. Dat had hij dan wel niet gedaan, maar hij zat er niet ver van af. Voorzichtig duwde hij zich recht. Pijn voelde hij momenteel niet, het was alsof hij in een soort roes zat. Ondanks dat hij (nog) niets voelde, kon je wel aan zijn uiterlijk zien dat hij het de  komende dagen niet gemakkelijk zou hebben.

Hij had zich vanuit zijn zitpositie recht getrokken en stond nu wat wankel op zijn benen. De paarden waren uit het zicht verdwenen, wat betekende dat hij te voet terug moest gaan. Het beetje adrenaline gaf hem de kracht om hier meteen aan te beginnen. De tocht waar hij begon, werd in stilte gedaan. Zijn gedachten wilden aan allerlei dingen denken, maar lieten Athelstan uiteindelijk achter in een diep gat. Hij wilde even aan niets denken en zich gewoon richten op zijn weg terug. De eerste stap naar zijn heerschappij was genomen, de volgende stappen zouden elkaar snel opvolgen. Hij moest dus zo snel mogelijk naar de stad.

Het ging behoorlijk goed, die eerste kilometers gingen alsof er niets aan de hand was. Naarmate de mijnen in zicht kwamen, ging het echter minder. Alles leek in slowmotion te gaan, zijn tempo ging omlaag en een stekende pijn in zijn borstkas begon op te komen. Een gekneusde rib was hier de oorzaak van, maar dat was natuurlijk niet de enige verwonding die hij had opgelopen. Hij beet op zijn lip en liep stug door. Hij zou zich niet laten tegenhouden door enkele verwondingen.

Rhaella
avatar
Member
Real name : Marielle
Aantal berichten : 113
IC posts : 71

Character sheet
Age: 24
Occupation: Firebender
Residence : The fields of Navarre
Profiel bekijken

Re: Hurt

op zo jun 24, 2018 10:51 pm
she wears strength and darkness equally well the girl has always been half goddess half hell
Na alle gebeurtenissen van afgelopen tijd had ze zichzelf afgezonderd van de rest van de mensen die ze kende. Ze had geen behoefte gehad aan hun aanwezigheid en al helemaal niet aan hun zogenaamd goedbedoelde woorden. Enkel haar kleine huis en de dieren waar ze voor zorgde waren genoeg geweest om haar écht gelukkig te maken. De verandering in machtssysteem was vrij snel verlopen en was het enige wat ze had meegekregen. Het had tot op zekere hoogte vraagtekens bij haar naar boven gebracht. Ook al was ze tot op zekere hoogte blij dat haar geliefde oom nu van de troon gestoten was en nooit meer kans zou krijgen om een land te regeren toch baarde het haar zorgen of hij niet alsnog terug zou komen met een plan. Ze schud uiteindelijk haar gelaat wat heen en weer en drukt de doemscenario’s weg uit haar gedachten. Haar familie was haar zorg niet meer. En dat voelde als een zware last die van haar schouders was af gegleden. Eindelijk zou ze de rust krijgen die ze verdiende en was er niemand meer die haar keer op keer lastig zou vallen met familiezaken. Het was een soort rust geweest waar ze vanaf het eerste moment aan had moeten wennen.

Haar laatste ontmoeting met iemand uit het noorden was die van Athelstan geweest. Een niet bepaald vriendelijke ontmoeting die ze zichzelf nog maar al te goed kon herinneren. De man die niet veel ouder was dan zij had haar in de bossen zien struinen en gelukkig voor haar destijds, ‘gevonden’. Ze was op weg geweest naar Nordshal om daar haar vader te bezoeken, maar was geëindigd in Falkreath, dichtbij Hillerød om precies te zijn. Uiteindelijk had hij haar de stad in weten te loodsen en had ze de reis weer terug weten te maken. Dat ze de weg destijds terug had weten te vinden was nog een geluk geweest. Inmiddels was ze weer omweg terug naar de noordelijkste stad van Falkreath. Ze zou een bezoek brengen aan de stad, hopelijk bekenden tegen het lijf lopen en om een kort bezoek met de lady van de stad vragen. Wellicht Had de lady nog iets aan haar diensten, en ook Rhaella kon wel iets aan werk gebruiken. Ze moest iets doen om haar dieren en zichzelf te onderhouden en dit was op dit moment haar enige optie.

Ze had haar rode lokken weggestoken in de capuchon van haar cape die half over haar gelaat gedrapeerd was. De shire onder haar bewoog zich in een rustige stap door het koude landschap. Het was iets waar ze weer aan moest wennen, al heerste er in Navarre ook niet bepaald een warm klimaat.   Haar vingers zijn rond de teugels gevouwen die ze lichtjes tussen haar vingers bewoog. Het dier leek precies te weten waar hij heen moest, en had dan ook geen moeite om de weg te vinden. Onderweg was ze enkele vreemdelingen tegengekomen, maar geen had een bekend gezicht gedragen. Iets wat haar ergens niet verbaasde, maar toch had ze in Hillerød al aardig wat mensen weten te passeren. Kort verlaat een zucht haar lippen terwijl lichte wolkjes tussen haar lippen verlaten nogmaals weet ze haar rode kijkers de omgeving over te laten strijken. Op zekere momenten leek het landschap haast iets treurigs over zich te hebben. Het was heel anders dan de paarse velden die in Navarre overheersten. Welke ze hopelijk ook eens aan een onbekende zou kunnen laten zien. Ietwat afwezig blijft haar blik hangen bij een wat ineengekrompen karakter die zichzelf vanaf een afstand op een langzame manier voort leekte bewegen. Zelfs vanaf de paar meters afstand die er tussen zat kon ze zien dat er iets mis was. En waar haar nieuwsgierigheid weer eens de overhand nam besloot ze de teugels op te pakken en het dier de kant van de gestalte op te sturen. Die na een aantal passen toch wel iets bekends begon te krijgen. Het warrige donkere haar, het bekende gezicht. Voor een moment zet ze het paard stil en kantelde haar blik iets. Athelstan, is that you? haar stem was zwak, maar net hard genoeg om tot de man te geraken.
Athelstan
BY MITZI




You are not thrown into the fire
You are the fire
avatar
Member
Real name : Yanthe
Aantal berichten : 103
IC posts : 44

Character sheet
Age: 23 years
Occupation: Warrior, Chief of Hillerøds Vikingships
Residence : Falkreath, Hillerød
Profiel bekijken

Re: Hurt

op ma jul 16, 2018 3:25 am


Het ging behoorlijk goed, die eerste kilometers gingen alsof er niets aan de hand was. Naarmate de mijnen in zicht kwamen, ging het echter minder. Alles leek in slowmotion te gaan, zijn tempo ging omlaag en een stekende pijn in zijn borstkas begon op te komen. Een gekneusde rib was hier de oorzaak van, maar dat was natuurlijk niet de enige verwonding die hij had opgelopen. Hij beet op zijn lip en liep stug door. Hij zou zich niet laten tegenhouden door enkele verwondingen.

Dat iemand hem naderde, had hij niet meteen door. Athelstan was dan ook met andere dingen bezig. Hij moest zich concentreren op de oneffen weg en de woorden die hij zou gebruiken om Freyja's verdwijning te verklaren. Héél moeilijk was het niet, aangezien zijn gezicht boekdelen sprak. Zijn gezicht leek wel een kunstwerk met verschillende kleuren blauw, die je nooit samen in één blikveld zou zien. Met dat hij aangesproken weg, draaide hij automatisch zijn hoofd weg van deze persoon omdat hij de stem herkende. Rhaella. Hij forceerde zijn lichaam door wat rechter en 'vlotter' te stappen dan hij eerst gedaan had om de pijn zoveel mogelijk te vermijden. Met dat hij dat had gedaan, hield hij halt en draaide hij zijn hoofd toch naar Rhaella toe. "Back in Falkreath, Rhaella?" Waren de woorden die hij gebruikte. Hij had tijdens hun vorige ontmoeting nooit haar naam uitgesproken, maar wel onthouden. Namen onthouden was iets waar hij wel goed in was, zeker omdat je nooit wist wanneer je iemand kon gebruiken om bepaalde doelen te bereiken. Athelstan was blijven staan en wachtte tot het paard hem naderde. "I never expected to see you here again."

Vorige onderwerpTerug naar bovenVolgende onderwerp
Soortgelijke onderwerpen
Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum