welcome
Fallen Skies is een 'high fantasy Textbased-RPG' die zich afspeeld in een mytische wereld vol wonderlijke wezens, monsters en magie. Het land verdeeld onder zes koningkrijken is altijd bewegend en beïnvloedbaar. Het kan zomaar zijn dat jij de held wordt van het gehele land of misschien zelfs de grootste terreur die Fallen Skies ooit meegemaakt heeft. Alles is mogelijk in deze gevaarlijk mooie wereld. En niets is gek genoeg.
map
season
Met de koude intrek van winter heeft geheel Fallen Skies wel last van de temperatuur wisseling. Maar voornamelijk in het noorden wordt het iedereen behoorlijk lastig gemaakt en kunnen spanningen dankzij het weer hoog oplopen.
current event
Met het einde van het jaar in zicht houdt Archeon haar jaarlijkse midwinter festival. Iedereen is welkom om te genieten van alles wat Fallen Skies' hoofdstad te bieden heeft.
klik hier
staff
List of the current city rulers: click here
Account switch
Gebruikersnaam


Wachtwoord

donation
©2017 Fallen Skies staat onder leiding van het team en wordt ondersteund door Actieforum.
Om Fallen Skies reclamevrij en optimaal bespeelbaar te houden is er een mogelijkheid om via Paypal te doneren. Alle donaties worden teruggestoken in het forum en het is niet verplicht om te doneren.
Deel
Vorige onderwerpGo downVolgende onderwerp
avatar
Member
Real name : SnowFlake
Aantal berichten : 66
IC posts : 8

Character sheet
Age: unknown
Occupation: Assassin - Huntress
Residence : the forest of everywhere
Profiel bekijken

Let the game begin

op di jan 16, 2018 1:47 pm
Het was laat in de nacht. De omgeving was rustig. Het enige wat te horen was, was de zee die tegen de rotsen kletsen. De maan scheen hoog in de donkere nacht, vergezelt met de ontelbare sterren.  Dit was het perfecte moment om te kunnen genieten van alles om je heen. Er waren dan ook maar weinig mensen, die nu nog wakker bleven. Athena was dan weer een van die weinig mensen. De rosharige dame hield van de stilte en rust. Het donker dat verlicht werd door de vele sterren en de maan. De jonge dame hield dan weer niet van steden. het was er altijd veel te druk en luidruchtig. Men zou zelden een moment vinden waar het rustig  zou zijn. athena zat neer op een van de vele daken, waar haar benen over de rand hingen. Een timber wolf vergezelde zich naast haar, al liggen met zijn kop op zijn poten rustend. “your getting to big Hades” sprak ze in een zachte stem. Het beest in vermomming was nog niet een van de oudste, waardoor hij nog bleef groeien. Hierdoor reikte hij ondertussen al iets hoger dan haar heup.

Achter nog enkele minuten langer te staren naar de donkere lucht, stond ze recht. “Let’s finish this, so we can go home” De wolf naast haar gromde zachtjes, haast onhoorbaar voor het menselijk oor. Met een soepele beweging, duwde ze zichzelf van het dak af om elegant op de grond te belanden. De wolf volgde kort na haar. Athena liep door verschillende donkere straten, vooraleer ze zich eindelijk voor het huis bevond. “ Keep watch” humde ze. Met een glimlach keek ze naar de volledige transformatie van Hades. De snuit van de eens wolf, rekte zich langer uit in de vorm van een lange bek met scherpe tanden. Het was haast te vergelijken met dat van een krokodil, maar iets kleiner. De poten rekten zich ook uit waar er dan een grote klauw uitgroeide. Het vacht was volledig verdwenen, in de plaats was het een lijkbleke vel. Twee grote schubben groeide uit de rug, waar een lava leek in te zitten. Iedereen zou  het een afschuwelijk beest noemen. Athena daarin tegen vond hades een prachtig wezen. Een wezen van hell. Het reusachtig wezen dat zeker een half mens groter was dan Athena zelf, kroop met gemak het gebouw op. Het bleef zijwaarts aan het gebouw hangen terwijl zijn kop de omgeving in de gaten hield.  Zijn lange staart krulde zich rond de middel van Athena, om haar dan zo omhoog te heffen tot het eerste verdiep raam.

De twee waren een perfect team. Zonder woorden konden ze in sync met elkaar omgaan. Een simpel blik, een simpel beweging en beide wisten wat te doen. Het raam was op een kier,waardoor ze zo simpelweg binnen kon sluipen. Achter dat de rosharige veilig binnen was, kromp hij zichzelf waardoor hij makkelijk binnen geraakte. Eenmaal ook binnen ging hij weer naar zijn normale grote, het wezen nam hierdoor dan wel grotendeels de kamer in beslag. Meteen bestudeerde Athena de kamer. Het geluk was aan haar kant, want ze stond al in de slaapkamer van haar slachtoffer. Met onhoorbare stappen begaf ze zich naast het bed van de slapende vrouw. Naast haar lag een man, hoogstwaarschijnlijk haar echtgenoot. Zo stil mogelijk legde ze een hand op de mond van de jonge vrouw. De ogen van de blondine schoten open, voor dat ze om hulp kon schreeuwen werd haar keel soepel en genadeloos open gesneden. Bloed spetterde langs alle kanten, haar , Hades en de muren werden ermee bedekt. De man was hierdoor dan waarschijnlijk ook wakker door geworden. Het voordeel was volledig aan Athena haar kant. Ze was sterker en klaar wakker. Iets dat de oudere man niet was. In een fractie van een seconde schoot ze vooruit. Met een elleboogstoot tegen zijn maag, boog te man voorover. Waar hij nog hapte naar lucht, drukte Athena hem neer. Met een hand op zijn mond sneed ze simpel ook zijn keel door. Het bloed schoot net als de vrouw overal neer.

Met een diepe zucht greep ze het oor van de dode man vast. Dit sneed ze van het lichaam af als bewijs voor haar opdrachtgever.“Or job is done.” sprak ze tegen het gigantische beest. “You got luck the room is so big that you can fit” Grinnikend keek ze Hades aan, het beest zelf zweeg om haar humor. Voor ze er een opmerking kon opgeven, bewoog Hades en stond half over Athena in een beschermende vorm. “Ah…” Zuchtend draaide de jonge dame zich om, om zo begroet te worden met een jongeman. De felrode ogen keken diep in de ogen van de jonge man, zover dat ging met zijn grote natuurlijk. Met een reusachtige brul, maakte het wezen duidelijk dat de man niet dichter mocht komen. “Jeez Hades, why don’t you just wake the whole city!” met een berispende toon bracht ze haar hand tegen zijn poot, om zich dan zo naar de indringer te richten. “Your to late, I got him already” grijnzend keek ze de jongeman aan. Ze kon niet veel zien in het donker, toch wist ze dat hij knap was. Donker haar en donkere ogen. Niet iemand die snel zou opvallen op dit uur. zij daarentegen weer wel. Ros kleurige haar en gifgroene ogen dat in de nacht leken te gloeien. “I hope you don’t have the same employer” Het was een vraag, al was het niet duidelijk. De zin was zo simpel en rustig gesteld, dat naast Hades niemand zou zien dat ze volledig geïrriteerd was met de gedachten. “I hate being underestimated” Zuchtte ze schouderophalend.
Love the screams
//



RINZLER

Hades full form: https://imgur.com/k9essGQ


avatar
Member
Aantal berichten : 22
IC posts : 5

Character sheet
Age: 24
Occupation: Manhunter / Raider
Residence : Navarre
Profiel bekijken

Re: Let the game begin

Gisteren om 1:15 pm






Gekletter van een paar hoeven galmde door de uitgestorven straten. Een schimmel merrie dat draafde met ruime passen werd haast opgelicht door de heldere maan. Haar lange witte manen dansten mee op het ritme van haar pas. Alsof er een spookpaard door de stad heen reisde. Een spookpaard, bereden door een zwart geklede ruiter. In tegenstelling van zijn ros, viel hij totaal niet op in het duister. De bruine lederen delen van zijn kleding waren zodanig aangetast door het weer dat ze behoorlijk donker waren geworden. Donker bruin, haast zwart. Bijna identiek met de zwarte, metalen gauntlets en de arm en been bracers. Ze hadden hun glans verloren, maar waren niet erg verouderd. Het was overduidelijk dat zijn gehele kleding samenstelling geen set was. Alles was bij elkaar gesprokkeld. Gestolen, geruild of gekocht. Toch stoorde dat niet. Op een één of andere manier leek het elkaar goed aan te vullen, vormde alle elementen alsnog één geheel. Voor hem werkte het in ieder geval. Daar draaide het immers om.
Rinzler bracht zijn merrie terug naar de stap doormiddel van zijn zit. De teugels liet hij wat vieren, terwijl hij haar naar een afgelegen buurtje stuurde. Hij mocht dan niet terug zijn in Navarre, het scheelde al heel wat dat hij uit Seere was. Man, wat een verschrikkelijke plek. Eentje om nooit weer naar weder te keren, en daar was geen woord om gelogen. Wat hem betreft mocht het wel plat gebombardeerd worden. Wat hij ergens ook nog wel zag gebeuren. Lenig zwaaide Rinzler een been over de hals van zijn paard heen, waardoor hij zo uit het zadel kon glijden. Met een zachte plof belandde hij op de grond, nam de teugels terug in één hand en leidde het dier naar een schuurtje aan het einde van de straat. Uiteraard bood het geen garantie dat zijn spullen onaangeraakt bleven maar dit afgelegen schuurtje was beter dan helemaal niets. Stilletjes bond hij de merrie vast aan een dwarsbalk. Dat hij Seere had uitgescheten, betekende nog niet dat hij er geen zaken meer mee had. Nee, hij moest nog één dingetje doen voordat hij dat hoofdstuk afsloot. Het zat hem al een tijdje dwars, oftewel zo'n twee dagen. Die twee dagen waren genoeg geweest om hem tot actie te roepen. Rinzler kon zich er namelijk niet overheen zetten dat een barman had geweigerd hem te serveren. Goed, dat was deels zijn eigen schuld geweest. Dat raam had hij moeten laten zitten, alleen geld was geld toch? Welke idioot sloeg het af? Hoe dan ook, de jongeman was tot de conclusie gekomen de barman enigszins terug te pakken. Na wat nader onderzoek had hij diens huis gevonden en die ging hij vannacht betreden. Met een laatste klopje tegen zijn paard haar hals verliet Rinzler het schuurtje, op weg naar zijn aanstaande slachtoffer.
Geruisloos wandelde hij de laatste paar straten af. Bewegend door de schaduwen, gecreëerd door de maan. Zij met de juiste paar ogen konden een schim zien bewegen, anderen zouden geen flauw benul hebben dat iemand daar liep.  Een bepaalde manier van moveren, die hem enkele jaren terug was aangeleerd door de oude heer. "Oude heer". Rinzler's benaming voor zijn koper, die hem had aangeschaft toen hij slechts een paar jaar oud was. Min of meer dienend als zijn slaaf. De man had hem geprobeerd op te voeden, wat destijds ook wel aardig leek te lukken. Maar die termen van opvoeden vielen al gauw in het water toen de oude heer overleed, waardoor Rinzler een losgeslagen projectiel was geworden. Kort schudde de jongen zijn hoofd, daarbij de herinneringen wegdrukkend. Aan het einde van de steeg hield hij stil, zodat hij ongezien om het hoekje naar het desbetreffende huis kon kijken. Wat hij daar aantrof liet hem diep fronsen. What the actual fuck?  Onbewust hield hij zijn adem in, om zichzelf niet vrij te geven. Voor het huis, voor zíjn huis, vond een vreemde gewaarwording plaats. Een dier transformeerde in iets wat verre van een dier leek. Het klom omhoog, tenslotte blijven hangend aan de muur. Echter was dit monster niet in z'n eentje. Rinzler dacht er een mens bij te zien, die intussen opgetild werd door het monster. Beide gedaantes verdwenen door het raam op de eerste verdieping. Enkele seconden bleef hij ongeroerd staan, tot hij zijn ogen wat knipperde. Hij had geen flauw benul wat er precies gaande was, maar sinds hij toch op dezelfde locatie moest zijn, besloot hij een kijkje te nemen.
Ongemerkt wist de jongeman zich een weg naar binnen te dringen. Efficiënt klom hij de trap omhoog door telkens een extra trede over te slaan. De ijzeren geur van verspild bloed was haast niet te missen. Mijn god, wat had deze man gedaan? Eenmaal boven hield hij stil in de deuropening van de slaapkamer. Zwijgend gleed zijn blik door de kamer heen. Grotendeels van het beeld werd verstoord door een gruwelijk, lelijk beest maar Rinzler snapte als te goed wat er gaande was geweest. Vrij kort na zijn aankomst werd zijn aanwezigheid opgemerkt. Het beest boog zich over een dame heen, waarna het hard brulde. Heel luchtig vouwde de jongeman zijn handen samen, rustig kijkend naar dat wat er voor hem stond. ,,Are you done?" sprak hij zodra het gebulder ophield. Zijn ogen stonden koel. Niet bepaald slim van ze om op deze manier wat kenbaar te maken nadat ze twee mensen hadden vermoord. Ongetwijfeld dat er mensen door wakker zouden zijn geworden. Wellicht dat er vrij snel meer bezoekers aan huis zouden komen. Hoe dan ook zou hij voor dat dat ging gebeuren pleite zijn. Zonder de jongedame te onderbreken van haar gezwets, onderzocht hij haar met zijn blik. Wat moest iemand zoals zij nou met een monster zoals dat? ,,Employer?" Herhaalde Rinzler met een spottende ondertoon, zodra ze was uitgesproken. ,,Dear girl, you jump faster into conclusions than a canonball being fired." Nu de beste man toch  niet langer onder hen was, kon hij net zo goed gebruik maken van de situatie toch? Hij liet zijn handen weer ontspannen langs zijn bovenlijf hangen, waarna hij zich op een aantal kasten en planken in de kamer richtte. Dat het hout geheel met bloed was besmeurd negeerde hij. Immers tastte dat de waarde van een voorwerp niet aan. ,,I came here because I wanted to," vervolgde de man, intussen de kastdeuren opengetrokken. Daar trof hij bovenal kledingstukken aan. Maar dat iets niet voor het blote oog zichtbaar was, wilde niet betekenen dat er niets lag. Onderzoekend gleden zijn vingertoppen over de verschillende materialen heen. ,,The best man owed me something. Ah.." Jackpot! Achter een stapel jurken trof hij een klein, zilveren doosje aan. Bij het openen spotte hij een aantal puur gouden sieraden. Een tevreden grijns speelde op zijn zacht, roze lippen. Hij sloot het doosje weer, en nam deze onder zijn arm. ,,Thank you for making my work a lot easier."




   
ˢᵗᵃᶰᵈ ᶤᶰ ᵗʰᵉ ᵃˢʰᵉˢ ᵒᶠ ᵃ ᵗʳᶤˡˡᶤᵒᶰ ᵈᵉᵃᵈ ˢᵒᵘˡˢ ᵃᶰᵈ ᵃˢᵏ ᵗʰᵉ ᵍʰᵒˢᵗˢ ᶤᶠ ʰᵒᶰᵒʳ ᵐᵃᵗᵗᵉʳˢ. ᵗʰᵉᶤʳ ˢᶤˡᵉᶰᶜᵉ ᶤˢ ʸᵒᵘʳ ᵃᶰˢʷᵉʳ.
Vorige onderwerpTerug naar bovenVolgende onderwerp
Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum