welcome
Fallen Skies is een 'high fantasy Textbased-RPG' die zich afspeelt in een mytische wereld vol wonderlijke wezens, monsters en magie. Het land verdeeld onder zes koningkrijken is altijd bewegend en beïnvloedbaar. Het kan zomaar zijn dat jij de held wordt van het gehele land of misschien zelfs de grootste terreur die Fallen Skies ooit meegemaakt heeft. Alles is mogelijk in deze gevaarlijk mooie wereld. En niets is gek genoeg.
map
season
De ondraaglijke hitte kan maar één ding betekenen. Zomer is in het land. En met regen dat over geheel Fallen Skies uitblijft ziet het er niet goed uit voor de boeren en minderbedeelden.
current event
Een onbekende ziekte teistert Fallen Skies. Niemand blijkt veilig te zijn voor de verwoestende dood die Queen Dacosta meegenomen lijkt te hebben. Is er een mogelijkheid om te overleven, of is iedereen ter dood veroordeeld?
staff
List of the current city rulers: click here
Account switch
Gebruikersnaam


Wachtwoord

credits
©2017 Fallen Skies staat onder leiding van het team en wordt ondersteund door Actieforum. Alle teksten, beelden, codes en plotlijnen zijn auteursrechtelijk beschermt door de desbetreffende eigenaar.

Deel
Vorige onderwerpGa naar benedenVolgende onderwerp
avatar
Member
Real name : Demi
Aantal berichten : 758
IC posts : 559

Character sheet
Age: 38
Occupation:
Residence :
Profiel bekijken

Re: [M] Heartstrings

op di feb 06, 2018 6:15 pm



Waarom kon hij niet gewoon een keer normaal doen? Waarom moest hij altijd zijn eigen zelfzuchtige belangen voor dat van een ander plaatsen? Misschien konden ze niet bij elkaar zijn op de manier waarop hij wilde, maar dat betekende niet dat hij haar ineens als een stuk vuil kon behandelen. Ze betekende nog steeds veel voor hem, al leek hij dat plotseling helemaal vergeten te zijn. Toen hij het breken van glas in de badkamer hoorde, werd hij echter wakker gemaakt uit de waas van misplaatste woede die hij voor haar voelde.

Asher stond op het punt om het gewoon op te geven, toen de deur ineens openging. Zonder hem aan te kijken stond ze daar in de deuropening met een veeg bloed over haar gezicht. In eerste instantie zag hij niet dat ze gehuild had, haar blik was immers koppig op de grond gefixeerd. Hij keek haar even op en neer, niet wetend wat hij moest zeggen. Ergens was hij al lang blij dat ze zichzelf niet heel erg pijn had gedaan, aan de andere kant verontrustte de veeg bloed op haar gezicht hem wel. Zijn blik ging even langs haar heen, de badkamer in. De vloer was bezaaid met stukken glas en van de spiegel was nog maar weinig over. Skaði’s schouders begonnen ondertussen enigszins te schokken, terwijl ze sorry zei. Alsof ze iets had om haar excuses over aan te bieden. Asher’s blik verzachtte, zelfs hij kon dit nu niet weer omzetten in een of andere ongegronde ruzie. In stilte zette hij een stap dichterbij en sloeg zijn armen om haar heen om haar zo mee te trekken in een stevige omhelzing. “I’m sorry too,” liet hij haar zachtjes weten, terwijl hij lichtjes met zijn hand over haar rug streek. “I didn’t mean what I said.” Ergens vroeg hij zich af hoe oprecht dat statement was, vooral omdat hij eigenlijk nog maar amper wist wat hij überhaupt gezegd had. Het feit dat hij ook lang niet nuchter was, hielp ook niet al te veel. “Did you get hurt?” vroeg hij vervolgens, terwijl hij weer naar de veeg bloed over haar gezicht keek. Het moest haast wel, maar hij kon niet meteen zien waar ze zichzelf pijn had gedaan.


avatar
Member
Real name : Daan
Aantal berichten : 290
IC posts : 242

Character sheet
Age: 21 years
Occupation: Slave
Residence : Isla de Juegas
Profiel bekijken

Re: [M] Heartstrings

op di feb 06, 2018 10:04 pm
she's all alone in a sea of stars
and I would never grow tired of her
Eerst voelde ze de stekende pijn in haar vuist niet eens. Het enige wat ze voelde was een combinatie van frustratie en verdriet. Ze had geen idee hoelang ze het nog vol kon houden, die ruzies die maar niet tot een einde leken te komen. Uiteindelijk kwamen ze wel tot een einde, maar de volgende dag begon het allemaal weer doodleuk opnieuw. Vanavond had ze een instorting gehad, misschien was dit wel het punt waarop ze zou zeggen dat het genoeg was en eindelijk haar eigen weg in zou slaan. Iets in haar fluisterde zachtjes dat ze verdomd goed wist dat het niet zo was, dat ze zou blijven en dezelfde pijn morgen weer ging voelen. Ze kon het niet. Ze kon het niet over haar hart verkrijgen om weg te gaan. Niet omdat hij zo vreselijk lief was voor haar, maar eerder om het feit dat ze iets voor hem was gaan voelen wat ze niet goed onder woorden kon brengen.

Haar betraande ogen waren op de grond gericht terwijl ze de deur opende. Ze was zich ervan bewust dat hij niet meer helemaal nuchter was en de kans bestond dat hij boos zou worden omdat ze nog iets van hem gesloopt had ook. Een klap in haar gezicht, dat was waarschijnlijk wat ze nu ging krijgen. Ergens had ze het niet eens erg gevonden, ze had het gevoel gekregen dat ze op dit moment immuun was voor elke soort lichamelijke pijn. Haar schouders schokte een beetje terwijl ze een zachte verontschuldiging produceerde, grotendeels voor het slopen van zijn spiegel. Misschien ook wel omdat ze de deur zo lang voor hem dicht had gehouden. Er kwam geen reactie van zijn kant. Geen woorden, geen fysiek geweld. Het enige wat er gebeurde was dat hij een stap dichterbij zette en vervolgens zijn armen om haar heen sloeg. Automatisch sloeg ze haar armen om zijn torso heen, terwijl ze haar gezicht tegen zijn borstkas aan drukte. Terwijl ze zijn hand lichtjes over haar rug voelde strijken voelde ze de tranen weer omhoog komen, met als gevolg dat ze haar gezicht alleen maar iets steviger tegen hem aandrukte. Hij zei dat hij zijn woorden niet had gemeend, al had ze daar stevig haar twijfels over. Sowieso moest ze zijn woorden eigenlijk met een korreltje zout nemen, gezien hij niet nuchter was. Ergens wilde ze hem dat ook in zijn gezicht vertellen, maar ze had haar vermoedens dat er niet meer dan een zacht gerommel uit haar keel zou komen als ze probeerde te spreken. Haar schouders schokte nog een aantal keer voordat ze zichzelf weer een beetje onder controle had. Ze haatte het om zwakte te tonen in de buurt van anderen, al deed ze dat op een onbewuste manier wel altijd in de buurt van Asher. Al was het maar in haar slaap, wanneer ze nachtmerries had die ervoor zorgde dat de tranen haar in de ogen sprongen. Vervolgens eindigde ze meestal op zijn borstkas, terwijl de warme tranen over haar wang dropen en op hem terecht kwamen. Hij trok haar weer terug naar de werkelijkheid toen hij haar vroeg of ze zichzelf pijn had gedaan. Ze had zich weer van zijn borstkas teruggetrokken en haar armen hingen losjes langs haar lichaam. Haar ogen dwaalden af naar beneden, naar de hand die ze tegen de spiegel had geslagen. Voorzichtig tilde ze deze een beetje op, bewoog met haar vingers en zag een aantal kleine, glinsterende stukjes glas zitten. Ze had geluk gehad dat de spiegel van redelijk dun glas was gemaakt, anders was de schade erger geweest. Nu waren het enkel een paar kleine stukjes die tussen haar knokkels staken en ervoor zorgde dat er rode strepen over haar hand heen dropen. “I guess I did..” fluisterde ze zachtjes terwijl ze nog altijd naar haar gewonde hand keek, alsof het allemaal nog niet helemaal tot haar was doorgedwongen. In elk geval huilde ze niet meer, al was haar ademhaling nog wel een beetje trillerig.
notes: asher




just gonna stand there

and watch me burn

but that's alright

because I like

the way it hurts

just gonna stand there

and hear me cry

but that's alright

because I love

the way you lie
avatar
Member
Real name : Demi
Aantal berichten : 758
IC posts : 559

Character sheet
Age: 38
Occupation:
Residence :
Profiel bekijken

Re: [M] Heartstrings

op di feb 06, 2018 11:09 pm



Meestal moesten dingen eerst erger worden voordat ze beter werden. Asher had niet het gevoel dat de ruzies gewoon op zouden houden. In tegendeel, het leek er meer op dat ze steeds erger werden, alsof ze langzaam maar zeker escaleerden naar een bepaald explosief punt. Hij zou iets doen waarvan hij spijt zou krijgen, iets dat onherstelbare schade aan zou brengen aan hun relatie. Hij moest zien te veranderen voordat ze op dat punt aan zouden komen. Hij wilde haar niks aan doen, hij wilde haar niet kwijt, al leek het daar de laatste tijd wel op.

Ergens kon hij zich wel voorstellen dat ze op dit moment allesbehalve zin had in iedere vorm van affectie die hij te bieden had. Ze hadden net nog flinke ruzie gehad en nu dacht hij haar even te kunnen omhelzen. Het had hem niet verbaasd als ze hem van zich af had geduwd en daarna een flinke klap in zijn gezicht had gegeven. Hij had het immers wel verdiend, al zou het hem hoogstwaarschijnlijk alleen maar weer boos maken. Wat hij niet verwachtte, was dat ze haar gezicht tegen zijn borstkas aandrukte en zachtjes begon te schokken. Het zorgde ervoor dat hij haar nog iets steviger vasthield. Hij zei sorry, dat hij alles niet gemeend had en ze bleef stil. Waarschijnlijk wist ook zij niet of ze het wel moest geloven of niet. En wie nam dat haar nou kwalijk?

Nadat hij vroeg of ze zichzelf pijn had gedaan, trok ze zich terug en keek naar een van haar handen. Een stel bebloede knokkels met hier en daar kleine glasscherven. Ze keek ernaar alsof het iemand anders was overkomen en Asher kon het niet laten om haar enigszins bezorgd aan te kijken. Ze leek er even niet helemaal bij te zijn. Misschien was de klap harder geweest dan ze in eerste instantie had gedacht, of misschien zat ze met haar hoofd nog bij de ruzie die ze zojuist hadden gehad. Zachtjes pakte hij haar hand vast en keek er even naar. De wondjes leken niet al te diep, maar het glas moest er sowieso wel uit. “Go sit on the couch, I’ll get you all fixed up,” mompelde hij zachtjes, terwijl hij richting de keuken liep om het een en ander te verzamelen. Wat water om de wondjes mee schoon te maken, wat verband om het bloeden te stoppen. Ondertussen probeerde hij zichzelf mentaal tot nuchterheid te dwingen, maar daar kwam maar weinig van terecht. Even deed hij zijn ogen dicht, gooide wat van het water in zijn gezicht en deed ze weer open, alsof het zo makkelijk zou zijn. Een, twee, drie, nuchter. Hij fronste even, was zijn zicht nou iets minder wazig geworden, of beeldde hij zich dat nou in? Met alle spullen liep hij weer terug naar de woonkamer, waar hij op de bank ging zitten. Hij had geen enkel idee of hij nog wel in staat was om die kleine stukjes glas uit haar handen te krijgen. Dat nam echter niet weg dat hij het ging proberen.


avatar
Member
Real name : Daan
Aantal berichten : 290
IC posts : 242

Character sheet
Age: 21 years
Occupation: Slave
Residence : Isla de Juegas
Profiel bekijken

Re: [M] Heartstrings

op wo feb 07, 2018 12:01 am
she's all alone in a sea of stars
and I would never grow tired of her
Het was vreemd dat ze hem elke keer opnieuw leek te vergeven voor wat hij haar aandeed. Ze had die ene dag dat hij haar naar de keel was gevlogen al moeten stoppen met dit alles, de eerste de beste kans op vrijheid moeten pakken. Daarna hadden er nog vele andere momenten gevolgd dat ze het een halt toe had moeten roepen. Toen hij haar aan haar haren naar de kelder had gesleurd nadat hij er was achter gekomen wat ze voor monster was, de avond toen Sierra opeens in de woonkamer gestaan had terwijl ze vrij intiem bezig waren geweest. Er was niets meer voorgevallen tussen hen sinds die avond, behalve dan dat ze nog altijd in hetzelfde bed sliepen. Dat was puur omdat ze toch niet zonder hem kon slapen en het leek erop hij ook niet zonder haar. Waarom wist ze niet.

Ze wilde hem zo graag geloven toen hij haar vertelde dat hij zijn woorden niet had gemeend, maar ze wist dat hij waarschijnlijk maar wat bazelde. Niemand was helder met alcohol in diens bloed en het leek erop dat hij de laatste tijd nog maar weinig nuchter in haar buurt rondwandelde. Skaði wist ook wel dat ze hem eigenlijk weg zou moeten duwen toen hij zijn armen om haar heen sloeg en haar tegen zich aandrukte. Iets wat ze niet kon. Het enige wat ze wel kon doen was haar armen om hem heenslaan en haar gezicht tegen zijn borstkas drukken. Het geklop van zijn hart kalmeerde haar een beetje, waarna zijn stem haar weer wat naar het bewustzijn leek te trekken.

Haar hand was er op zich niet verschrikkelijk aan toe, al was het wel een puntje dat de glasscherven eruit gehaald moesten worden voordat ze echte schade aan zouden brengen. Het enige wat ze deed was naar haar hand staren. De druppeltjes bloed die uit de wonden dropen fascineerde haar en ze keek toe hoe deze langs haar vingers gleden, om vervolgens op de grond te druppen. Ze deed niks toen Asher haar hand beetpakte en naar de wondjes keek. In stilte keek ze naar haar eigen hand, een beetje verdwaasd dat ze dat zichzelf had aangedaan. Het was op dezelfde manier waarop ze na de volle maan naar haar beschadigde lichaam keek. Telkens weer was het een verbazing dat ze dat zichzelf werkelijk had aangedaan. Hij mompelde op een zachte toon dat ze op de bank moest gaan zitten, dat hij haar wel op zou lappen. Eerst bleef ze staan, keek toe hoe hij in de richting van de keuken liep. Vervolgens voelde ze hoe haar benen in beweging kwamen. Het voelde alsof ze kettingen om haar enkels had, zo moeizaam leek ze vooruit te komen. Eenmaal bij de bank liet ze zich daar zachtjes neerzakken. Haar hand legde ze op haar schoot, waarbij haar gezicht toch een beetje vertrok van de pijn. Langzaam maar zeker kwam het besef terug. Asher nam naast haar plaats en iet wat onzeker keek ze naar de spullen die hij bij zich had. “Are you sure you can do it?” vroeg ze vervolgens. Haar stem was niet meer dan een zachte fluistering, maar hij zat dicht genoeg bij haar om het te horen.
notes: asher




just gonna stand there

and watch me burn

but that's alright

because I like

the way it hurts

just gonna stand there

and hear me cry

but that's alright

because I love

the way you lie
avatar
Member
Real name : Demi
Aantal berichten : 758
IC posts : 559

Character sheet
Age: 38
Occupation:
Residence :
Profiel bekijken

Re: [M] Heartstrings

op do feb 08, 2018 3:36 pm



Hoe langer dit allemaal doorging, hoe zekerder hij ervan werd dat ze niet bij hem weg zou gaan. Er waren genoeg vreselijke dingen geweest die hij haar aan had gedaan en keer op keer was ze gebleven. Ergens wist hij wel dat dit een ongezonde manier was om samen te zijn. Dat hij hiermee moest stoppen voordat deze relatie haar echt zou breken. Hij vroeg zich af waarom ze hier nog was. Ze had hem verteld dat ze geen familie had om naar terug te gaan, maar zelfs compleet opnieuw beginnen op een willekeurige plek leek hem beter voor haar dan wat dit ook was. Ook hier was ze niet veilig, hoe graag hij dat soms wilde geloven.

Voor enkele seconden leek hij zijn eigen woorden te geloven. Hij wist niet of het de rum was, of de manier waarop ze nu tegen zijn borstkas aan rustte, maar ergens diep vanbinnen had hij er vertrouwen in. Alles moest nog te herstellen zijn, als hij zijn gedrag maar enigszins kon bijdraaien. Het kon simpelweg niet zo zijn dat het allemaal zo zou eindigen. Niet na alles wat ze samen al doorstaan hadden. Hij keek haar even aan, hopend dat het vanaf vanavond écht anders zou worden. Terwijl hij wegliep om spullen te halen om haar wond schoon te maken, bedacht hij zich echter dat het elke avond zo was gegaan. Ze hadden ruzie, om tegen de avond aan toch iets van verzoening te vinden. Ze sliepen bij elkaar en de volgende dag was het weer precies hetzelfde verhaal.

Even keek hij haar quasi-beledigd aan toen ze zachtjes vroeg of hij er zeker van was dat hij het zou kunnen. “Of course I am,” verzekerde hij haar, terwijl hij zachtjes haar hand weer pakte. Waarschijnlijk zou het hem niet lukken, maar dat zou hij later wel merken. Met een lichte frons op zijn gezicht boog hij even over haar hand heen, die ondertussen al redelijk onder het bloed zat. Hij schudde even met zijn hoofd. “I can’t leave you alone for five minutes, can I?” mompelde hij, terwijl hij hier en daar een klein stukje glas uit haar hand wist te krijgen. Ze was nog maar een paar minuten uit zijn zicht verdwenen en de spiegel was al gesneuveld. Hij vroeg zich af wat er van zijn huis over zou zijn als hij haar een hele dag alleen zou laten. In stilte verwijderde hij wat stukjes glas uit haar hand, terwijl hij de kleine wondjes vervolgens schoonmaakte. Er verscheen even een geïrriteerde uitdrukking op zijn gezicht toen er wat bloed op de bank drupte. Typisch. Toen alles schoon leek, wikkelde hij een verband om haar hand. Ergens was hij nog best trots op zichzelf dat het hem was gelukt, zelfs onder de invloed van alcohol. “There you go,” zei hij, terwijl hij haar weer even aankeek. “Now please don’t go knock out the windows too.” Vervolgens maakte hij aanstalten om op te staan. Het glas in de badkamer moest immers ook nog opgeruimd worden.


avatar
Member
Real name : Daan
Aantal berichten : 290
IC posts : 242

Character sheet
Age: 21 years
Occupation: Slave
Residence : Isla de Juegas
Profiel bekijken

Re: [M] Heartstrings

op vr feb 09, 2018 12:17 am
she's all alone in a sea of stars
and I would never grow tired of her
Skaði was er zeker van dat er nog nooit iemand in haar leven was geweest die ze zoveel nieuwe kansen gegeven had. Er was niets officieels tussen hen, hij hoefde zich niet te verantwoorden voor wat hij allemaal buiten de deur uitspookte. Ze had het eigenlijk ook wel aan moeten zien komen dat hij nog een andere vrouw op het eiland had. Immers was hij ook een man en mannen hadden zo hun behoeftes. Gezien zij hem nog op geen enkele manier verzien had van dat soort driften, had ze moeten verwachten dat hij bepaalde plaatsen wel eens bezocht. Ze had haar huiswerk gedaan na die ene avond en was erachter gekomen dat de dame in kwestie een courtisane was geweest. Blijkbaar kende de twee elkaar al wat langer, waardoor ze het gevoel had gekregen dat ze ergens tussen was gekomen. En dat maakte haar onzeker. Al helemaal door het feit dat alles sinds die avond veranderd was. De eerste keer dat ze het had aangedurfd om zichzelf over te geven aan een ander. Alles wat fout kon gaan op zo’n moment, was wel fout gegaan.

Eigenlijk had ze zichzelf al eerder de deur moeten wijzen. Ze zou dit eiland moeten verlaten nu ze nog in staat was om enigszins op haar benen te staan. Het zou moeilijk worden, daar was geen twijfel over mogelijk, maar ze zou de kans moeten wagen. Toch bleef ze op de bank zitten, terwijl ze hem in de keuken hoorde rommelen. Hoe zou ze hem in vredes naam ooit achter kunnen laten? Ergens had ze nog altijd niet aan zichzelf toegegeven dat ze iets voor hem voelde. Maar het was er wel en hield haar op dit moment waar ze was. Ze vond het verschrikkelijk om een zwakte te hebben. Want daar kwam het gewoon op neer: Asher was haar zwakte geworden.

Ondertussen verzekerde hij haar dat hij wel in staat was tot het oplappen van haar hand, iets waar ze haar lichte twijfels over had. Immers was de fles rum aardig leeg geraakt. Maar ze hield zich stil en ging niet opnieuw een zinloze discussie aan. Gezien ze zelf ook niet echt in staat leek om iets te doen, liet ze het maar voor wat het was en stond ze toe dat hij zich over haar hand ontfermde.
Hij merkte op dat hij haar geen vijf minuten alleen kon laten, iets wat wel een kern van waarheid bevatte. Impulsief was één van de vele woorden die haar gecompliceerde karakter kon beschrijven. De brunette was alles behalve de makkelijkste persoon om mee om te gaan, gezien haar verleden was het ook wel logisch dat er een redelijk hoge pijngrens aan haar verbonden zat. Ze wilde zeggen dat hij haar dan maar niet alleen had moeten laten, maar discussiëren met een aangeschoten persoon stond nu niet bepaald in haar to-do list. Stilletjes keek ze toe hoe hij bezig was met het verwijderen van de kleine stukjes glas. Zo af en toe klemde ze gefrustreerd haar kaken op elkaar, immers was het alles behalve een prettig gevoel. Er drupte een druppel bloed op de bank, waarna ze meende te zien dat er een geïrriteerde blik in zijn ogen verscheen. Vrijwel meteen wilde ze haar excuus aanbieden, maar haar keel voelde zo droog aan dat ze niet het idee had dat er een fatsoenlijk woord uit zou komen. Skaði hield zich maar stil. Ze wilde hem niet boos maken, want de energie voor nog meer geruzie kon ze niet meer opbrengen.
Er zat geen glas meer in haar hand en de wondjes waren schoongemaakt, waarna hij het zelfs nog voor elkaar had gekregen het te verbinden met een verband. “Thank you..” mompelde ze zachtjes en keek hem vluchtig aan, waarna ze haar ogen weer naar de grond afwendde. Hij vroeg haar of ze de ramen er niet uit wilde slaan, iets waar ze geen direct antwoord op gaf behalve een vaag knikje. Toen hij aanstalten maakte om op te staan draaide ze haar hoofd weer een beetje bij. “Don’t leave me alone..” Ze had geen idee waarom ze zei wat ze zei, maar ze wilde op dit moment gewoon niet alleen zijn. “I can clean up the glass tomorrow..” fluisterde ze er nog zachtjes achteraan. Het enige waar ze op dit moment naar verlangde was het warme bed, waar ze met haar hoofd op zijn borstkas lag terwijl ze naar het ritmische geluid van zijn kloppende hard luisterde. “Just, don’t leave me..” Ze had het gevoel dat de tranen haar elk moment weer in de ogen konden springen. Iets wat niet gebeurde omdat ze eerder al haar tranen al had gelaten.
notes: asher




just gonna stand there

and watch me burn

but that's alright

because I like

the way it hurts

just gonna stand there

and hear me cry

but that's alright

because I love

the way you lie
avatar
Member
Real name : Demi
Aantal berichten : 758
IC posts : 559

Character sheet
Age: 38
Occupation:
Residence :
Profiel bekijken

Re: [M] Heartstrings

op vr feb 09, 2018 1:10 am



Het was niet de eerste keer dat hij het goed verpest had bij iemand waarvan hij hield. Het was hem talloze keren gebeurd en het vreemde was dat de meesten hem keer op keer leken te vergeven. Hij nam nieuwe kansen met open armen aan, om iedereen vervolgens weer teleur te stellen. Zo nu en dan vroeg hij zich af waarom hij niet in staat leek te zijn om te veranderen, terwijl anders die mogelijkheid wel hadden. Misschien kon hij zichzelf van nature niet aanpassen, misschien stelde hij zichzelf wel gewoon aan en was hij te koppig om er iets aan te doen. Het was immers zo makkelijk om in te gaan op je impulsen, om mensen daarna te laten vallen wanneer alles wat lastiger werd.

Met Zypha was het in het begin simpel geweest. Het feit dat ze aan elkaar waren uitgehuwelijkt, maakte alles zo nu en dan wat ongemakkelijk, maar het was ook nieuw en spannend. Ze hadden nooit ruzie, want ze kenden elkaar niet goed genoeg om ook maar ergens een meningsverschil over te kunnen hebben. Na een tijdje kwamen de problemen en begon hun relatie flink af te takelen. Hun gesprekken veranderden in ruzies. Elke dag stuitte hij op een huilende Zypha en Asher begon zich steeds meer te verwijderen van het hele geheel dat zijn familie was. Ook met Sierra had hij ondertussen hetzelfde traject afgelegd. Het was eerst zo gemakkelijk geweest. Hij bezocht haar wanneer hij dat wilde, ging weer weg wanneer hij het wilde. Het was eenvoudig geweest en hij had zich overal vrij in gevoeld, totdat het pijnlijk duidelijk werd dat er geen enkele mate van exclusiviteit tussen hen zou bestaan. Sierra’s werk liet het niet toe en jaloezie was niet iets dat hij wilde voelen. Dus was het makkelijker om gewoon verder te gaan.

Het hele scala aan mislukte relaties waar hij zichzelf met de tijd doorheen had gevochten, ging door zijn hoofd terwijl hij de wondjes in haar hand schoonmaakte. Hij vroeg zich af of het naïef was om te denken dat het deze keer anders zou zijn, want nu leek het precies dezelfde kant op te gaan. Hoe stom zou het van hem zijn om zichzelf weer volop in een relatie te storten die uiteindelijk toch weer op grandioze wijze op de klippen liep? Uiteindelijk werd niemand er beter van. Toch kon hij het niet laten om te denken dat Skaði anders was. Ze was op een uitzonderlijke manier bij hem terecht gekomen en over de weken die ze bij elkaar geweest waren, was er iets ontstaan dat hij nog nooit eerder had gevoeld. Ondertussen leek hun wereld in te storten, maar alsnog bleef ze bij hem. Dat moest toch ook iets zeggen?

Even was het stil. Zo’n onrustige stilte, waarin je het gevoel had iets te moeten zeggen. Het soort stilte waarin je het bloed door je eigen hoofd hoorde ruizen. Hij maakte maar een stomme opmerking over hoe hij haar niet alleen kon laten, waarop ze verder niks zei. Asher wenste meteen dat hij zijn mond maar gewoon gehouden had. De situatie was nog steeds vrij gespannen en ruimte voor sarcastische opmerkingen was er niet echt. Toch kon hij het niet echt laten, mede door de alcohol. Uiteindelijk wist hij haar hand enigszins glasvrij te krijgen en er ook nog een verband omheen te leggen. Een schouderklopje leek er echter niet in te zitten vandaag. Zachtjes mompelde ze een bedankje en keek hem even vluchtig aan, alsof ze bang was om zijn blik langer dan een seconde vast te houden. Het was wel duidelijk dat ze niet geheel comfortabel was in zijn bijzijn. Asher kwam dus maar overeind, met de intentie de rest van de rotzooi in de badkamer op te ruimen. Zodra hij op zijn benen stond, hoorde hij haar stem echter weer. Dat hij haar niet alleen moest laten. Hij keek haar even vervreemd aan, want voor een seconde wist hij niet tegen wie ze het had, ook al was hij de enige andere persoon in de ruimte. Ze zei dat ze het glas morgen wel op zou ruimen en herhaalde nogmaals dat hij moest blijven. Asher beet bedenkelijk op zijn lip, terwijl zijn blik naar de fles rum schoof die nog aan de voet van de bank stond. Alsof hij die optie nog overwoog. Hij knikte, waarna hij naar het vuur liep om daar een paar extra houtblokken op te gooien. Vervolgens draaide hij zich weer naar haar om. “Let’s go to bed.” De woorden kwamen er zachtjes en enigszins verslagen uit. Weer een dag verspild aan onnodige ruzies. Weer een dag waarop er niets was veranderd. Hij ging haar voor naar de slaapkamer, ontdeed zich van zijn kleren en kroop stilletjes onder de dekens. Hun wapenstilstand zou zich weer hervatten en hij kon alleen maar hopen dat er tegen de ochtend weer vrede zou zijn.


avatar
Member
Real name : Daan
Aantal berichten : 290
IC posts : 242

Character sheet
Age: 21 years
Occupation: Slave
Residence : Isla de Juegas
Profiel bekijken

Re: [M] Heartstrings

op vr feb 09, 2018 2:53 pm
she's all alone in a sea of stars
and I would never grow tired of her
Voor een moment was ze stil toen hij aanstalten maakte om naar de badkamer te gaan en daar alle troep op te ruimen, maar ze wist de kracht te vinden om hem te stoppen. Ze vertelde hem dat hij haar niet alleen moest laten. Bang voor zijn reactie richtte ze haar ogen naar de grond en vervloekte zichzelf meteen voor wat ze gezegd had. Het was zwak, zij was zwak. Toen ze uiteindelijk twijfelend omhoog keek zag ze de bedenkelijke blik op zijn gezicht, waarna hij knikte. Er werden een aantal houtblokken op het haardvuur gegooid en hij meldde haar zachtjes dat ze beter naar bed konden gaan. Toen hij haar voorging naar de slaapkamer kwam ze overeind, om hem geruisloos te volgen. Voor een moment keek ze toe hoe hij zich ontdeed van zijn kleding, waarna haar ogen neersloeg en ze zichzelf naar haar eigen kant van het bed dirigeerde.

Skaði liet zich neerzakken op de rand van het bed en begon met het losmaken van haar jurk. Ze werkte het simpele ding naar beneden en reikte haar hand uit om het shirt te pakken waar ze in sliep. In het hele proces bleef ze met haar rug naar hem toegekeerd zitten. Wanneer je haar zo zag kon je duidelijk zien dat ze weer aardig wat was afgevallen. Dat was het gevolg van de vele maaltijden die ze vaak oversloeg omdat haar eetlust bedorven was door de vele ruzies die ze hadden. Nog altijd zat ze op de rand van het bed. Het gevoel dat ze elk moment in tranen uit kon barsten was er nog steeds. Normaal kroop ze samen met hem onder de dekens en viel er een stilte, waarin ze zijn armen opzocht en vervolgens wegzakte in een diepe slaap. “I can’t do this any longer..” fluisterde ze uiteindelijk zachtjes, maar net genoeg om te horen. “If we continue doing this tomorrow will be the same, and the day after that, and the one after that..” Haar stem kraakte een beetje, terwijl ze nog altijd op de rand van het bed zat, met haar rug naar hem toegekeerd. “I don’t know what I did cause all of this.” Ze voelde hoe ze een beetje trilde, het was duidelijk in haar zachte stem dat ze echt het punt had bereikt waarop ze niet meer door kon gaan met het toneelstukje alsof alles goed was ’s avonds. Er ging een steek door haar hart heen, dat onbeschrijfelijke gevoel wat alleen hen konden begrijpen die het ooit zelf mee hadden gemaakt. Mentale pijn die je fysiek aan begon te tasten, omdat je het je zo erg aantrok. “Do you blame me for what happend that night with Sierra?” vroeg ze hem vervolgens zachtjes, al verwachtte ze ergens niet eens een antwoord terug.
notes: asher




just gonna stand there

and watch me burn

but that's alright

because I like

the way it hurts

just gonna stand there

and hear me cry

but that's alright

because I love

the way you lie
avatar
Member
Real name : Demi
Aantal berichten : 758
IC posts : 559

Character sheet
Age: 38
Occupation:
Residence :
Profiel bekijken

Re: [M] Heartstrings

op ma feb 12, 2018 5:28 pm



De situatie hier was gaandeweg steeds meer op die in Brightwater Keep gaan lijken. Hij vocht met Skaði zoals hij altijd met Zypha deed en zocht vervolgens toevlucht in de stad of in een fles rum om hen zo maar te kunnen vermijden. Het enige verschil was dat hier op het eiland geen Cres was die verwikkeld zou raken in alle ellende. Het zorgde ervoor dat Asher vreesde dat ook zijn relatie met Skaði dezelfde kant op zou gaan. Dat er niet meer voor hen was weggelegd dan deze chaos. Toch was er iedere keer dat kleine beetje twijfel. Want aan het eind van de dag zochten ze toch toenadering naar elkaar, iets dat hij met Zypha nooit had gehad. Toen Skaði hem vroeg om bij haar te blijven, zag hij een mogelijkheid tot verzoening.

In stilte gingen ze naar bed, zoals bijna elke dag het geval was. Ergens had hij al het gevoel dat het naïef was om te denken dat vandaag anders zou zijn, want dat was het nog op geen enkele manier geweest. Hij maakte zichzelf alweer klaar voor de teleurstelling dat morgen een precieze herhaling zou zijn van de afgelopen weken en dat hij er goed aan had gedaan om binnenkort weer uit te varen. Toch voelde hij zich ineens allesbehalve goed bij het idee dat hij haar hier achter zou laten. Eenmaal in zijn bed gelegen, kantelde hij zichzelf op zijn zij zodat hij naar haar kon kijken. Haar rug was naar hem toegekeerd en met het licht van de vlammen in het haardvuur had hij weer even zicht op de littekens die haar rug sierden. Ze werden echter al snel weer bedekt met een van zijn shirts. Asher maakte zich klaar voor de oorverdovende stilte die ongetwijfeld weer komen zou, totdat ze morgen weer iets anders zouden vinden om ruzie over te hebben. Hij keek dan ook enigszins verbaasd op toen ze ineens iets zei. Zachtjes vertelde ze hem dat ze dit niet meer aan kon, dat elke dag hetzelfde zou zijn als ze zo door zouden blijven gaan. Zijn ogen waren gefixeerd op haar silhouet terwijl ze zachter sprak dan hij ooit had gehoord. Toen ze vroeg of hij haar de schuld gaf van wat er die ene nacht was gebeurd, voelde hij een nare steek in zijn borstkas. Het bleef even stil voor hij daadwerkelijk antwoordde. "Sometimes I do," antwoordde hij eerlijk. Zo nu en dan vroeg hij zich af of dingen anders waren gegaan als Skaði die avond niet dronken was geweest, als ze hem niet uit het niets gezoend had. Hij kwam echter altijd weer op dezelfde conclusie uit. "Sometimes I blame everybody but myself and then I realize it should be the other way around." Hoe hij het ook wilde wenden of keren, alle slechte dingen die hem overvielen waren allemaal veroorzaakt door zijn eigen toedoen. Het enige wat hij kon doen, was Skaði wegduwen voordat ook zij verzeild zou raken in de oneindige serie fouten die hij zou maken. Ergens was hij bang dat het daar al te laat voor was. "You deserve better than this. Better than me," zei hij zachtjes. Zijn ogen waren nog steeds op haar gericht terwijl buiten langzamerhand het getik van regen op gang begon te komen.


avatar
Member
Real name : Daan
Aantal berichten : 290
IC posts : 242

Character sheet
Age: 21 years
Occupation: Slave
Residence : Isla de Juegas
Profiel bekijken

Re: [M] Heartstrings

op ma feb 12, 2018 7:06 pm
she's all alone in a sea of stars
and I would never grow tired of her

Skaði zag welke kant dit op zou gaan. Ze zouden elkaar weer opzoeken onder de dekens en stilletjes in slaap vallen. Het geluid van hun ademhaling en het zachte geknetter van het haardvuur in de woonkamer zouden de enige indicaties zijn dat er mensen in het huis waren. Waarschijnlijk zou het zachte gesnor van de kat de stilte iet wat verbreken, het beest was altijd blij wanneer de vrede terug leek te keren. Het gebeurde immers vaak genoeg dat er flessen en andere objecten door de lucht heen vlogen tijdens een ruzie. Het arme beest sprintte vaak weg, dook onder het bed of glipte naar buiten als het de kans kreeg. Maar het kwam altijd terug wanneer ze ’s avonds naar bed gingen, om vervolgens wat onhandig over hen heen te lopen in een poging wat aandacht te vangen. Als hij dat niet kreeg, of als hij weggewuifd werd, nestelde hij zich ergens op het voeteneinde in. Meestal voelde Skaði het warme lijf tegen haar voeten aan, maar soms lag het beest ook languit tegen Asher aan. Het leek erop dat hij zich aan beide personen was gaan hechten. De witte kat moest dan ook wel denken dat hij in een hemel zijn beland. Hij kreeg eten, had een dak boven zijn hoofd, een warm bed waar hij dagelijks op lag te snorren en twee eigenaren, eentje die hem constant aandacht gaf en de ander heel af en toe. Het beest had het wel getroffen.

De brunette bestudeerde haar vingers terwijl ze met haar rug naar hem toegekeerd op de rand van het bed bleef zitten. Ze had aan de trillingen van het bed gevoeld dat hij zich had omgedraaid, hoogstwaarschijnlijk zodat hij naar haar kon kijken. Normaal had ze zich ook onder de dekens gewerkt en was ze tegen hem aan gaan liggen, maar niet vandaag. Het verband wat hij om haar hand had gewikkeld was nog niet doordrenkt met bloed, wat betekende dat de wondjes in orde waren. Ondanks zijn staat had hij het nog best goed opgelapt. Meer dan de zachte thank you die ze hem eerder had gegeven, zou hij echter niet krijgen vanavond. Uiteindelijk vond ze de moed om te spreken, iets wat ongewoon was in deze situatie. Ze stelde hem de vraag of hij haar de schuld gaf van wat er die ene avond was gebeurd. Het leek erop dat er momenten verdwenen waren van die avond, alsof iemand een aantal stukjes uit haar geheugen had geknipt. Maar de meest belangrijke momenten wist ze nog wel. Daar was ook het moment bij dat ze hem voor de neus van de andere vrouw had gezoend, waarop hij haar had weggedrukt. Het was alles behalve een ideaal moment geweest om hem te zoenen, daar was ze zich naderhand goed bewust van. Op het moment zelve had ze het echter een geweldig idee gevonden. Toen hij toegaf dat hij dat inderdaad deed, soms, voelde ze een misselijkmakende steek door haar buik gaan. Ergens had ze het wel geweten, maar het kwam hard aan om het direct uit zijn mond te horen komen. Zonder de versieringen van een ruzie om zijn bedoelingen heen. Nog altijd bleef ze met haar rug naar hem toegedraaid zitten. Stilletjes luisterde ze naar wat hij te zeggen had. Dat hij ergens wel wist dat het zijn schuld was en niet die van een ander. Er kwam geen commentaar op zijn woorden van haar kant, ze had de tijd nodig om alles een beetje te verwerken. Zachtjes klemde ze haar kaken op elkaar. “That’s not true.” Haar woorden klonken iets scherper dan ze oorspronkelijk bedoeld had. Ze ademde uit en voelde hoe haar schouders weer een beetje ontspande. Met hangende schouders zat ze daar dan, niet goed wetende wat ze moest zeggen. “That’s not true..” fluisterde ze weer op diezelfde zachte toon. “I don’t deserve anything.” De woorden waren eruit. Langzaam draaide ze haar hoofd een kwartslag om, zodat ze over haar schouder kon kijken. Haar ogen glinsterden een beetje van de tranen die zich naar boven hadden gevochten. “I don’t want anyone else.” Ze merkte op dat het buiten begon te regenen en wendde haar blik enigszins af, maar hield haar hoofd wel een kwartslag gedraaid. “But you doesn’t seem to want me too..” Het was onnatuurlijk hoe fragiel haar stem klonk op dit moment. Skaði had altijd al moeite gehad om haar gevoelens open kaart te spelen, sowieso was ze altijd heel voorzichtig geweest met dit soort gevoelens.
notes: asher




just gonna stand there

and watch me burn

but that's alright

because I like

the way it hurts

just gonna stand there

and hear me cry

but that's alright

because I love

the way you lie
avatar
Member
Real name : Demi
Aantal berichten : 758
IC posts : 559

Character sheet
Age: 38
Occupation:
Residence :
Profiel bekijken

Re: [M] Heartstrings

op ma feb 12, 2018 8:59 pm



De nacht was het enige beetje rust dat ze van elkaar leken te krijgen. De rest van de dag was het vaak niet meer dan luidruchtige woordwisselingen, als het al niet escaleerde. Zelfs wanneer hij haar probeerde te vermijden door zijn hele dag in de stad te spenderen, kon hij aan niemand anders denken dan aan haar. Asher was klaar om zijn ogen te sluiten en in stilte weer in slaap te vallen zoals ze de laatste paar weken altijd deden. De regen begon zachtjes op de ramen te tikken, iets dat kort zijn aandacht wist te trekken. Vooral in de winter werd het eiland regelmatig getergd door tropische regenbuien en het zou dan ook wel een stuk harder gaan regenen voordat het zou stoppen. Ergens vond hij het wel bij de hele situatie passen. Hij wierp nog even een blik op haar, op wat hij had kunnen hebben als hij zichzelf niet zo in de weg zou zitten. Wat hij niet verwachtte, was dat ze ook nog iets ging zeggen.

Haar woorden waren niet bepaald leuk om te horen, al moesten ze wel gezegd worden. Asher durfde zijn blik niet van haar af te halen en ergens was hij blij dat ze met haar rug naar hem toe zat. Hij wilde niet weten hoe ze nu voor zich uit keek. Zijn maag leek zich om te draaien toen ze naar Sierra vroeg. Asher herinnerde zich die nacht nog glashelder, al haalde hij het beeld liever niet voor ogen. Het pijnlijke moment waarop ze hem had gezoend en hij haar met een boze blik weg had geduwd. Zo nu en dan had hij er spijt van. Hij had haar niet weg willen duwen en hij was niet echt boos op haar, hoe kon hij? Maar het was absoluut niet het moment geweest en hij had ook Sierra’s gevoelens willen sparen. Ze was stil terwijl ze zijn woorden aanhoorde en Asher vroeg zich af waar zijn plotselinge eerlijkheid vandaan kwam. Hij vond het verschrikkelijk om dit soort gesprekken te moeten hebben, maar om een bepaalde reden kwam alles er makkelijker uit dan normaal. Nog lichtelijk voelde hij de zachte roes van de alcohol en vervolgens schreef hij het daar maar aan toe. Misschien dat er toch nog iets goeds zou komen van zijn slechte gewoonte. Toen hij alles had gezegd wat hij wilde zeggen, viel er een korte stilte. De kamer werd vervolgens weer gevuld met haar fragiele stemgeluid. Een verwarde frons verscheen op zijn gezicht toen ze zei dat het niet waar was, dat ze niets verdiende. Hij had het niet minder eens met haar kunnen zijn. Vervolgens keek ze over haar schouder heen en kon hij nog net zien hoe er bijna tranen in haar ogen stonden. Het was alsof iemand hem rechtstreeks bij de keel greep toen ze zei dat ze niemand anders wilde. Alles werd ineens onaangenaam echt en het liefst zou hij zich zo hard mogelijk in de afgrond die hun relatie was willen storten.

Zonder het zelf echt door te hebben, kwam hij overeind in een zittende positie. Woorden schoten hem tekort, zelfs met behulp van het beetje rum dat hij naar binnen had gewerkt. Hij wilde haar, meer dan alles wat hij had, en had geen idee hoe hij haar daarvan moest overtuigen. Hoe kon hij haar van zoiets overtuigen als hij de afgelopen weken zo zijn best had gedaan om haar van zich af te duwen? Zachtjes pakte hij haar arm vast en trok haar lichtjes naar zich toe. "I'm leaving in a few days," begon hij voorzichtig. "And I need you to come with me." Misschien was hij er nog niet achter hoe hij met haar moest zijn, maar wat hij wel wist, was dat hij niet meer zonder haar kon. Hij had geen enkel idee wat ze in Brightwater Keep te zoeken had, of wat hij zijn familie in hemelsnaam moest vertellen, maar het maakte hem niet uit. Zolang ze bij elkaar waren, zouden ze het wel redden, toch?


avatar
Member
Real name : Daan
Aantal berichten : 290
IC posts : 242

Character sheet
Age: 21 years
Occupation: Slave
Residence : Isla de Juegas
Profiel bekijken

Re: [M] Heartstrings

op ma feb 12, 2018 11:24 pm
she's all alone in a sea of stars
and I would never grow tired of her

De regen die tegen de ramen aan kletterde werd iets duidelijker hoorbaar. Het weer op Isla de Juegas had haar al een aantal keer eerder wakker gemaakt. Er werden herinneringen aan thuis losgemaakt. Thuis.. eigenlijk kon ze het niet eens zo noemen. Daar was ze vaak wakker geworden van de loeiende wind tijdens de noordelijke stormen die de ramen van de kleine huisjes lieten klapperen. Qua wind leek het op het eiland echter wel redelijk mee te vallen, het was voornamelijk de stromende regen die haar ’s nachts uit haar dromen haalde. Het geluid van de neervallende regen leek echter precies bij dit moment te passen. Het was alles behalve een positief moment, ze voelde zich somber en het weer leek haar alleen nog maar meer in die sombere waas mee te trekken.

Nog nooit had ze zichzelf zo kwetsbaar opengesteld voor iemand. Haar hele leven had tot nu toe bestaan uit vechten. Ze huilde niet waar anderen bij waren, immers was dat een teken van zwakte en als er iets was wat ze niet wilde tonen in het bijzijn van anderen, dan was het wel zwakte. Want door zwakte te tonen was je een makkelijke prooi. Daar ging het allemaal om in deze harde wereld. Je was de prooi of het roofdier. Als jonge, mooie vrouw was ze natuurlijk een prooi, iets waar ze zich jaren geleden al bewust van was geworden. Ze wilde echter het verschil maken en geen makkelijke prooi zijn, vandaar dat ze zichzelf altijd martelde met het inhouden van haar emoties. Bij Asher lukte het simpelweg niet. Er was iets vertrouwds aan hem en ze was zich aan hem gaan hechten. Hij gaf haar een vreemd gevoel van veiligheid en ze zou niet weten wat ze zonder hem zou moeten. Alles was zo dichtbij, maar toch nog zo ver weg.

De blik die hij die nacht in zijn ogen had gehad was er eentje die zich constant weer op haar netvlies vertoonde. Ze schaamde zich voor haar acties, maar had het onderwerp nooit meer aan durven snijden. Tijdens hun ruzies wel natuurlijk, maar niet op deze manier. Alle wapens lagen op de grond en de woorden die ze uitspraken waren zacht en breekbaar. Het leek bijna alsof er twee totaal verschillende personen aanwezig waren in de slaapkamer. De sfeer sloeg altijd om als een storm. Het ene moment leek het alsof deze nooit uitgeraasd zou zijn en het volgende moment was alles weer stil en sereen. Ze kon aan het bed voelen dat hij zichzelf overeind werkte. Deze avond was anders dan de andere avonden na hun ruzies. Ze gingen het gesprek aan, stopten niet alles meteen weg om de volgende dag weer doodleuk verder te gaan waar ze waren gebleven. Asher pakte haar arm zachtjes vast en trok haar lichtjes zijn kant op. In de beweging trok ze haar benen op zodat haar voeten niet meer aan de zijkant van het bed bungelden. Wat onzeker keek ze hem aan, terwijl ze haar vrije hand optilde en met de bovenkant van haar hand vluchtig wat tranen wegveegde. Hij vertelde haar dat hij over een paar dagen uit zou varen. Haar beeld werd iet wat waziger. Hij ging haar dus echt achterlaten hier. Nee. Hij zei dat ze met hem mee moest komen. Voor een moment bleef ze doodstil, terwijl ze hem met haar betraande ogen aankeek. Een ongelovige, twijfelende frons verscheen op haar gezicht terwijl ze hem aankeek. Had hij dat nu echt gezegd? “Are you sure that.. that you want that..?” fluisterde ze zachtjes. Nu pas merkte ze dat ze redelijk dicht bij hem zat. Het liefst wilde ze niet eens wachten op zijn antwoord en haar lippen op de zijne zetten, maar ze durfde het niet. Niet na wat er de vorige keer gebeurd was toen ze dat had gedaan. “Why?” vroeg ze hem daarom nog maar zachtjes, terwijl ze haar betraande ogen op hem gericht hield.
notes: asher




just gonna stand there

and watch me burn

but that's alright

because I like

the way it hurts

just gonna stand there

and hear me cry

but that's alright

because I love

the way you lie
avatar
Member
Real name : Demi
Aantal berichten : 758
IC posts : 559

Character sheet
Age: 38
Occupation:
Residence :
Profiel bekijken

Re: [M] Heartstrings

op di feb 13, 2018 12:47 am



Even was hij afgeleid door de regen die tegen de ramen aantikte. Misschien zou de bui wel omslaan in een hevige storm en zouden ze de komende dagen niet eens kunnen vertrekken. Cres zou nog langer moeten wachten op zijn terugkomst. Hoeveel vaker kon hij haar nog vertellen dat hij binnenkort naar haar toe zou komen totdat ze het niet meer geloofde? Ondertussen praatte Zypha ook nog eens flink op haar in over hoe haar vader een leugenaar was die haar alleen maar aan het lijntje probeerde te houden. Asher probeerde die gedachten nu maar van zich af te zetten. Hij had op dit moment al genoeg aan zijn hoofd.  

Ondertussen glipte er een witte gedaante de slaapkamer in en zocht zijn weg naar het bed, waar het een aantal rondjes draaide voor het ging liggen. Skaði had hem op de een of andere manier zover gekregen om het beest te tolereren. Nog steeds was hij lichtelijk geïrriteerd wanneer zijn meubilair voor de zoveelste keer onder de witte haren zat, of wanneer er ineens een deel van zijn maaltijd verdwenen was. Toch was het dier op een bepaalde manier bij het huis gaan horen, net zoals Skaði zelf. De witte kat was de enige die meekreeg wat er zich in het huis afspeelde. Het dier kreeg iedere ruzie mee, iedere uiting van geweld. Al meerdere malen was het angstig weggerend wanneer er luid werd geroepen of wanneer er een glas kapot werd gegooid. Nu lag het beest rustig aan het voeteneinde van het bed, wetend dat de rust ’s nachts wel bewaard zou worden.

Natuurlijk had het Skaði moeten zijn die de eerste stap zette. Hij zou nooit het initiatief nemen om alles een keer fatsoenlijk uit te praten, al wist hij niet waarom. Toch was hij blij dat ze het gedaan had, want op dit moment leek er een potentieel te zijn voor verandering. Al weken hadden ze niet met elkaar gesproken zoals ze nu deden en tot zijn verbazing vond hij dat hij het gemist had. Voorzichtig trok hij haar naar zich toe, hopend dat ze zich niet zou verzetten. Wat er ook aan vooraf was gegaan, hij wilde haar dichtbij hebben. Even was er dan ook een gevoel van opluchting toen ze uiteindelijk bijdraaide zodat ze volledig op het bed kwam te zitten. Uiteindelijk vroeg hij haar mee. Een idioot idee, maar op dat moment deerde dat hem niet. Hij wilde bij haar zijn, wat het ook kostte. Er verscheen een twijfelende frons op haar gezicht, terwijl er nog steeds een duidelijke waterrand in haar ogen stond. Terwijl hij haar zachte woorden aanhoorde, bracht hij een hand naar boven om zo met zijn duim een traan van haar wang te kunnen strijken. Hij knikte even. “I’m completely sure,” zei hij zachtjes, terwijl hij zijn blik niet van haar af deed wijken. Een vage glimlach verscheen op zijn gezicht toen ze vroeg waarom. “Because I wanna be with you.” Zachtjes leunde hij wat naar voren om vervolgens zijn lippen lichtjes op de hare te zetten. Vanaf nu zou hij het beter doen.


avatar
Member
Real name : Daan
Aantal berichten : 290
IC posts : 242

Character sheet
Age: 21 years
Occupation: Slave
Residence : Isla de Juegas
Profiel bekijken

Re: [M] Heartstrings

op wo feb 14, 2018 12:37 am
she's all alone in a sea of stars
and I would never grow tired of her

Ergens had ze niet verwacht dat hij überhaupt een serieuze reactie zou geven op haar woorden. Toen ze echter voelde dat hij haar arm zachtjes beetpakte en haar dichter naar zich toe trok had hij haar onverdeelde aandacht. De woorden die hij uitsprak maakte een hele verzameling aan nieuwe emoties los. Hij wilde dat ze met hem meeging wanneer hij uit zou varen, hij ging haar niet alleen achterlaten op dit eiland. Verward was misschien nog wel het woord wat haar uitdrukking op dit moment het meest beschreef. Twijfelend vroeg ze hem of hij er zeker van was dat hij dat wilde. Skaði keek hem met waterige ogen aan en ze voelde hoe hij zachtjes een traan van haar wang af streek. Nog nooit had zo’n onderneming zo teder aangevoeld. Hij was er zeker van. Nog altijd snapte ze niet waar ze deze plotselinge omschakeling aan te danken had. Bij zijn volgende woorden leek alles stil te staan. Het was alsof de hele wereld er plotseling niet meer toe deed, alleen hij. Haar hele houding had nog altijd iets triests, vermengd met verbazing en onzekerheid. Woorden leken haar te kort te schieten op dit moment. Hij wilde samen met haar zijn. Hij had zojuist echt gezegd dat hij samen met haar wilde zijn. Voordat ze iets onzinnigs had bedacht om te zeggen leunde hij zachtjes naar voren en drukte zijn lippen zachtjes tegen de hare. Voor een moment leek er geen beweging in haar te zitten. Ze herpakte zichzelf alweer snel en zoende hem zachtjes terug. Haar wangen waren nog altijd een beetje vochtig van het huilen en een aantal tranen dropen onbedoeld uit haar ooghoeken. Ze had het water wat haar zicht had doen vervagen weggedrukt bij het sluiten van haar ogen, iets wat ze automatisch deed op een moment zoals deze. Zachtjes legde ze haar gewonde hand op zijn schouder, terwijl ze stilletjes genoot van het gevoel van zijn lippen op de zijne. Uiteindelijk brak ze de zoen, haalde een keer diep adem en liet haar voorhoofd lichtjes tegen de zijne rusten. Het leek perfect zo. Haar andere hand was naar zijn gezicht gegaan en streek zachtjes over zijn wang. Nog altijd had ze geen verbale reactie gegeven op zijn verklaring. “I wanna be with you too..” fluisterde ze zachtjes terwijl ze haar ogen opende en hem aankeek. Ze vond het prettig om zo dicht bij hem te zijn. Om hem zo diep in de ogen te kunnen kijken en er zeker van kon zijn dat zij het enige was waar zijn aandacht op was gericht. Skaði was nu eenmaal een tikkeltje jaloers aangelegd. Ze kon het niet uitstaan wanneer zijn aandacht naar een ander ging. Die ene avond met Sierra had haar dan ook meer pijn gedaan dan ze ooit toe zou willen geven, want toen had ze al geweten wat ze voor hem voelde. “I couldn’t imagine how it would be here without you..” fluisterde ze nog steeds zachtjes. Het was extreem beangstigend geweest, wetende dat ze straks alleen in dit bed zou moeten slapen terwijl hij ergens op zee ronddobberde. Ze wilde hem nooit meer kwijt.
notes: asher




just gonna stand there

and watch me burn

but that's alright

because I like

the way it hurts

just gonna stand there

and hear me cry

but that's alright

because I love

the way you lie
avatar
Member
Real name : Demi
Aantal berichten : 758
IC posts : 559

Character sheet
Age: 38
Occupation:
Residence :
Profiel bekijken

Re: [M] Heartstrings

op wo feb 14, 2018 1:19 pm



Het brak zijn hart om haar zo te zien. De sterke, jonge vrouw die hij die eerste dag bij de havens had ontmoet, zat nu voor hem met tranen in haar ogen en het was allemaal zijn schuld. Nooit had hij zich kunnen indenken dat ze zo veel voor hem zou gaan betekenen, maar het was dan toch gebeurd. Terwijl hij haar kuste, voelde hij een traan tegen de hand die hij op haar gezicht had liggen aanlopen. Op dat moment wilde hij niets liever dan al het verdriet dat ze koesterde wegnemen. Uiteindelijk was het Skaði die de zoen brak, om vervolgens haar voorhoofd tegen het zijne aan te rusten. Hij opende zijn ogen en keek haar in stilte aan. Ze zag er zo breekbaar uit.

Haar woorden deden een rilling over zijn ruggengraat lopen. Ze wilde ook samen met hem zijn. Hier had hij op gehoopt sinds de dag dat hij zich had gerealiseerd wat hij daadwerkelijk voor haar voelde. Nu werd het allemaal zo echt en voelde hij een of andere kinderlijke euforie. Ergens kon hij nog steeds niet geloven dat iemand als zij gevoelens had voor hem, maar om het nu uit haar mond te horen komen, was bijna te veel om te verdragen. Hij werd overvallen door de neiging om haar naar zich toe te trekken en de zoen voort te zetten. Om haar onder de lakens te trekken en te doen wat hij vanaf dag één al had gewild. Toch wist hij dat hij rustig aan moest doen met haar. Ze had genoeg meegemaakt en hij wilde haar zeker niet pushen tot dingen waar ze nog niet klaar voor was. Voor haar wilde hij wel wachten. Even glimlachte hij toen ze zei dat ze zich niet voor kon stellen dat ze hier zonder hem achter zou moeten blijven. “You don’t have to. I’m taking you with me, wherever I go.” Het was een belofte die hij nooit eerder aan iemand had gemaakt. En hoewel hij er vaak een gewoonte van maakte om beloftes te breken, maakte hij deze om hem te behouden. Hij liet de hand die tegen haar gezicht rustte naar beneden gaan, om haar zo zachtjes aan haar arm mee te trekken terwijl hij weer ging liggen. Ondertussen hield hij de dekens wat omhoog, als uitnodiging om bij hem te komen liggen. Op dit moment wilde hij niets liever dan haar weer in zijn armen hebben.


Gesponsorde inhoud

Re: [M] Heartstrings

Vorige onderwerpTerug naar bovenVolgende onderwerp
Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum